Uzasadnienie
J. A. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2015 r. w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione. W skardze zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Postanowieniem z dnia 22 września 2015 r., utrzymanym w mocy postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2015 r., tut. Sąd odmówił przyznania prawa pomocy z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi, a dokładniej wskazując, że zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie wydane w trybie art. 37 § 1 k.p.a. ma charakter ściśle procesowy i nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Ponadto nie jest postanowieniem kończącym postepowanie i nie przysługuje na nie zażalenie.
Postanowieniem z dnia 23 września 2015 r. Sąd odrzucił skargę. Następnie skarżący pismem z dnia 8 listopada 2015 r ponownie złożył wniosek o przyznanie mu prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z treści art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), wynika, że prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym.
Jednakże, na podstawie art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
Zaskarżone postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2015 r., którym organ uznał za nieuzasadnione zażalenie J. A. na bezczynność Starosty P. w prowadzeniu postępowania administracyjnego, zostało wydane między innymi w oparciu o art. 37 K.p.a.
Na podstawie z art. 35 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3).
Zgodnie z art. 37 § 1 K.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Orzecznictwo sądów administracyjnych jednoznacznie wskazuje, że zażalenie wnoszone przez stronę w trybie art. 37 K.p.a. nie ma charakteru środka zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, lecz służy jedynie zakwestionowaniu przekroczenia ustawowego maksymalnego terminu załatwienia sprawy. Wydane w tym względzie postanowienie ma charakter incydentalny, nie rozstrzyga sprawy co do istoty, a także nie kończy postępowania w sprawie. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczących poszczególnych kwestii wynikających w toku tego postępowania. Na postanowienie takie nie przysługuje zażalenie, co wynika z art. 141 § 1 w zw. z art. 37 K.p.a. Strona nie ma zatem uprawnień do podważenia tego postanowienia w trybie procesowym. Nie podlega ono także zaskarżeniu do sądu administracyjnego, bowiem taki przedmiot zaskarżenia nie mieści się w katalogu spraw podlegających kontroli sądowej (por. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2259/10; postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 23 września 2014 r., sygn. akt III SAB/Gd 84/14, www.orzeczenia.nsa.gov.pl; postanowienie NSA z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 145/13, Lex nr 1483384).
Odnosząc powyższe do realiów rozpatrywanej sprawy należy wskazać, iż postanowienie z dnia 22 września 2015 r. odmawiające przyznania prawa pomocy stało się prawomocne z dniem wydania postanowienia przez Naczelny Sąd Administracyjny. Rozpoznając kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy brak jest podstaw do jego uwzględnienia ze względu na art. 165 p.p.s.a., który uzależnia zmianę postanowienia sądu administracyjnego od zaistnienia zmiany okoliczności sprawy. W związku ze stwierdzeniem oczywistej bezzasadności skargi przewidzianej w art. 247 w związku z art. 165 p.p.s.a. trudno mówić o zmianie okoliczności sprawy, które uzasadniałyby zmianę prawomocnego postanowienia w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy. W dalszym ciągu mamy do czynienia z przedmiotem skargi, który uprawnia do stwierdzenia, że w okolicznościach niniejszej sprawy zachodzi przesłanka "oczywistej bezzasadności skargi", w rozumieniu art. 247 p.p.s.a.
Mając zatem powyższe na uwadze, należało zatem orzec jak w sentencji postanowienia.