Uzasadnienie
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania złożyła Z. T. W skardze wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżąca nie uzasadniła swojego wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z zasadą przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji czy postanowienia. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Powyższy przepis zawiera dwie przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia, mianowicie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog tych przesłanek jest więc zamknięty. Na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji lub postanowienia Sąd nie bada zasadności samej skargi.
Z treści powołanego art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że to strona, która żąda "ochrony tymczasowej" jest zobowiązana do wskazania przesłanek jej zastosowania. Oczywiście, na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia sąd powinien wziąć pod rozwagę wszelkie okoliczności, jednak przyjęcie takiego poglądu nie może prowadzić do całkowitego zwolnienia strony z podania jakichkolwiek przyczyn mających uzasadniać wstrzymanie wykonania i w konsekwencji do przerzucania w całości ciężaru wskazania tych przesłanek na sąd administracyjny.
Podkreślić należy, że zaskarżona decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy nie zawiera rozstrzygnięcia w postaci orzeczenia o wydaleniu skarżącej z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a zatem bezpośrednim jej skutkiem nie jest wydalenie skarżącej.
W sytuacji złożenia kolejnego wniosku o nadanie statusu uchodźcy nie jest przewidziana specjalna ochrona przed wydaleniem, inaczej niż w przypadku złożenia pierwszego wniosku o przyznanie statusu uchodźcy, stosownie do art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r., poz. 680 ze zm.). Wniesienie kolejnego wniosku o nadanie statusu uchodźcy nie powoduje wstrzymania z mocy prawa wykonania decyzji o wydaleniu do dnia doręczenia wnioskodawczyni decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy.
Tym samym, nawet wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie miałoby wpływu na wykonanie decyzji o wydaleniu skarżącej z terytorium RP. Z kolei decyzja o wydaleniu została wydana w odrębnym postępowaniu administracyjnym i Sąd nie może w tym postępowaniu oceniać zasadności wstrzymania jej wykonania, ponieważ zgodnie z art. 134 p.p.s.a. w ten sposób wykroczyłby poza granice sprawy.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.