Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchyliło decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2010 r. odmawiająca wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną o warunkach zabudowy wydaną w dniu [...] września 2005 r. przez Prezydenta W. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne.
Decyzją z dnia [...] września 2005 r. Prezydent W. po rozpatrzeniu wniosku Przedsiębiorstwa [...] z siedzibą w W. ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu inwestycji polegającej na budowie zespołu mieszkaniowego z częścią usługową, pełną infrastrukturą techniczną, dojściami, dojazdami, drogami wewnętrznymi oraz zagospodarowaniem terenu na działkach o nr ew. [...],[...],[...],[...] cz. [...] i cz. [...] w obrębie [...] przy ul. [...] i ul. [...] na terenie Dzielnicy [...] w W. Powyższa decyzja została przeniesiona na rzecz J. S.A. z siedzibą w Z. Pismem z dnia 23 lipca 2009 r. A. Sp. z o.o. z siedzibą w Piasecznie złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta W. z dnia [...] września 2005 r.
Jako podstawę wznowienia postępowania Spółka podała niepowiadomienie jej o wszczęciu postępowania w sprawie wydania warunków zabudowy. Spółka wskazała też, że wiadomość o decyzji powzięła w dniu 1 lipca 2009 r. podczas spotkania z przedstawicielami spółki W. Sp. z o.o.
Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. Prezydent W. odmówił wznowienia postępowania zakończonego własną decyzją z dnia [...] września 2005 r.
W uzasadnieniu decyzji Prezydent W. stwierdził, że dla obszaru, którego dotyczy decyzja o warunkach zabudowy został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. [...] na mocy Uchwały Nr [...] Rady W. z dnia [...] maja 2009 r.
W związku z wejściem w życie powyższej Uchwały, miejscowy plan stał się aktem prawa miejscowego.
W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego inwestycje mogą być zrealizowane wyłącznie na podstawie decyzji o warunkach zabudowy. W przypadku uchwalenia miejscowego planu ważność zachowują uzyskane decyzje o pozwoleniu na budowę.
W związku z nową sytuacją prawną na terenie planowanej inwestycji z uwagi na to, że inwestor posiada decyzję o pozwoleniu na budowę, wniosek o wznowienie postępowania jest bezprzedmiotowy w odniesieniu do etapu ustalania warunków zabudowy. Na etapie ustalania warunków zabudowy zostały określone ogólne warunki obsługi komunikacyjnej i zapewnienie dostępu do drogi publicznej.
Wniosek inwestora nie obejmował działek, będących własnością A. Sp. z o.o. z siedzibą w P. Granica terenu inwestycji J. S.A. z siedzibą w Z. pokrywała się z południową granicą pasa drogowego ul. [...]. W trakcie opiniowania planowanej inwestycji na etapie projektu decyzji o warunkach zabudowy zarządca drogi – Zarząd Dróg Miejskich w swojej opinii nie uwzględnił informacji o obsłudze planowanej inwestycji przez istniejące układy drogowe A. Sp. z o.o. z siedzibą w P. Decyzja o warunkach zabudowy nie zawiera więc stwierdzenia o możliwości podłączenia się do układu komunikacyjnego obsługującego [...].
Organ podkreślił, że w związku z tym nie było przesłanek do rozpatrywania, czy A. Sp. z o.o. z siedzibą w P. uczestniczyć powinno w postępowaniu na prawach strony.
Wydając decyzję o warunkach zabudowy Prezydent W. o fakcie uzyskania przez J. S.A. z siedzibą w Z. zezwolenia na korzystanie z istniejących układów komunikacji wewnętrznej A. Sp. z o.o. z siedzibą w P. poinformowany został wnioskiem spółki o wznowienie postępowania, w sytuacji, gdy osiedle mieszkaniowe jest już zrealizowane, tzn. uzyskało decyzję o pozwoleniu na budowę i wszystkie niezbędne do tego uzgodnienia.
W świetle powyższego, zdaniem Prezydenta W., brak było podstaw do uznania wnioskodawcy za stronę w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] września 2005 r.
Ponadto postępowanie w sprawie wznowienia postępowania w sprawie uchylenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe w związku z faktem, że dla terenu objętego wnioskiem został uchwalony plan miejscowy, który stał się aktem prawa miejscowego. Plan ten zawiera rozwiązania komunikacyjne, które są obowiązujące na tym terenie.
Od powyższej decyzji odwołanie złożyła A. Sp. z o.o. z siedzibą w P. podnosząc zarzut naruszenia przez Prezydenta W. art. 149 § 1 k.p.a. poprzez niewydanie postanowienia o wznowieniu postępowania. Nadto zdaniem odwołującej się Spółki wniosek o wznowienie postępowanie nie jest bezprzedmiotowy. Organ administracji może ewentualnie ocenić argumenty strony, jako bezzasadne, ale nie może bez konsekwencji wskazanych w art. 105 k.p.a. określać wniosku strony, jako bezprzedmiotowy. Okoliczności, iż uchwalony został miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie oznacza, że nie jest możliwe wznowienie postępowania. Zdaniem Spółki przysługuje jej przymiot strony, gdyż przyjęte przez inwestora rozwiązania w zakresie komunikacji budynków mieszkalnych poprzez zjazd do ulicy [...] z użyciem zjazdu z centrum handlowego powoduje, że ruch samochodów wjeżdżających i wyjeżdżających z osiedla odbywać się będzie przez drogi wewnętrzne Centrum Handlowego [...], którego spółka jest współwłaścicielem.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchyliło decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2010 r. i przekazało sprawę Prezydentowi do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy będzie miało ustalenie, kogo w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy uznać można za stronę w rozumieniu art. 28 k.p.a. Kolegium wskazało, że w tej kwestii wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z dnia 2 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1880/08 stwierdził, że "stroną postępowania w sprawie warunków zabudowy może być nie tylko właściciel (użytkownik wieczysty) działki bezpośrednio graniczącej z działką, której dotyczy postępowanie w sprawie warunków zabudowy, ale również innej działki w granicach obszaru analizowanego w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
We wskazanym postępowaniu za takie strony uznać zatem należy przede wszystkim oprócz samego inwestora także właścicieli lub użytkowników wieczystych terenów, na których ma zostać zrealizowania określona inwestycja budowlana, lub nieruchomości z terenami owymi sąsiadujących.
Jak wynika z okoliczności sprawy, A. sp. z o.o. z siedzibą w P. jest właścicielem jednej z działek znajdujących się w obszarze analizowanym, a tym samym posiada interes prawny w rozstrzygnięciu sprawy zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta W. o warunkach zabudowy. Tym samym A. sp. z o.o. z siedzibą w P. uprawniona jest do żądania wznowienia postępowania zakończonego tą decyzją.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła J. S.A. z siedzibą w Z..
Po rozpoznaniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 317/11, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę J. S.A. z siedzibą w Z. W uzasadnieniu wyroku Sąd podniósł, że zasadnie Kolegium uchyliło decyzję organu pierwszej instancji wskazując, iż istotną dla rozstrzygnięcia sprawy kwestią, jest ustalenie, czy A. Sp. z o.o. z siedzibą w P. przysługuje status strony uprawniający tę Spółkę do żądania wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji o warunkach zabudowy.
Zdaniem Sądu organ administracji może odmówić wznowienia postępowania z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Odmowa wznowienia postępowania z przyczyn podmiotowych ma miejsce wówczas, gdy podanie o wznowienie postępowania pochodzi od podmiotu, któremu nie przysługuje status strony postępowania. Może to nastąpić jednak tylko wówczas, gdy oczywistym i niewątpliwym jest, że podmiot składający podanie o wznowienie postępowania nie jest stroną postępowania. Jeśli jednak stwierdzenie, czy podmiot składający podanie o wznowienie postępowania jest stroną, czy też nie wymaga poczynienia dodatkowych ustaleń, wówczas organ administracji winien wznowić postępowanie i rozstrzygnąć tę kwestię we wznowionym już postępowaniu. Jeśli organ administracji stwierdzi, że wznowiono postępowanie na wniosek podmiotu niebędącego stroną postępowania, wówczas wydaje na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. decyzję odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej, wobec stwierdzenia braku podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.
W przedmiotowej sprawie Prezydent W. odmówił wznowienia postępowania uznając, że A. Sp. z o.o. z siedzibą w P. nie przysługuje status strony. Tymczasem z uzasadnienia decyzji wynika, że powodem odmowy wznowienia postępowania były przyczyny merytoryczne. Z przyczyn merytorycznych można odmówić uchylenia decyzji, a nie odmówić wznowienia postępowania.
W ocenie Sądu niezasadnie podnosił Prezydent W., że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania w sprawie uchylenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe w związku z faktem, że dla terenu objętego wnioskiem został uchwalony plan miejscowy, który stał się aktem prawa miejscowego. Uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie spowodowało wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o warunkach zabudowy. Nie można w tej sytuacji twierdzić, że prowadzenie postępowania wznowieniowego jest bezprzedmiotowe, gdyż istnieje decyzja, która po ewentualnym wznowieniu postępowania może zostać poddana ocenie pod kątem jej zgodności z prawem. Bezprzedmiotowe byłoby wydawanie nowej decyzji o warunkach zabudowy, gdyby na przykład we wznowionym postępowaniu decyzja o warunkach zabudowy została uchylona. Nie wydaje się bowiem decyzji o warunkach zabudowy, gdy dla terenu, którego miałaby dotyczyć decyzja obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.
Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawiera definicji strony postępowania w sprawie dotyczącej wydania decyzji o warunkach zabudowy. Zastosowanie ma więc w tej sytuacji definicja strony postępowania zawarta w art. 28 kpa. Podmiot występujący z wnioskiem o wznowienie postępowania musi więc wykazać, że istnieje przepis prawa, który skutkuje w związku z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy powstaniem dla tego podmiotu obowiązku lub uprawnienia. W ocenie Sądu nie można zgodzić się ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., iż sam fakt, że spółka jest właścicielem jednej z działek znajdujących się w obszarze analizowanym, to tym samym posiada interes prawny w rozstrzygnięciu sprawy zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta W. o warunkach zabudowy. Taki automatyzm w ustalaniu strony postępowania, zdaniem Sądu, nie znajduje uzasadnienia. Organ pierwszej instancji rozpoznający ponownie sprawę nie będzie tym poglądem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. związany. Będzie natomiast zobowiązany do dokonania oceny, czy A. sp. z o.o. z siedzibą w P. może być uznane za stronę postępowania.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2011 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła spółka J. S.A. z siedzibą w Z. Wyrokiem z dnia 1 lutego 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny sygn. akt II OSK 1838/11 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu wyroku wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania w przypadkach wyszczególnionych w § 2 art. 183 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że z akt sprawy wynika, że w odpowiedzi na wniosek z dnia 24 lipca 2009 r. A. Sp. z o.o. z siedzibą w P. o wznowienie postępowania, Naczelnik Wydziału [...] Urzędu Miasta Stołecznego W. M. G. w piśmie z dnia [...] września 2009 r. skierowanym do W. W. radcy prawnego spółki poinformowała o stanowisku [...], iż postępowanie w sprawie wznowienia postępowania stało się bezprzedmiotowe w związku z uchwaleniem planu miejscowego dla terenu objętego wnioskiem.
A. Sp. z o.o. z siedzibą w P. wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. od powyższego pisma z dnia [...] września 2009 r. uznając je za decyzję Prezydenta W. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r. na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdziło niedopuszczalność odwołania, gdyż pismo Naczelnika Wydziału z dnia [...] września 2009 r. nie jest decyzją administracyjną.
Skargę na powyższe postanowienie SKO w W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła A. Sp. z o.o. z siedzibą w P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 lutego 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 164/10 uchylił zaskarżone postanowienie wyrażając pogląd, iż przedmiotowe pismo organu pierwszej instancji stanowi negatywne rozstrzygnięcie wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego, czyli decyzję wydaną na podstawie art. 149 § 3 k.p.a.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 lipca 2011 r., II OSK 1225/10 oddalił skargę kasacyjną. Zdaniem NSA, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. bezpodstawnie uznało, że zaskarżone pismo Naczelnika Wydziału [...] Urzędu W. z dnia [...] września 2009 r. nie jest decyzją. Trafnie natomiast określił charakter prawny tego pisma WSA w Warszawie w wyroku z dnia 22 lutego 2010 r. (sygn. akt IV Sa/Wa 164/10).
Fakt późniejszego wydania przez organ pierwszej instancji decyzji z dnia [...] lutego 2010 r. jest bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy. Z odpowiedzi na skargę kasacyjną (26 maja 2010 r.) wynika, że sprawa z odwołania od tej decyzji jest w toku. Nawet gdyby była już rozpoznana, zachodzą przesłanki do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zachodzi nieważność postępowania określona w art. 183 § 2 pkt 3 p.p.s.a., naruszenie powagi rzeczy osądzonej (res iudicata), gdyż skarga została wniesiona w sprawie, w której postępowanie sądowoadministracyjne było w toku i zostało zakończone prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2011r., II OSK 1225/10.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę wyrokiem z dnia 15 maja 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 596/13 stwierdził nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2010 r. oraz decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2010 r. Sąd uznał, iż decyzja Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2010 r. ponownie rozstrzygnęła sprawę już uprzednio rozstrzygniętą decyzją Prezydenta W. z dnia [...] września 2009 r. i jest obarczona istotną wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. stanowiącą podstawę do stwierdzenia nieważności tejże decyzji. Natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. mimo wady jaką obarczona była powyższa decyzja Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2010r. rozpoznało merytorycznie odwołanie wniesione od tej decyzji.
Sąd wskazał, że obecnie w sprawie pozostaje do rozpoznania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. odwołanie od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] września 2009 r. wniesione przez pełnomocnika A. Sp. z o.o. z siedzibą w P. datowane na dzień 28 września 2009 r.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 maja 2015 r., w sprawie sygn. akt II OSK 2203/13 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że decyzja SKO w W. z [...] grudnia 2010 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta W. z [...] lutego 2010 r. dotyczyły sprawy rozstrzygniętej decyzją Prezydenta W. z [...] września 2009 r. (sprawy wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydenta W. z [...] września 2005 r. na wniosek A. Spółka z.o.o. w P.), ale decyzja ta nie była ostateczna, gdyż wniesiono od niej odwołanie, które nie było rozpoznane w chwili orzekania przez organy administracji. Zaskarżone przed Sądem pierwszej instancji decyzje nie były zatem dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Nie oznacza to jednakże, że nie były one dotknięte żadną inną wadą.
Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w sprawie jest przesadzone, iż pismo z [...] września 2009 r. było od samego początku decyzją administracyjną, którą rozpoznano podanie A. Spółka z o.o. w P. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta W. z [...] września 2005 r. Zgodnie z art. 110 k.p.a. organ administracji, który ją wydał, był nią związany od chwili jej doręczenia. Związanie to oznaczało, że Prezydent W. nie mógł po doręczeniu decyzji z [...] września 2009 r. ponownie rozstrzygać o podaniu A. Spółki z o.o. w P. dotyczącym wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydenta W. z [...] września 2005 r. Postępując inaczej, mianowicie rozstrzygając ponownie o tym podaniu, naruszył powołany art. 110 k.p.a.
Z powyższego wynika, że decyzja Prezydenta W. z [...] lutego 2010 r., którą odmówiono A. Spółce z o.o. w P. wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydenta W. z [...] września 2005 r., mimo że wcześniej uczyniono to decyzją tego organu z [...] września 2009 r., została wydana z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ten wpływ na wynik sprawy polega na tym, że prawidłowo postępując organ administracji nie powinien był wydawać ponownie decyzji w tym samym przedmiocie.
Wskazane uchybienie przepisom postępowania dotyczy też decyzji SKO w W. z [...] grudnia 2010 r. Decyzją tą wprawdzie uchylono decyzję Prezydenta W. z [...] lutego 2010 r. i przekazano mu sprawę do ponownego rozpatrzenia, jednakże nie dostrzeżono naruszenia art. 110 k.p.a., co doprowadziło do dalszego prowadzenia sprawy dotyczącej wznowienia postępowania, mimo że w tej sprawie wydano już wiążącą organ administracji decyzję o odmowie wznowienia.
Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny wskazał na konieczność wyjaśnienia niepopartych żadnym dowodem twierdzeń zawartych w skardze kasacyjnej, dotyczących tego, że SKO w W. decyzją z [...] lutego 2012 r. uchyliło decyzję Prezydenta W. z [...] września 2009 r. i przekazało temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. Konieczne jest przede wszystkim ustalenie motywów tej decyzji i tego, jakie okoliczności organ odwoławczy nakazał wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Sąd pierwszej instancji powinien te motywy i okoliczności uwzględnić, aby samemu sformułować wskazania co do dalszego postępowania prowadzące do rozpoznania wniosku A. Spółka z o.o. w P. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta W. z [...] września 2005 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę zważył, co następuje
Zgodnie z art. 190 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Akta administracyjne zostały uzupełnione poprzez dołączenie do nich odpisu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. nr [...], z dnia [...] lutego 2012 r. Decyzją tą SKO w W. na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 149 § 3 k.p.a. a contrario oraz art. 153 p.p.s.a. uchylił w całości decyzję Naczelnika Wydziału [...] Urzędu W. z dnia [...] września 2009 r. odmawiającej wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] września 2005 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że z treści decyzji Naczelnika Wydziału [...] Urzędu W. z dnia [...] września 2009 r. wynika, iż przesłanką odmowy wznowienia postępowania w sprawie była jego bezprzedmiotowość, spowodowana wejściem w życie po uprawomocnieniu się przedmiotowej decyzji ostatecznej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu, którego dotyczy decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] września 2005 r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. nie podzieliło powyższego stanowiska organu I instancji, gdyż okoliczność ta nie może stanowić podstawy odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją ustalającą warunki zabudowy, może natomiast stać się przedmiotem rozważań organu w sprawie po formalnym wznowieniu postępowania, stosownie do art. 149 § 1 i 2 k.p.a.
Dalej Kolegium wskazało, że organ I instancji ponownie rozpatrując wniosek A. Spółka z o.o. w P. z dnia 23 lipca 2009 r. uwzględni wskazania zawarte w decyzji Kolegium z dnia [...] grudnia 2010 r., i o ile nie stwierdzi przesłanek do odmowy wznowienia postępowania w sprawie, dokona takiego wznowienia w drodze postanowienia co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.), zakończone jedną z decyzji, o której mowa w art. 151 k.p.a.
W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy, zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2010 r. oraz decyzja Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2010 r., jako decyzja organu pierwszej instancji podlegają uchyleniu, gdyż zostały wydane z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 110 k.p.a. Skoro w sprawie jest przesadzone, że pismo z [...] września 2009 r. było decyzją administracyjną, którą rozpoznano podanie A. Spółka z o.o. w P. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta W. z [...] września 2005 r., to Prezydent W. ponownie wydając decyzję z [...] lutego 2010 r., w tym samym przedmiocie co decyzja z [...] września 2009 r. naruszył art. 110 k.p.a.
Powyższe uchybienie dotyczy też decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2010 r., gdyż rozpoznając odwołanie od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2010 r. nie dostrzeżono naruszenia art. 110 k.p.a. i dalej prowadzono sprawę dotyczącą wznowienia postępowania, mimo że w tej sprawie wydano już wiążącą organ administracji decyzję o odmowie wznowienia.
Z uwagi na uchylenie decyzji Prezydenta W. z dnia [...] września 2009 r. decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2012 r. oraz uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2010 r. i decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2010 r. pozostaje ponownie do rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji wniosek A. Spółka z o.o. w P. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta W. z [...] września 2005 r.
Podstawą wniosku o wznowienie postępowania jest art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.
Zatem organ pierwszej instancji musi rozstrzygnąć kwestię, czy A. Spółka z o.o. przysługuje status strony uprawniający tę Spółkę do żądania wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji o warunkach zabudowy na rzecz J..
Organ administracji może odmówić wznowienia postępowania z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Odmowa wznowienia postępowania z przyczyn podmiotowych ma miejsce wówczas, gdy podanie o wznowienie postępowania pochodzi od podmiotu, któremu nie przysługuje status strony postępowania. Może to nastąpić jednak tylko wówczas, gdy oczywistym i niewątpliwym jest, że podmiot składający podanie o wznowienie postępowania nie jest stroną postępowania. Jeśli jednak stwierdzenie, czy podmiot składający podanie o wznowienie postępowania jest stroną, czy też nie wymaga poczynienia dodatkowych ustaleń, wówczas organ administracji winien wznowić postępowanie i rozstrzygnąć tę kwestię we wznowionym już postępowaniu. Jeśli organ administracji stwierdzi, że wznowiono postępowanie na wniosek podmiotu niebędącego stroną postępowania, wówczas wydaje na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. decyzję odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej, wobec stwierdzenia braku podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawiera definicji strony postępowania w sprawie dotyczącej wydania decyzji o warunkach zabudowy. Zastosowanie ma wiec w tej sytuacji definicja strony postępowania zawarta w art. 28 k.p.a. Z przepisu tego wynika, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo, kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.
Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie sądowym stanowiskiem, oparty na przepisach prawa materialnego, interes prawny warunkujący posiadanie przez określony podmiot legitymacji procesowej strony, mają w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy co do zasady właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiadujących (graniczących) z terenem inwestycji, a nadto również właściciele i wieczyści użytkownicy gruntów dalej położonych – w zależności od stopnia uciążliwości i zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji na te grunty (por. m.in. orzeczenia NSA w Warszawie z dnia 7 marca 2000 r. IV SA 364/99 i z dnia 6 lipca 2007 r. II OSK 1016/06; orzeczenie NSA w Krakowie z dnia 2 lipca 1997 r. II SA/Kr 62/1996, uchwały składu pięciu sędziów NSA w Warszawie z dnia 25 września 1995 r. VI SA 13/95 –ONSA 1995/4/154i z dnia 4 grudnia 1995 r. VI SA 20/95 – ONSA 1996/2/54 oraz orzeczenie WSA w Warszawie z dnia 13 września 2005 r. IV SA/Wa 741/04).
Podmiot występujący z wnioskiem o wznowienie postępowania musi więc wykazać, że istnieje przepis prawa, który skutkuje w związku z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy powstaniem dla tego podmiotu obowiązku lub uprawnienia. W ocenie Sądu nie można zgodzić się ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, iż sam fakt, że A. sp. z o.o. jest właścicielem jednej z działek znajdujących się w obszarze analizowanym, to tym samym posiada interes prawny w rozstrzygnięciu sprawy zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta W. o warunkach zabudowy. Taki automatyzm w ustalaniu strony postępowania, zdaniem Sądu, nie znajduje uzasadnienia. Organ I instancji rozpoznający ponownie sprawę nie będzie tym poglądem Samorządowego Kolegium Odwoławczego związany. Będzie natomiast zobowiązany do dokonania oceny, czy A. sp. z o.o. może być uznane za stronę postępowania, to jest czy z materiału dowodowego wynika, że w związku z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy powstał dla tej Spółki obowiązek lub uprawnienie.
A. sp. z o.o. we wniosku o wznowienie postępowania podnosi, że przyjęte przez inwestora rozwiązania w zakresie komunikacji budynków mieszkalnych poprzez zjazd do ulicy [...] z użyciem zjazdu z centrum handlowego powoduje, że ruch samochodów wjeżdżających i wyjeżdżających z osiedla odbywać się będzie przez drogi wewnętrzne Centrum Handlowego [...], którego Spółka jest współwłaścicielem. Organ administracji winien więc ocenić, czy z decyzji o warunkach zabudowy rzeczywiście wynika tego rodzaju okoliczność. Jeśli tak, to A. sp. z o.o. powinna być uznana za stronę postępowania. Decyzja o warunkach zabudowy ingerowałaby w przysługujące tej spółce prawo własności nieruchomości. Jeśli nie, to okoliczność ta nie może być uzasadnieniem dla uznania Spółki za stronę postępowania.
Ponadto wskazać należy, że wbrew stanowisku organu pierwszej instancji, uchwalenie planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy, której dotyczy wniosek o wznowienie postępowania, nie czyni tego ostatniego postępowania bezprzedmiotowym. Samo uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie spowodowało wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o warunkach zabudowy. Nie można w tej sytuacji stwierdzić, że prowadzenie postępowania wznowieniowego jest bezprzedmiotowe, gdyż istnieje decyzja, która po ewentualnym wznowieniu postępowania może zostać poddana ocenie pod kątem jej zgodności z prawem. Bezprzedmiotowe byłoby wydawanie nowej decyzji o warunkach zabudowy, gdyby na przykład we wznowionym postępowaniu decyzja o warunkach zabudowy została uchylona. Nie wydaje się bowiem decyzji o warunkach zabudowy, gdy dla terenu, którego miałaby dotyczyć decyzja obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.
Ponownie rozpatrując wniosek A. sp. z o.o. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta W. z dnia [...] września 2005 r. organ pierwszej instancji uwzględni powyższe uwagi.
Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 ww. ustawy.