Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] września 2010 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...], na podstawie art. 113 § 1 kpa, sprostował treść swojej decyzji z dnia [...] września 2010 r. nr [...] poprzez wpisanie w jej uzasadnieniu, na stronie 3 w wierszu 8 zamiast zapisu: "operat nr [...]", zapisu: "operat nr [...]", oraz na tej samej stronie wykreślenie w wierszu 9 i 10 zapisu "powołana w umowie warunkowej sprzedaży z dnia [...].11.1987 r."
Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli, w przewidzianym prawem terminie, M. M. i J. J. Rozpoznając złożone zażalenie Główny Geodeta Kraju postanowieniem z dnia [...] października 2010 r. nr [...], sprostowanym postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r, nr [...], utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy w sposób jednoznaczny wynika, że operat dotyczący podziału działki nr [...] wpisany został w dniu [...] czerwca 1987 r. do ewidencji w państwowym zasobie materiałów geodezyjno-kartograficznych pod numerem [...], a nie jak to zapisano w treści decyzji nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] września 2010 r. - pod numerem [...]. Z kolei znajdująca się w aktach sprawy kopia umowy warunkowej sprzedaży, sporządzonej w formie aktu notarialnego w dniu [...] listopada 1987 r. pozwala ustalić, że w jej treści nie ma wzmianki o "decyzji Urzędu Miejskiego w Z. z dnia [...].06.1987 r.", co błędnie zostało zapisane w uzasadnieniu decyzji nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] września 2010 r.
Skargę na powyższe postanowienie wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. M. i J. J. W treści skargi skarżący zakwestionowali zaskarżone postanowienie w części dotyczącej wykreślenia w wierszach 9 i 10 zapisu; "powołana w umowie warunkowej sprzedaży z dnia [...].11.1987 r." przytaczając przy tym argumentację odnoszącą się w istocie do
Sygn. akt IV SA/Wa 2274/10 zagadnień merytorycznych rozstrzygniętych decyzją Wojewódzkiego Inspektora Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] września 2010 r. Skarżący podważyli m. in. poprawność dokonanego podziału geodezyjnego nieruchomości sąsiedniej, oznaczonej przed podziałem jako działka nr [...] i wykazaną w ewidencji na tej podstawie granicę pomiędzy wydzieloną działką nr [...] i swoją działką nr [...], jak również podnieśli zarzuty odnoszące się do pracy geodetów, w tym pracy geodetyki D. S. dotyczącej wykonania mapy z podziałem działki nr [...].
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Uprawienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej P.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
Stosownie zaś do art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż sąd ocenia legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze. Z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Sąd dopatrzył się w postępowaniu organów obu instancji uchybień, na które wprawdzie nie wskazali skarżący, jednak ich wystąpienie obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia organu I instancji we wskazanym w sentencji zakresie.
Podstawę materialnoprawną sprostowania decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] września 2010 r. nr [...] stanowił art. 113 § 1 kpa. Zgodnie z treścią tego przepisu
Sygn. akt IV SA/Wa 2274/10 organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste pomyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.
Przedmiotem sprostowania mogą być tylko omyłki pisarskie, rachunkowe lub inne, które charakteryzują się tym, że są natychmiast poznawalne, wynikają jednoznacznie z treści samej decyzji lub z akt sprawy.
Ustawodawca dopuszczając możliwość prostowania błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek nie wprowadza definicji tych pojęć. Pojęcie "błędów pisarskich" i "błędów rachunkowych" nie budzi wątpliwości. Zarówno w piśmiennictwie, jak i w orzecznictwie funkcjonuje niezmiennie sformułowana jeszcze w okresie międzywojennym definicja tych pojęć, zgodnie z którą błąd rachunkowy to omyłka w wykonaniu działania matematycznego a błąd pisarski to widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, albo widocznie nie zamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów.
Błędy pisarskie i rachunkowe nie powodują powstania wątpliwości co do prawdziwego sensu decyzji, tylko sprawiają, że prawidłowa myśl organu zostaje nieprawidłowo wyrażona. Natomiast trzecia grupa błędów stanowiących przedmiot sprostowania czyli grupa oczywistych omyłek została określona przez ustawodawcę poprzez gramatyczne wyznaczenie jej zakresu. Grupę tę stanowią omyłki, które nie są ani błędami pisarskimi ani rachunkowymi i które mają oczywisty charakter. Będą to przede wszystkim błędy stylistyczne, składniowe i inne błędy językowe, (np. Z. R. Kmiecik: Sprostowanie decyzji administracyjnej, Casus 2008/2/33; B. Adamiak: glosa do wyroku NSA z dnia 6 maja 1987r., sygn. akt IV SA 1050/86, OSP 1991, nr 3, poz. 66; wyrok NSA z 8 października 1992r., sygn. akt III SA/1115/92 MP 1993 nr 3).
Istotne jednak jest, że przyjęta klasyfikacja błędów uprawniających do sprostowania wydanej decyzji lub postanowienia jest wyczerpująca i nie może wykraczać poza granice określone tym przepisem. W szczególności sprostowanie w trybie art. 113 § 1 kpa nie może prowadzić do zmiany merytorycznego rozstrzygnięcia.
W doktrynie prawa administracyjnego oraz judykaturze dominuje również utrwalony pogląd, że pojęcie "oczywista omyłka" powinno być interpretowane w sposób ścisły, a nie rozszerzający. Sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej zawartej w decyzji nie może prowadzić do ingerencji w merytoryczną stronę decyzji, a zatem nie może prowadzić do zmiany lub uzupełnienia rozstrzygnięcia.
Przedmiotem sprostowania nie mogą być także błędy spowodowane wadliwym ustaleniem stanu faktycznego, bowiem instytucja sprostowania oczywistej omyłki nie może służyć konwalidacji popełnionego przez organ błędu proceduralnego (por. wyrok NSA z dnia 24 sierpnia 1999 r. sygn. akt IV SA 1184/97, Lex nr 47897).
Mając na uwadze powyższe rozważania stwierdzić należy, że podjęte w przedmiotowej sprawie orzeczenie rektyfikacyjne jest prawidłowe jedynie w części, w jakiej za oczywistą omyłkę uznano w nim błąd polegający na wpisaniu w uzasadnieniu decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] września 2010 r. niewłaściwego numeru operatu ewidencyjnego. Błąd ten jest łatwo dostrzegalny a jego istnienie można stwierdzić dokonując prostego porównania zapisu decyzji ze znajdującymi się w aktach dokumentami: kopią decyzji Urzędu Miejskiego w Z. z dnia [...] czerwca 1987 r., znak: [...] oraz kopią mapy sytuacyjnej sporządzoną w 1987 r. przez geodetę S. B. w związku z podziałem m. in. działki ewidencyjnej nr [...], położonej we wsi S. Z ww. dokumentacji jednoznacznie wynika, że operat dotyczący podziału działki nr [...] wpisany został w dniu [...] czerwca 1987 r. do ewidencji w państwowym zasobie materiałów geodezyjno-kartograficznych pod numerem [...], a nie jak zapisano w treści decyzji nr [...] pod numerem [...]. W takiej sytuacji zmiana numeru [...] na numer prawidłowy [...], dokonana w trybie art. 113 § 1 kpa odpowiada treści tego przepisu.
Za przekroczenie granicy dopuszczalności zastosowania trybu określonego przepisem art. 113 § 1 kpa uznać należy natomiast wykreślenie z treści decyzji zapisu: "powołana w umowie warunkowej sprzedaży z dnia [...].11.1987 r." Nie można bowiem mówić o oczywistej omyłce w sytuacji, kiedy organ dokonuje mylnego ustalenia faktycznego w sprawie. Zmiana części uzasadnienia decyzji, chociażby powstałego na skutek błędu, lub nawet wskutek mylnego wyobrażenia organu o stanie faktycznym, nie podpada pod pojęcie błędu czy omyłki, których dotyczy art. 113 § 1 kpa. Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie wskazane powyżej wadliwe uzasadnienie decyzji administracyjnej nie mogło być usunięte w trybie wad nieistotnych, który to tryb nie może wykraczać poza granice określone art. 113 § 1 kpa oraz prowadzić do zmiany ustaleń faktycznych sprawy zakończonej decyzją, której dotyczyło żądanie sprostowania.
Odnosząc się natomiast do podniesionych w skardze zarzutów stwierdzić należy, że nie mogą być one poddane ocenie w niniejszym postępowaniu, albowiem nie odnoszą się one do zaskarżonego postanowienia lecz kwestionują zasadność decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] września 2010 r. nr [...], która to decyzja była już przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w sprawie o sygn. akt IV SA/WA 2075/10.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c orzekł jak w sentencji.