Uzasadnienie
I. S. i S. S. wnieśli do Sądu skargę na uchwałę Rady Miasta [...] z [...] marca 2003 r. w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...], obejmującej obszar projektowanego osiedla zabudowy wielorodzinnej "[...]".
Sąd wezwał Skarżących I. S. (k.
- 86) i S. S. (k.
- 88) m. in. do wykazania - w terminie siedmiu dni - interesu prawnego do wniesienia skargi poprzez podanie numerów działek, które stanowią ich własność lub pozostają w ich użytkowaniu wieczystym oraz nadesłanie dokumentu wykazującego tą okoliczność (np. wyciągu z księgi wieczystej), pod rygorem uznania, że nie przysługują im prawa rzeczowe do nieruchomości objętych postanowieniami skarżonego planu.
Powyższe wezwania zostały doręczone Skarżącym I. S. i S. S. 12 maja 2015 r. (k. 105 i 106). Termin do wykonania wezwania upłynął bezskutecznie 19 maja 2015 r. (wtorek).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga I. S. i S. S. podlega odrzuceniu z uwagi na brak wykazania interesu prawnego do wniesienia skargi.
Stosownie do art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwaną dalej "P.p.s.a.", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą źródłem tego interesu może być jedynie prawo własności lub użytkowania wieczystego, zaś pozostałe prawa rzeczowe czy obligacyjne nie dają tego przymiotu (por. wyrok NSA o sygn. akt II OSK 263/09 - dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA"). Skarżący nie odpowiedzieli na wezwanie do wykazania interesu prawnego do wniesienia skargi.
Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w postanowieniu o sygn. akt II FSK 1337/06 (dostępnym w CBOSA), jeżeli ustalenie co do braku legitymacji skarżącego jest rezultatem badania jego interesu prawnego odrzucenie skargi uznać należy za dopuszczalne, gdy brak legitymacji skargowej jest ewidentny.
W związku z tym, że sytuacja taka ma miejsce w niniejszej sprawie, skarga I. S. i S. S. jest niedopuszczalna i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 P.p.s.a. podlega odrzuceniu.