Uzasadnienie
W piśmie z dnia 16 lipca 2015 r. J. K. i S. K., reprezentowani przez adwokata, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2015 r. nr [...], którą uchylono decyzję Starosty O. z dnia [...] maja 2015 r. w części i orzeczono o zezwoleniu spółce [...] S.A. na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości nr [...] położonych w miejscowości [...], gmina [...] oraz lokalizacji inwestycji ograniczającej sposób korzystania z tej nieruchomości, poprzez zezwolenie na założenie i przeprowadzenie na nieruchomości linii elektroenergetycznej, w okresie od maja 2015 do grudnia 2016 r., nie dłużej niż 60 dni.
W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący zaznaczyli, że w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że decyzja o niezwłocznym zajęciu nieruchomości wydawana w trybie art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami ma charakter subsydiarny w stosunku do decyzji o zezwoleniu na ograniczenie prawa. Wstrzymanie zaś wykonania tylko decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości bez wstrzymania wykonania decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości niweczy sens tej instytucji. Skarżący podkreślili, że tylko wtrzymanie obu wskazanych decyzji umożliwia zabezpieczenie interesu prawnego właściciela nieruchomości.
W piśmie procesowym z dnia 17 marca 2016 r. o oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wniósł pełnomocnik uczestnika [...] S.A.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosowanie zaś do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwaną dalej Ppsa) Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Ponadto zgodnie z art. 9 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm. – dalej u.g.n), w sprawach, o których mowa w przepisach działu III, z wyłączeniem art. 97 ust. 3 pkt 1, art. 122, art. 124 ust. 1a, art. 124b ust. 1, art. 126 i art. 132 ust. 1a, wykonanie decyzji następuje po upływie 14 dni od dnia, w którym upłynął bezskutecznie trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na decyzję do sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tych sprawach organ, który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie.
Sądowi znane jest orzecznictwo sądowe przyjmujące, że decyzja o niezwłocznym zajęciu nieruchomości wydawana w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. ma charakter subsydiarny w stosunku do decyzji o zezwoleniu na ograniczenie prawa, jednakże Sąd jej nie podziela.
Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja została wydana m.in. na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n., zatem nie ma do niej zastosowania art. 9 u.g.n. Wobec tego wniosek o wtrzymanie wykonania podlega rozpoznaniu na podstawie przepisu ogólnego art. 61 § 3 Ppsa.
Oceniając złożony wniosek należy mieć na względzie, że planowana inwestycja jest inwestycją o strategicznym znaczeniu. Jak wskazał pełnomocnik inwestora w piśmie z 17 marca 2016 r, została ona umieszczona w ramach I. etapu rozwoju sieci przesyłowej w latach 2015 – 2030. Na priorytetowy charakter inwestycji wskazuje również ujęcie jej w wykazie strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych stanowiącym załącznik do ustawy z 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych. Ponadto zaskarżona decyzja orzeka jedynie o czasowym zajęciu nieruchomości, nie powoduje zatem zmiany dotychczasowego sposobu jej korzystania.
Za odmową wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przemawiają również argumenty podniesione przez uczestnika postępowania w piśmie z dnia 17 marca 2016 r. tj. okoliczność narażenia uczestnika postępowania i Skarbu Państwa na utratę dotacji. Utrata wielomilionowego dofinansowania inwestycji ze środków unijnych z uwagi na niedotrzymanie terminu realizacji może skutkować znaczną szkodą nie tylko dla uczestnika postępowania, ale również dla Skarbu Państwa. Nie bez znaczenia pozostaje staje także ważny interes gospodarczy i społeczny, bowiem przedmiotowa inwestycja ma znaczenie dla bezpieczeństwa energetycznego Polski. Podobne stanowisko zajmował Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z dnia 7 października 2015 r., sygn. I OZ 1205/15, z 9 października 2015 r., sygn. I OSK 2251/15, z 15 października 2015 r., sygn. I OZ 1261/15, z 8 grudnia 2015 r., sygn. I OZ 1548/15, z 20 stycznia 2016 r., sygn. I OZ 1865/15, z 28 stycznia 2016 r., sygn. I OZ 53/16.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.