Uzasadnienie
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 12 lutego 2013 r. ustanowiono dla E. E. radcę prawnego w sprawie ze skargi wymienionego na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] listopada 2012 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy i wydalenia.
Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] pełnomocnikiem strony wyznaczyła radcę prawnego J. W., która po zapoznaniu się z aktami sprawy, w piśmie procesowym z dnia 16 marca 2013 r. poparła zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, przedstawiając argumentację, mającą przemawiać za jego zasadnością.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 marca 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 246/13 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji.
Wyznaczona przez Radę Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] pełnomocnik E. E. sporządziła i wniosła w jego imieniu skargę kasacyjną od powołanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze kasacyjnej zawarła wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie oraz przez Naczelnym Sądem Administracyjnym, oświadczając zarazem, że nie zostały one zapłacone w całości ani w części. Rzeczony wniosek ponowiła w piśmie z dnia 29 marca 2013 r.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 grudnia 2014 r. sygn. akt II OSK 1321/13 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.
Jak wynika z protokołu rozprawy przez Sądem drugiej instancji i pełnomocnictwa substytucyjnego z dnia 18 listopada 2014 r., wyznaczona pełnomocnik udzieliła substytucji radcy prawnemu, który reprezentował skarżącego przez Naczelnym Sądem Administracyjnym, podtrzymując zarzuty i wnioski skargi kasacyjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 lutego 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 233/15 oddalił skargę E. E. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] listopada 2012 r. znak: [...].
Wyznaczona pełnomocnik reprezentowała skarżącego na rozprawie poprzedzającej wydanie powołanego wyroku, popierając zarzuty skargi, a także argumentację, którą przedstawiła w piśmie procesowym z dnia 25 lutego 2015 r. Pełnomocnik wniosła również o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając zarazem, że nie zostały one zapłacone w całości ani w części.
W myśl art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu przez radcę prawnego uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).
Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) powołanego rozporządzenia, stawka minimalna wynosi w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna bądź decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego - 240 zł. Stosownie zaś do § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) tego samego rozporządzenia, w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym stawka minimalna wynosi 75 % wskazanej wyżej kwoty, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny - 100 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Na podstawie pierwszego z powołanych przepisów rozporządzenia należało przyznać radcy prawnemu J. W. wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną skarżącemu w postępowaniu zakończonym wyrokiem z dnia 20 marca 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 246/13 oraz w postępowaniu zakończonym wyrokiem z dnia 27 lutego 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 233/15.
Z kolei w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynagrodzenie należy się za czynności opisane w drugim z powołanych przepisów rozporządzenia. Ponieważ pełnomocnik prowadziła sprawę przed wydaniem przez Sąd pierwszej instancji wyroku z dnia 20 marca 2013 r., opłata wynosi 75% stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia.
Stosownie do § 2 ust. 3 rozporządzenia, opłata ulega podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.