Uzasadnienie
A. M. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] września 2012 r., [...] o odmowie nadania statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej i wydaleniu z terytorium RP zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zasadą jest, że wniesienie do sądu administracyjnego skargi, nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270) Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji nakazującej cudzoziemcowi opuszczenie terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie decyzji odmawiającej nadania statusu uchodźcy jest związane ze standardami rzetelnej procedury i realizacją prawa do sądu. Mając na uwadze skutki wykonania decyzji, za odmową wstrzymania wykonania takiej decyzji muszą przemawiać wyjątkowe okoliczności.
W ocenie Sądu, wyjazd skarżącego z Polski przed rozpoznaniem sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, pozbawi go możliwości osobistego uczestnictwa w postępowaniu sądowym, a tym samym skorzystania w pełnym zakresie z prawa do sądu. Dlatego tez zasadne jest pozostawanie skarżącego w Polsce, do czasu zakończenia niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego.
Odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (a zatem wydalenie skarżącego) mogłoby również narazić skarżącego na utratę przesłanki koniecznej do uwzględnienia wniosku o nadanie statusu uchodźcy – z definicji pojęcia "uchodźca" wynika, że można starać się o status uchodźcy tylko przebywając poza granicami kraju, którego jest się obywatelem (art. 1A pkt 2 Konwencji dotyczącej statusu uchodźców sporządzonej w Genewie dnia 28 lipca 1951 r. - Dz. U. z 1991 r. Nr 119, poz. 515 ze zm.). Zatem nawet w sytuacji wydania korzystnego dla Skarżącego wyroku Sądowego, w sytuacji gdyby przebywał w kraju pochodzenia, utraciłby wtedy materialnoprawną przesłankę do uzyskania pozytywnej decyzji w przedmiocie statusu uchodźcy.
Z powyższych względów Sąd uznał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby narazić skarżącego na trudne do odwrócenia skutki i na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.