Uzasadnienie
Zaskarżoną do Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...].11.2011 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska uchylił decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z dnia [...].08.2011 r., umarzającą postępowanie w sprawie wznowienia na wniosek P. C. postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, polegającego na budowie zachodniej obwodnicy miasta P. w ciągu drogi krajowej [...], na odcinku [...] węzeł "G.", zakończone decyzją ostateczną Wojewody [...] z dnia [...].06.2007 r. oraz wstrzymania wykonania tej decyzji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że wbrew ustaleniom organu I instancji postępowanie to nie stało się bezprzedmiotowe, bowiem w oparciu o tę decyzję środowiskową prowadzone jest postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. W ocenie organu odwoławczego postępowanie w sprawie wydania decyzji środowiskowej dla tej inwestycji zasadnie zostało wznowione stosownym postanowieniem. Wniosek o wznowienie dotyczył decyzji ostatecznej, wystąpił o to podmiot uprawniony, z zachowaniem terminu miesięcznego wynikającego z Kpa, wskazując prawidłowo jedną z podstaw wznowienia (art. 145 § 1 pkt 8 Kpa). Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. umarzając to postępowanie powołał się na art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 3.10.2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm.) - określanej dalej o.o.ś.
Przyjął, że decyzja środowiskowa stała się ostateczna [...].08.2007 r. Skoro więc złożenie wniosku jest możliwe przez 4 lata od tej daty, z możliwością wydłużenia terminu o kolejne dwa lata, a inwestor o to przedłużenie nie wnioskował, oznacza to w ocenie organu I instancji, że przedmiotowa decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wygasła z dniem [...].08.2011 r. Stanowiska tego nie podzielił organ odwoławczy podkreślając, że kwestionowana w trybie wznowieniowym decyzja ostateczna Wojewody [...] z dnia [...].06.2007 r., której wstrzymania wykonania domaga się P. C nie stała się bezprzedmiotowa, nie została wyeliminowana z obrotu prawnego decyzją stwierdzającą prawomocnie jej wygaśnięcie. Terminy zaś z art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 3.10.2008 r. o.o.ś. oznaczają jedynie czas, w jakim decyzja ta może być wykorzystana do realizacji inwestycji. Upływ tego terminu nie spowodował wygaśnięcia przedmiotowej decyzji z mocy prawa i wyeliminowania jej z obrotu prawnego.
Nie został więc spełniony wymóg z art. 162 § 1 Kpa. Jednocześnie Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska podniósł, że kwestie ograniczeń czasowych dopuszczających uchylenie decyzji w trybie wznowienia postępowania unormował art. 146 § 1 oraz § 2 Kpa. Wynikający z regulacji art. 146 § 1 Kpa okres lat 5 jeszcze nie upłynął.
We wniesionej skardze Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wobec nieokreślenia w o.o.ś. skutków upływu terminu, na jaki została wydana decyzja środowiskowa - zarzucił organowi odwoławczemu niezastosowanie pomocnicze art. 193 ust. 1 pkt 1 ustawy z 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska, co pozwoliłoby na przyjęcie, że decyzja ta wygasła po upływie terminu na jaki została wydana. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja reformatoryjna Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska nie naruszyła przepisów obowiązującego prawa.
Należy zgodzić się z organem odwoławczym, że upływ terminu przewidzianego w 72 ust. 3 ustawy o.o.ś. nie czyni automatycznie bezprzedmiotowym postępowania wznowieniowego, dotyczącego ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...].06.2007 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, polegającego na budowie zachodniej obwodnicy miasta P. w ciągu drogi krajowej [...], na odcinku [...] węzeł "G." oraz żądania wstrzymania wykonania tej decyzji. Należy podkreślić, że ustawa z dnia 3.10.2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko nieprzypadkowo nie określiła skutków upływu terminu, na jaki została wydana decyzja środowiskowa, a to z tej przyczyny, że uzyskanie tej decyzji winno poprzedzać uzyskanie całego szeregu rozstrzygnięć unormowanych w art. 72 ust. 1 w zw. z art. 59 ust. 1 o.o.ś., w tym m. in.:
- I) decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych oraz decyzji o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części - wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 j.t.);
- 3) decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;
- 10) decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych;
- II) decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym;
- 12) decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrady - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym.
Wobec zasadniczej odmienności konstrukcji oraz roli decyzji środowiskowej od pozwoleń na wprowadzanie do środowiska substancji lub energii nie ma podstaw do stosowania do niej na zasadzie analogii, jak chce tego strona skarżąca, rozwiązania przyjętego w art. 193 ust. 1 pkt 1 ustawy z 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska, zakreślającego ramy czasowe obowiązywania decyzji.
O znaczeniu jakie przypisywane jest decyzji środowiskowej świadczą także m. in. wskazane wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r. o sygn. akt II OSK 1481/07 oraz z dnia 3 lutego 2010 r. o sygn. akt II GSK 6/10. Przyjęto w nich stanowisko, iż rozpoczęcie realizacji: inwestycji, a nawet zrealizowanie inwestycji, nie czyni bezprzedmiotowym postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na określoną inwestycję. Nadto podkreślenia wymaga, że również ustawa Prawo budowlane łączy z tą decyzja znaczące skutki.
Art.
- 57. 1 tej ustawy stanowi, że do zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego lub wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie inwestor jest obowiązany dołączyć m. in. (pkt 2) oświadczenie kierownika budowy:
- a) o zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę oraz przepisami.
W tym innymi przepisami prawa tyczącymi także szeroko pojętej ochrony środowiska, do czego niezbędna będzie decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, w zakresie wpływu zamierzonej inwestycji na środowisko przyrodnicze. Bez tego warunku nie będzie można uzyskać pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. Należy podkreślić także, iż odnośnie inwestycji drogowej, również w razie starań o dofinansowanie realizacji przedsięwzięcia ze środków publicznych, organy udzielające pomocy muszą zweryfikować zgodność realizacji przedsięwzięcia z obowiązującymi wymaganiami w zakresie ochrony środowiska, nieuzyskanie omawianej decyzji skutkowało będzie więc brakiem możliwości przyznania pomocy finansowej.
W tym kontekście nie można podzielić stanowiska strony skarżącej i uznać, że decyzja ta wygasła, co uczyniło bezprzedmiotowym tyczące jej postępowanie wznowieniowe. Trafnie wywiódł organ odwoławczy, że terminy z art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 3.10.2008 r. o.o.ś. oznaczają jedynie czas, w jakim decyzja środowiskowa może być wykorzystana do realizacji inwestycji. Upływ tego terminu nie powoduje jednakże automatycznego wygaśnięcia przedmiotowej decyzji z mocy prawa i wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Nie został zatem spełniony wymóg z art. 162 § 1 Kpa.
Do decyzji ostatecznej Wojewody [...] z dnia [...].06.2007 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację tego przedsięwzięcia oraz kwestii wstrzymania wykonania tej decyzji zastosowanie znajduje przepis art. 146 § 1 Kpa, w myśl którego upływ wskazanych tam terminów wyłącza jedynie ewentualną możliwość uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania (z pkt. 8-5 lat).
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 j.t.) - orzekł jak w sentencji.