Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 1 kwietnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 2515/14

Uzasadnienie

E. P. wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi na wskazaną w sentencji decyzję.

Z informacji zawartych na urzędowym formularzu PPF wynika, że Wnioskodawczyni prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, uzyskuje dochód miesięczny netto z tytułu emerytury w wysokości 1850 zł i ponosi wydatki miesięczne na: czynsz 870 zł, prąd 180 zł, wodę 90 zł, gaz 120 zł, leki 160 zł, rehabilitację zdrowotną 140 zł.

Zarządzeniem z 4 grudnia 2015 r. referendarz sądowy na podstawie art. 258 § 2 pkt 5 w zw. z art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wezwał Skarżącą do uzupełnienia wniosku poprzez:

1. a) nadesłanie wyciągów z posiadanych przez nią rachunków bankowych, z okresu ostatnich trzech miesięcy (z historią rachunku),
2. b) nadesłanie dokumentu potwierdzającego wysokość świadczenia emerytalnego, np. odcinków wypłaty świadczenia z ostatnich miesięcy bądź kopii decyzji właściwego organu emerytalno-rentowego o przyznaniu tego świadczenia,
3. c) udokumentowanie wydatków ponoszonych na utrzymanie miesięczne (np. kopii faktur, rachunków),
4. d) złożenie oświadczenia, jaki Skarżąca ma tytuł prawny do lokalu, w którym mieszka (tj. czy jest właścicielem, współwłaścicielem, najemcą - jeżeli tak, należy nadesłać kopię umowy najmu),
5. e) przedłożenie kopii dokumentów (rachunków) wskazujących wysokość stałych miesięcznych opłat związanych z eksploatacją mieszkania (czynsz), opłat za gaz i energię oraz dokumentów wskazujących wysokość innych stałych miesięcznych wydatków związanych z utrzymaniem mieszkania.

W piśmie z 21 grudnia 2015 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie, Wnioskodawczyni oświadczyła, że:

1. - nie posiada rachunków i kont bankowych;
2. - dokument potwierdzający wysokość świadczenia emerytalnego może wydać ZUS tylko na wyraźne polecenie Sądu;
3. - znaczne kwoty przeznacza na leki i leczenie, ponieważ jest osobą schorowaną;
4. - wraz z mężem ok. 30 lat temu byli członkami spółdzielni mieszkaniowej, obecnie jest wspólnota i "w tym zakresie występujemy jako współwłaściciele - użytkowania wieczystego";
5. - opłaty wynoszą na: mieszkanie 700 zł, gaz 200 zł, prąd 300 zł, wyżywienie 400 zł, leki 800 zł, lekarze specjaliści 500 zł.

Wnioskodawczyni nie dołączyła żadnych dokumentów do przedmiotowego pisma, oświadczyła jedynie, że dokumenty może przedstawić na posiedzeniu jawnym.

Postanowieniem z 8 stycznia 2016 r. referendarz sądowy WSA w Warszawie odmówił przyznania prawa pomocy.

Skarżąca wniosła sprzeciw od powyższego postanowienia (k. 84).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do mającego w sprawie zastosowanie art. 260 P.p.s.a. (na podstawie art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2015 r., poz. 658) w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej powyższą ustawą, w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie referendarza sądowego, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Jako że sprzeciw nie został odrzucony sprawa, zgodnie z powyższym przepisem, podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Stosownie do art. 252 § 1 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach. Na Wnioskodawcy spoczywa więc ciężar wykazania, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania.

W rozpatrywanej sprawie Wnioskodawczyni w złożonym na formularzu wniosku ani potem nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Jak wynika z deklaracji Wnioskodawczyni, uzyskuje świadczenie emerytalne w wysokości 1850 zł netto. We wniosku na urzędowym formularzu PPF wskazała wydatki - bez uwzględnienia wydatków na wyżywienie - w łącznej kwocie 1560 zł (czynsz 870 zł, prąd 180 zł, woda 90 zł, gaz 120 zł, leki 160 zł, rehabilitacja zdrowotna 140 zł). Wnioskodawczyni została wezwana do udokumentowania tych wydatków, jednak nie uczyniła tego, natomiast w piśmie z 21 grudnia 2015 r. ponownie wymieniła wydatki miesięczne - wyższe niż wskazane na formularzu PPF - w łącznej kwocie 2900 zł (czynsz 700 zł, gaz 200 zł, energia elektryczna 300 zł, wyżywienie 400zł, leki 800 zł, lekarze specjaliści 500 zł) i oświadczyła, że musi pożyczać pieniądze od rodziny.

Ponadto we wniosku sporządzonym na urzędowym formularzu PPF Wnioskodawczyni nie wskazała, że posiada jakąkolwiek nieruchomość (dom, mieszkanie). Tymczasem z treści oświadczenia z 21 grudnia 2015 r. można wywnioskować, że przysługuje jej prawo rzeczowe do mieszkania we wspólnocie mieszkaniowej.

W tej sytuacji, bez możliwości zapoznania się z dokumentami potwierdzającymi wysokość comiesięcznych wydatków Skarżącej, trudno jest o rzetelną analizę jej sytuacji majątkowej i jej możliwości płatniczych. Skarżąca mimo wezwania jej - na podstawie art. 255 P.p.s.a. - do nadesłania tego rodzaju dokumentów, nie zadośćuczyniła wezwaniu, a tym samym nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania. Przesądza to o odmowie przyznania prawa pomocy.

W świetle powyższego Sąd postanowił, jak w sentencji na podstawie art. 260 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.