Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", po rozpoznaniu odwołania m.in. p. J. S., uchylił w części decyzję Wojewody [...] z [...] sierpnia 2012 r., o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej o znaczeniu państwowym - rozbudowa oraz przebudowa linii kolejowej [...] na odcinku od km [...] do km [...], i w tym zakresie orzekł w sprawie zaś w pozostałej części utrzymał ją w mocy.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy zrelacjonował przebieg sprawy wskazując, że ze stosownym wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej o znaczeniu państwowym, zwanej dalej "decyzją lokalizacyjną", wystąpiła P. S.A., zwana dalej "Inwestorem". Wniosek spełniał stosowne wymagania m.in. zawierał konieczne elementy i załączono do niego właściwe opinie. W toku postępowania uczyniono zadość obowiązkowi powiadomienia stron o wszczęciu postępowania i treści orzeczeń (wywieszenie ogłoszeń, ich publikacja oraz doręczenie zawiadomień). Wydana decyzja spełnia wymagania, co do zakresu orzeczenia. Określono warunki techniczne realizacji inwestycji, linie rozgraniczające, wymagania odnośnie ochrony zabytków, przyrody oraz uzasadnionych interesów osób trzecich. Zatwierdzono także nią podział nieruchomości. W kontekście dostrzeżonych uchybień organ administracji dokonał ich korekty. Wyjaśniając przyczyny nie uwzględnienia odwołań, gdzie kwestionowano wyznaczenie inwestycji w konkretnych liniach rozgraniczających, przywołano następujące uwarunkowania:
- - po zapoznaniu się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, uznano, że przebieg planowanej inwestycji został ustalony prawidłowo.; podzielono racje przemawiające za ustaloną lokalizacją, które przedstawił Inwestor w załączonej do wniosku dokumentacji,
- - Minister nie posiada kompetencji do zmiany z urzędu projektu inwestycji przedstawionego przez inwestora, lecz bada jedynie zgodność z przepisami prawa rozstrzygnięcie organu I. instancji,
- - zgodnie z art. 9o ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz.U. z 2007 r. Nr 16 poz. 94 ze zm.), to inwestor samodzielnie decyduje o przebiegu linii kolejowej i określa teren niezbędny dla realizacji inwestycji, dołączając do wniosku mapy przedstawiające przebieg linii rozgraniczających; samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości; jest on zatem kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji, natomiast organ orzekający wyznacza dopuszczalne prawem granice tej kreacji, poprzez dokonywanie oceny prawnej, kończącej się aktem władztwa publicznego, zakreślającego te granice (dla poparcia tych tez przywołano stosowne orzeczenia sądów administracyjnych),
- - z uwagi na to, zadaniem organu odwoławczego jest sprawdzenie, czy wyznaczone przez wnioskodawcę linie rozgraniczające obszar inwestycji odpowiadają woli ustawodawcy, wyrażonej w innych regulacjach prawnych, mających znaczenie dla wydania decyzji lokalizacyjnej; organy wydające decyzję lokalizacyjną są uprawnione jedynie do oceny prawnej całości przedsięwzięcia inwestycyjnego i dokumentacji przedłożonej przez wnioskodawcę; tylko stwierdzenie przez organ, że kształt inwestycji w wersji zgłoszonej we wniosku narusza normę wynikającą z określonych przepisów prawa, zobowiązuje do odmowy ustalenia lokalizacji przedsięwzięcia w wersji wnioskowanej przez inwestora,
- - odnosząc się do zarzutów odwołań, co do równoległego procedowania w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego, obejmującej także kwestie infrastruktury przedmiotowej linii kolejowej - przywołano okoliczność toczącego się postępowania wobec uchylenia uprzedniej decyzji przez Burmistrza [...] - wskazano:: "Prawem inwestora jest korzystanie z różnych trybów ustalania lokalizacji inwestycji. Rozwiązanie takie nie budzi zastrzeżeń co do jego legalności. Skonsumowanie decyzji lokalizacyjnej może w oczywisty sposób dotyczyć tylko jednej z tych decyzji" (tak wyrok NSA o sygn. akt II OSK 1201/08 – dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA"); wobec tego fakt uchylenia decyzji Burmistrza [...] wydanej w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.) nie ma wpływu na rozstrzygnięcie Wojewody [...] w sprawie lokalizacji linii kolejowej, wydanej na podstawie ustawy o transporcie kolejowym,
- - odnosząc się do żądania innej niż Skarżąca strony postępowania, dotyczącego zmiany lokalizacji inwestycji w zakresie przebiegu linii potrzeb nieatrakcyjnych (LPN), na odcinku wzdłuż ul. [...] w [...], w taki sposób, aby ominąć działkę nr [...], wskazano że w ocenie organu nie zasługuje ono na uwzględnienie; uznał on, mając na uwadze stanowisko Inwestora, że zmiana nie jest możliwa ze względu na fakt, znajdowania się na tej działce projektowanego rowu otwartego, umocnionego korytkami betonowymi (odwodnienie torowe) oraz 4 projektowanych linii kablowych: teletechnicznej, dwu energetycznych niskiego napięcia oraz średniego napięcia potrzeb nieatrakcyjnych; zatem, zdaniem organu za przejęciem działki nr ew. [...] przemawia konieczność ulokowania infrastruktury budowlanej i energetycznej niezbędnej dla przedmiotowej inwestycji kolejowej oraz fakt niewyrażenia przez stronę zgody na ustanowienie na swojej działce służebności przesyłu; z kolei odnosząc się do argumentacji, podważającej sens przeprowadzenia przez nieruchomość napowietrznej linii SN oraz linii LPN, wskazano: ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym informacji uzyskanych od Inwestora wynika, że jest to jedyne rozwiązanie, które pozwala na wykonanie LPN w zaprojektowanej lokalizacji, przy jednoczesnym spełnieniu warunków technicznych przewidzianych dla modernizacji lub budowy linii kolejowych do prędkości Vmax <= 200 km/h. (str. 36 i 37 zaskarżonej decyzji),
- - z kolei w przedmiocie wyrażonego w odwołaniu p. J. S. żądania dotyczącego przejęcia przez Inwestora całej jej działki ze względu na zmniejszenie jej powierzchni wyjaśniono, że tylko w przypadku, gdy pozostała po podziale część nieruchomości nie nadaje się do prawidłowego korzystania na dotychczasowe cele inwestor zobowiązany jest do jej nabycia w drodze umowy na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego tej nieruchomości w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa; roszczenie, w tym zakresie, nie jest rozstrzygane w ramach procedury administracyjnej dotyczącej ustalenia lokalizacji inwestycji, gdyż ma ono charakter cywilnoprawny; z tych względów organ odwoławczy nie mógł rozpoznać żądania w niniejszym postępowaniu,
- - jednocześnie wskazano, że Inwestor w piśmie z 8 października 2012 r., skierowanym do Skarżącej wskazał, jakie elementy infrastruktury kolejowej zaplanowano na działce ew. nr [...] powstałej w wyniku podziału działki nr [...], zatwierdzonego kwestionowaną decyzją, tj. słupy trakcyjne, ekran akustyczny chroniący przed hałasem powyżej 5 dB, skarpa odwodnienia, kable energetyczne do 1 kV, linia kablowa LPN, kable teletechniczne, wskazując, że nie ma możliwości rezygnacji z zajęcia części działki ew. nr [...] ze względu na lokalizację niezbędnych elementów infrastruktury kolejowej (str. 42-43 decyzji).
W skardze p. J. S. sformułowała zarzuty:
- - naruszenia przepisów postępowania:
- - art. 7 i art. 77 § 1 w związku z art. 140 K.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego sprawy, a w szczególności odwołania skarżącej p. J. S. z 18 września 2012 r. i zawartej w nim argumentacji, a tym samym, pominięcie stanowiska skarżącej w przeprowadzonym postępowaniu;
- - art. 97 § 1 pkt 4 oraz art. 6 K.p.a. poprzez pominięcie w zaskarżonych decyzjach prowadzonego przez Burmistrza [...] postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w postaci linii kablowych sterowania ruchem kolei (srk) i teletechnicznych linii potrzeb nieatrakcyjnych (LPN), kabli energetycznych niskiego napięcia (nn) zewnętrznych sieci sanitarnych i rurociągów gazowych, co doprowadziło do ustalenia przesłanki "określenia zmian w dotychczasowym przeznaczeniu, zagospodarowaniu i uzbrojeniu terenu", o której mowa w art. 9o ust. 3 pkt 2 ustawy o transporcie kolejowym, z przekroczeniem kompetencji organów obu instancji,
- - naruszenie prawa materialnego: art. 9o ust. 1 i art. 9o ust. 2a o transporcie kolejowym poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że decyzja lokalizacyjna jest związaną, podczas gdy organy orzekające w tej sprawie mogą żądać od inwestora zmiany złożonego wniosku, a zatem możliwa jest ocena jego treści i załączników, a w tym linii rozgraniczających teren inwestycji.
W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga, jako niezasadna podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
W rozpoznawanej sprawie postępowanie toczyło się w trybie regulacji szczególnych, określających lokalizację inwestycji celu publicznego (jakimi są linie kolejowe o znaczeniu państwowym), zawartych w ustawie o transporcie kolejowym.
W pierwszym rzędzie trzeba odnotować, że decyzja lokalizacyjna nie narusza szczególnych przepisów regulujących wydawanie tego rodzaju orzeczeń, na podstawie ustawy o transporcie kolejowym ((kwestie: zakresu wniosku, załączanych doń dokumentów, zakresu decyzji organu I. instancji, uzyskania wymaganych opinii, powiadomienia i informowania stron oraz doręczania decyzji).
Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, co następuje.
W rozpoznawanym przypadku organ administracji, rozpoznający sprawę w trybie odwoławczym, wyrażał w uzasadnieniu orzeczenia pogląd, jakoby orzekając w przedmiocie lokalizacji linii kolejowej o znaczeniu państwowym, pomimo że określone kwestie – np. wyznaczenie linii rozgraniczających skutkujących wywłaszczeniem nieruchomości (art. 9q ust. 1 i art. 9s ust. 1-3 ustawy o transporcie kolejowym) - wiążą się bezpośrednio ingerencją w prawa własności a ograniczenie praw jest dopuszczalne tylko w interesie publicznym, był on związany treścią wniosku inwestora, co do proponowanych rozwiązań, w tym, gdy chodzi o przebieg inwestycji oraz wskazanie terenów niezbędnych do realizacji przedsięwzięcia.
W orzecznictwie sądowym, przywołując tezy dotyczące związania treścią wniosku, formułowano często wniosek, jakoby - wobec tego - nie była zasadna merytoryczna analizy czy w danym przypadku zakres ingerencji jest merytorycznie uzasadniony, np. konkretnymi względami technicznymi. Pogląd taki dominował w orzecznictwie sądowym (tak w przywołanym przez organ oraz np. w wyrokach NSA o sygn. akt II OSK 374/09 i 1539/10 – dostępne w CBOSA).
Jednocześnie w judykaturze jest wyrażany również pogląd przeciwny, w ocenie Sądu orzekającego w obecnym składzie trafny (por. wyroki WSA o sygn. akt IV SA/Wa 128/08, 1202/08, 1620/08, 375/09, 1875/09, 97/10 oraz NSA o sygn. akt II OSK 750/10, 1062/10, 2416/10, 1912/11, 2621/12 – dostępne w CBOSA), że organ orzekający w przedmiocie lokalizacji obowiązany jest dokonać merytorycznej oceny, czy przedłożone przez inwestora propozycje, co do potrzeby ingerencji w prawa określonych podmiotów - w kontekście całkowitego wyzbycia ich prawa własności (pełne wywłaszczenie) czy też ograniczenie prawa nieskrepowanego z niego korzystania (w następstwie np. ustanowienia służebności, faktycznego dopuszczenia powstawania określonych uciążliwości na terenach przylegających do inwestycji liniowej, czy pozbawienia dotychczasowego dostępu do drogi publicznej) - są w istocie uzasadnione interesem publicznym, tzn. czy w istocie ten sam cel (realizacja infrastruktury komunikacyjnej o zakładanych parametrach) nie może być osiągnięty bez tak daleko idącej ingerencji w prawa właścicieli. Za takim rozumieniem regulacji, przemowie w szczególności zasada dokonywania prokonstytucyjnej wykładani regulacji, także rangi ustawowej. Zasada bezpośredniego stosowania Konstytucji (art. 8 ust.
- 2) nie pozwala pominąć treści normatywnej jej art. 21 ust.
- 2. Nie podobna zaś przyjąć fikcji prawnej, jakoby każda propozycja ingerencji w prawa własności, wynikająca z projektów rozwiązań przedłożonych przez inwestora (w istocie przygotowanych przez projektantów opracowujących na jego zlecenie stosowne propozycje) musiała być ex lege, z woli prawodawcy, traktowana, jako podyktowana "interesem publicznym". Oznaczałoby to w istocie wyjęcie spod kontroli w ramach procedur administracyjnych (w trybie odwoławczym) a potem sądowym (w postępowaniu sądowoadministracyjnym) legalności działań ingerujących w istotną, chroniona konstytucyjnie sferę praw jednostki – własność. Nie może mieć istotnego znaczenia, że formalnie wnioskodawcą w sprawie jest podmiot o charakterze szczególnym, będący w istocie wyspecjalizowaną agendą państwa, powołaną do realizacji określonego celu publicznego (utrzymania linii kolejowych w tym ich rozbudowy, modernizacji). W demokratycznym państwie prawa (vide art. 2 Konstytucji) także tego rodzaju podmioty muszą podlegać stosownemu nadzorowi w kontekście możliwości uruchomienia kontroli, czy zakładane działania, skutkujące ograniczeniem praw jednostki, są w istocie w interesie publicznym. Trafnie zauważa się w judykaturze i doktrynie, że szczególne zasady realizacji niektórych inwestycji celu publicznego mają służyć przyspieszeniu procesu inwestycyjnego, co wiązać się może z uszczupleniem prawa jednostek. Ograniczenia mogą mieć jedynak wyłącznie charakter procesowy (skrócenie terminów wnoszenia środków odwoławczych, możliwość wykonywania nieprawomocnych orzeczeń itp.), nie mogą zaś godzić w istocie w możliwość ochrony gwarantowanego konstytucją prawa własności. O ile taka byłaby wolą prawodawcy, musiałby ją wyrazić wprost.
Trafność poglądu o potrzebie poddania kontroli sądowej ingerencji w prawa własności, także w razie realizacji szczególnych inwestycji w interesie publicznym, jakimi są linie kolejowe potwierdza również Europejski Trybunał Praw Człowieka (skarga nr 29878/09) wyrażając pogląd, że merytoryczna kontrola zasadności ingerencji jest warunkiem realnej realizacji prawa do sądu wyrażonej w art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności podpisanej dnia 4 listopada 1950 r. w Rzymie (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 i 285 ze zm.).
Wypada podkreślić, że analogiczna zasadę wyrażono w art. 45 ust. 1 w zw. z art. 175 Konstytucji R.P.
W ocenie Sądu koncepcja merytorycznej kontroli zasadności ingerencji w prawa jednostki przy realizacji inwestycji, w kontekście istnienia interesu publicznego, nie pozostaje w sprzeczności z dominującą w judykaturze tezą, że organ administracji, orzekający o lokalizacji, jest związany wnioskiem inwestora. Wynika stąd jednak jedynie to, że nie może orzec o lokalizacji odmiennie niż wskazano we wniosku. Nie oznacza natomiast, o ile organ uzna określoną ingerencję za nieusprawiedliwiona interesem publicznym a inwestor nie wyrazi zgody na zmianę koncepcji, aby nie był on obowiązany wydać decyzji odmownej (przy inwestycji liniowej, odmowa mogłaby obejmować określone fragmenty, gdzie inwestor nie wyraził zgody na ograniczenie planowanego zakresu ingerencji w prawa własności osób trzecich).
W tym świetle trafnie zakwestionowano w skardze te wywody w uzasadnieniu skarżonego orzeczenia, z których wywodzić by można, jakoby organ odwoławczy uważał za niezasadną kontrolę celowości dokonywania wywłaszczeń. Strona skarżąca pomija jednak, że - jak jednoznacznie wynika równocześnie z treści uzasadnienia (w tych jego fragmentach, które odnoszą się do konkretnych zarzutów, jakoby ingerencja była nieuprawniona) - organ odwoławczy, mając także na uwadze zdanie Inwestora, w istocie zajmował merytoryczne stanowisko, wyrażając pogląd, co do celowości określonej ingerencji (patrz np. przywołany wcześniej fragment na str. 36-37). Także dokonując ocen, co do argumentacji w odwołaniu skarżącej organ przytoczył szczegółowo opinię Inwestora, odnośnie zasadności określonej ingerencji – potrzeby realizacji inwestycji w liniach o stosownej szerokości przy uwzględnieniu planowanej infrastruktury pomocniczej.
Odnosząc się do argumentacji skarżącej, organ nie wskazał wprawdzie epressis verbis, jak to czynił w innych fragmentach uzasadnienia, że podziela stanowisko Inwestora. Jednak logicznym jest wniosek, że jest to wyłącznie następstwem zastosowania uprawnionego skrótu myślowego, w kontekście wcześniejszej części uzasadnienia, Gdyby kwestie merytoryczne - potrzeby zajęcia części nieruchomości skarżącej - organ uznał za niepodlegające swojej ocenie, nie przytaczałby szczegółowo względów, przemawiających za określonymi rozwiązaniami. Wniosek, że w istocie dokonano merytorycznej oceny zasadności ingerencji w prawa wnoszącej odwołanie, potwierdza również proste zestawienie z uzasadnieniami wcześniej rozpatrywanych zarzutów, w ramach tego samego postępowania, gdzie jednoznacznie analizy były dokonywane.
Jednocześnie, – co istotne w sprawie – także na etapie skargi ustalenia dotyczące niezbędności fragmentu nieruchomości skarżącej dla celu realizacji inwestycji nie były kwestionowane. Nie uprawdopodobniono, istnienia realnych, alternatywnych możliwości realizacji inwestycji o zbliżonych parametrach użytkowych w danej lokalizacji, przy ograniczeniu zakresu ingerencji w prawa własności skarżącej (możliwości realizacji infrastruktury w węższym korytarzu, realne uzasadnienie pozostawienia praw własności na rzecz ustanowienia jedynie służebności itp.). Sąd z urzędu nie dopatrzył się także, aby stanowisko organu było błędne.
W tym kontekście chybione są zarzuty, jakoby organ w istocie nie rozpatrzył wystarczająco wnikliwie odwołania strony. Z jej lakonicznie formułowanego stanowiska wynikało, że sprzeciwia się realizacji inwestycji z wykorzystaniem fragmentu jej nieruchomości, względnie wnosi o jej wykupienie w całości, co - jak trafnie zauważył organ - wykracza poza granice niniejszej sprawy (art. 9t ustawy o transporcie kolejowym). Z kolei, w odwołaniu nie sprecyzowano wprost tezy o możliwości realizacji inwestycji z całkowitym pominięciem nieruchomości skarżącej. Organ nie miał więc obowiązku szczegółowo odnosić się do takiej możliwości. Wypada jedynie zaważyć, że w przypadku modernizacji istniejących linii kolejowych możliwości korygowania ich przebiegu są, co do zasady, bardzo ograniczone – prowadzi to bowiem z reguły do znacznych ingerencji w prawa znaczniejszej ilości innych podmiotów, a np. w przypadku wprowadzenia dodatkowych ugięć na trasie, skutkowałoby obniżeniem walorów użytkowych (wpływ łuków na prędkość bezpieczną przy zakładanych parametrach Vmax <= 200 km/h).
Tego rodzaju rozwiązania nie jest więc a priori wykluczone, jednak przyjmowane jest wyłącznie, gdy przemawiają za nim szczególnie ważkie przesłanki interesu publicznego (konieczność zapewnienia lepszych cech użytkowych, względy ochrony cennych dóbr przyrodniczych itp.).
W tym kontekście nie są trafne zarówno zarzuty dotyczące naruszania prawa materialnego, co do zasad realizacji inwestycji, gdy chodzi o linie kolejowe, wynikające z ustawy o transporcie kolejowym (w szczególności art. 9o ust. 1 i art. 9o ust. 2a ustawy o transporcie kolejowym w kontekście oceny zasadności wyznaczenia linii rozgraniczających), jak i prawa procesowego, gdy chodzi o właściwe wyjaśnienie sprawy, czy uzasadnienie orzeczenia. Ubocznie jedynie można zauważyć, że przytaczanie tez, które mogą sugerować stanowisko organu o braku potrzeby merytorycznego badania zasadności ingerencji w prawa właścicieli, a następnie faktyczna jej ocena, stanowi o określonej niekonsekwencji i wewnętrznej niespójności stanowiska organu. Ze wskazanych jednak wcześniej powodów, nie mogło mieć to wpływu na wynik niniejszej sprawy, gdzie trafnie skonstatowano po merytorycznym rozpatrzeniu sprawy, że argumentacja wnoszącej odwołanie nie może być uwzględniona.
Nie są trafne także zarzuty skupiające się na ewentualnym zbiegu dwu postępowań, służących legalizacji realizacji infrastruktury dla potrzeb modernizacji tej samej linii, gdy były one prowadzone w dwu trybach. W ocenie Sądu nie może to świadczyć o wadliwości zaskarżonej decyzji. Sytuacja tak mogłaby mieć miejsce o ile, w następstwie wydania zaskarżonego aktu, doszłoby do sytuacji, gdy w obiegu prawnym pozostają dwie prawomocne decyzje, określające - choćby tylko w wycinkowym zakresie - warunki realizacji tych samych przedsięwzięć dla tożsamego inwestora. W rozpoznawanym przypadku sytuacja taka nie miała miejsca, skoro stosowna decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego wydawana na podstawie regulacji ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie była wówczas prawomocna (w skarżonej decyzji wskazano w uzasadnieniu, że została uchylona przez organ odwoławczy a sprawę przekazano do ponownego rozpoznania).
W takiej sytuacji, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, w zakresie w jakim zakreślono nią warunki realizacji nowej infrastruktury, chociaż tożsamej do objętej równoległym postępowaniem, nie naruszono prawa, w szczególności art. 9o ust. 3 pkt 2, ustawy o transporcie kolejowym, który w istocie zakreśla obligatoryjne elementy wniosku o wydanie decyzji, nie normuje zaś przypadku zbiegów postępowań. Wskazany przepis nakazuje określenie zmian w dotychczasowym przeznaczeniu, zagospodarowaniu i uzbrojeniu terenu, co do zmian mających być następstwem wnioskowanej decyzji lokalizacyjnej. Nie uchybiono zasadom w tym zakresie. nie naruszono więc też art. 9o ust. 1 i art. 9o ust. 2a ustawy o transporcie kolejowym. Chybiony jest również zarzut naruszenia przepisów postępowania, co do obowiązku zawieszenia postępowania (art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a.), bowiem wynik postępowania w trybie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie stanowił zagadnienia wstępnego. Jego wydanie nie było niezbędne, jako warunek prawidłowego orzeczenia w przedmiotowej sprawie.
W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, gdyż zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogłyby prowadzić do jej uchylenia. Sąd badał legalność decyzji jedynie w zakresie, w jakim dotyczyła ona interesu prawnego skarżącej -możliwość wykonywania praw właścicielskich do jej nieruchomości, tj. działki ew. nr [...], a więc w granicach, w jakich mogła być ona przez nią skutecznie zaskarżona, w myśl art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.