Uzasadnienie
Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Starosty P. z dnia [...] maja 2015 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia skarżącej A. G. odszkodowania od właściciela linii energetycznej za zajęcie lub ograniczenie własności nieruchomości nr [...] w P. Jak wynika z akt sprawy zaskarżone postanowienie zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 15 czerwca 2015 r.
W piśmie z dnia 2 lipca 2015 r. A. G. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisane postanowienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 2153/15 odrzucił tę skargę ponieważ stwierdził, że skarżąca uiściła wpis od skargi z uchybieniem wskazanego terminu.
A. G. pismem z dnia 18 sierpnia 2015 r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu następnym, złożyła kolejną skargę na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r.
Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie i stwierdził, że skarżąca zaskarżyła już do Sądu postanowienie z [...] czerwca 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W rozpoznawanej sprawie skarga A. G. podlegała odrzuceniu, ponieważ została wniesiona po upływie terminu określonego w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zaskarżone postanowienie Wojewody [...] zostało doręczone skarżącej w dniu 15 czerwca 2015 r. a zatem ostatnim dniem ustawowo określonego 30 - dniowego terminu przewidzianego na wniesienie skargi był 15 lipca 2015 r. Skarga natomiast została wniesiona do Sądu, za pośrednictwem organu 19 sierpnia 2015 r., czyli po upływie terminu.
Trzeba ponadto wyjaśnić, że rozstrzygnięcie sądu w postaci odrzucenia skargi nie korzysta z przymiotu res iudicata i nie istnieje powód, który uniemożliwiałby stronie wniesienie skargi powtórnie. Nic też nie stoi na przeszkodzie wydaniu orzeczenia o tej samej treści, z tych samych (jeżeli przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie nie uległy zmianie) lub innych przyczyn (por. T. Woś w: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008 s. 610; por. również postanowienie NSA z 28 lipca 2005 r. sygn. akt II OZ 126/05 i z dnia 12 kwietnia 2011 r. sygn. akt II GSK 208/11, dostępne na stronie: www.orzecznia.nsa.gov.pl.). Z mocy powagi rzeczy osądzonej korzystają tylko orzeczenia rozstrzygające merytorycznie sprawę sądowoadministracyjną. Res iudicata stanowi bowiem rozstrzygnięcie (osądzenie) sporu będącego przedmiotem procesu.
W postępowaniu sądowoadministracyjnym chodzi o rozstrzygnięcie sporu co do legalności działania administracji, sporu pomiędzy osobą kwestionującą to działanie a organem, którego działania (niedziałania) skarga dotyczy. Orzeczenie proceduralne nie rozstrzyga tego sporu. W przypadku odrzucenia skargi sąd administracyjny nie bada zasadności skargi, a jedynie stwierdza okoliczność uzasadniającą to odrzucenie. Podobnie rzecz się ma w przypadku umorzenia. Zaskarżony akt lub czynność pozostaje w mocy tak jak, gdyby skarga do sądu w ogóle nie została wniesiona. Niedopuszczalne jest wniesienie kolejnej skargi na ten sam akt administracyjny, bądź to samo działanie lub bezczynność organu, w toku postępowania w tej samej materii. Pamiętać tylko należy, że postępowanie jest w toku, jeżeli skarga została wniesiona skutecznie.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i art. 58 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.