Uzasadnienie
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy wniósł H. L.. Wraz ze skargą wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2013 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy.
W sprzeciwie z dnia 28 stycznia 2013 r. skarżący podniósł, że nie ze swojej winy uchybił terminowi do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, ponieważ wezwanie, które otrzymał było sporządzone w obcym dla niego języku, a udzielone mu przez inną osobę informację co do treści pisma wskazywały, że pismo ma charakter informacyjny. W związku z tym do sprzeciwu dołączył żądane wcześniej dokumenty tj. zaświadczenie o dochodach, z którego wynika, że po ponownym złożeniu wniosku o nadanie statusu uchodźcy w dniu 7 listopada 2012 r. otrzymuje świadczenia z Departamentu Pomocy Socjalnej Urzędu do Spraw Cudzoziemców w kwocie 25 złotych dziennie. W listopadzie 2012 r. otrzymał 675 złotych, w grudniu 2012 r. – 775 zł, a w styczniu 2013 r. – 775 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "p.p.s.a.", w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie referendarza sądowego, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Jako że sprzeciw nie został odrzucony sprawa, zgodnie z powyższym przepisem, podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Z regulacji prawnej zawartej w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dotyczącej kosztów sądowych wynika, że zasadą jest ponoszenie kosztów sądowych przez każdego, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie, w tym skargę (art. 219 § 1 p.p.s.a., art. 220 § 1 p.p.s.a., art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a.).
Prawo pomocy stanowi wyjątek od zasady ponoszenia przez stronę kosztów związanych z jej udziałem w postępowaniu sądowym i może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy ta osoba wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).
Dokonując takiej oceny, Sąd kierował się przede wszystkim tym, iż cudzoziemiec nie posiada źródła dochodu, które pozwoliłoby mu ponieść koszty związane z postępowaniem sądowym. Już sama okoliczność, że otrzymuje pomoc od państwa polskiego, której wysokość wynosi 775 złotych miesięcznie, świadczy o jego trudnej sytuacji materialnej. W tych okolicznościach uzasadnione jest twierdzenie, że skarżąca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania i dlatego należy uznać, że zasługuje na przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 254 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia