Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 czerwca 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 2639/12 oddalił skargę M. G. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] września 2012 r. (nr [...]) o odmowie nadania skarżącemu statusu uchodźcy i innych form ochrony międzynarodowej oraz przyznał pełnomocnikowi skarżącego radcy prawnemu S. W., wynagrodzenie za udzielaną pomoc prawną.
W dniu 27 lipca 2013 r. pełnomocnik skarżącego złożył skargę kasacyjną od wyroku sądu pierwszej instancji. W skardze kasacyjnej pełnomocnik zawarł wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik ponowił niniejszy wniosek.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2015 r. sygn. akt II OSK 2226/13 oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 czerwca 2013 r.
Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2015 r. odmówił r.pr. S. W. przyznania wynagrodzenia za udzieloną skarżącemu pomoc prawną w postępowaniu przed NSA. Odpis postanowienia doręczono stronie w dniu 10 września 2015 r.
W dniu 13 września 2015 r. r. pr. S. W. złożył sprzeciw od postanowienia z dnia 24 sierpnia 2015 r., w którym stwierdził, że w skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 czerwca 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 2639/12 zawarł oświadczenie o którym mowa w § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jako p.p.s.a. w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Przedmiotem postępowania po złożeniu sprzeciwu nie jest więc ocena postanowienia, czy też zarządzenia wydanego przez referendarza sądowego, lecz ponowne rozpoznanie sprawy.
W ocenie Sądu wniosek pełnomocnika o przyznanie wynagrodzenia za udzieloną skarżącemu pomoc prawną spełnia wymagania formalne określone w § 16 powołanego rozporządzenia.
W rozpoznawanej sprawie pomoc prawna, o przyznanie kosztów której zwrócił się pełnomocnik skarżącego polegała na sporządzeniu i wniesieniu skargi kasacyjnej od wyroku sądu I instancji. Ponadto pełnomocnik reprezentował skarżącego na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Za te czynności pełnomocnik powinien więc otrzymać wynagrodzenie według stawki określonej w § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) rozporządzenia (180 zł.) Ustalona w powyższy sposób opłata podlega podwyższeniu zgodnie z § 2 pkt 3 rozporządzenia o stawkę podatku od towarów i usług, czyli o 23 % ustalonej kwoty wynagrodzenia (41,40 zł).
W opisany sposób koszty nieopłaconej pomocy prawnej zostały ustalone na łączną kwotę 221,40 zł.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 260 w zw. z art. 250 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.