Uzasadnienie
M. R., wraz ze skargę na pismo Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z [...] maja 2013 r. w przedmiocie uprawnień skazanego do zwolnienia od pracy, wniósł o przyznanie prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Zgodnie z art. 244 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej "p.p.s.a."), prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do regulacji art. 245 § 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym, przy czym zgodnie z art. 243 p.p.s.a. może być ono przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku.
Dodatkowo należy zaznaczyć, że w myśl art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Warszawa 2006, s. 508). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że cytowany art. 247 znajduje zastosowanie, w szczególności gdy są podstawy do odrzucenia skargi.
Skarżący ubiega się o przyznanie prawa pomocy w związku ze skargą na pismo Dyrektora Generalnego Służby Więziennej w przedmiocie uprawnień skazanego do zwolnienia od pracy, a więc zagadnień regulowanych ustawą z 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz.U. nr 90, poz. 557 ze zm.). Skarga ta nie należy do właściwości rzeczowej sądów administracyjnych określonej w art. 3 § 2 p.p.s.a. i podlega odrzuceniu, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
W konsekwencji Sąd stwierdził, że ze względu na oczywistą bezzasadność skargi, na mocy art. 247 p.p.s.a. skarżącemu nie przysługuje prawo pomocy, przy czym orzekając w oparciu o powołany przepis, Sąd nie badał jego sytuacji finansowej oraz możliwości płatniczych.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 247 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.