Uzasadnienie
Pismem z dnia 14 października 2013 r. M. K. i A. K. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie trwałego wyłączenia z produkcji 0,0856 ha gruntów leśnych będących częścią działki ewidencyjnej nr [...], położonej w miejscowości J., gmina B., w której zawarli wniosek o zwolnienie z kosztów postępowania sądowego z uwagi na swoją trudną sytuację materialną.
Ponieważ wniosek nie został złożony na urzędowym formularzu PPF, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 listopada 2013 r. przesłano wnioskodawcom urzędowy formularz PPF i wezwano jednocześnie do jego wypełnienia i przekazania do Sądu w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Wezwanie zostało doręczone w dniu 9 grudnia 2013 r. (potwierdzenie odbioru – k. 24 i 25 akt sprawy).
Do dnia 16 grudnia 2013 r. skarżący nie uzupełnili braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy w oznaczonym terminie – nie nadesłali formularza PPF.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: P.p.s.a.) wniosek składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wzór określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2003 r. Nr 227, poz. 2245).
Przepis art. 257 ww. ustawy stanowi natomiast, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Skarżący nie złożyli wniosku o przyśnienie prawa pomocy w formie odpowiadającej wymogom określonym w art. 252 § 2 P.p.s.a. Z tej przyczyny na podstawie art. 257 P.p.s.a., Sąd postanowił pozostawić wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Kompetencja sędziego sprawozdawcy do rozpoznania niniejszego wniosku wynika z § 35 ust 1 i § 36 ust 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 września 2003 r. ustalającego Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych (Dz. U. z 2003 r. Nr 169, poz. 1646). W myśl § 35 ust 1 tego rozporządzenia wniosek o przyznanie prawa pomocy przewodniczący wydziału przekazuje niezwłocznie sędziemu sprawozdawcy lub referendarzowi sądowemu, a jeżeli do załatwienia takich wniosków utworzony został odrębny wydział - temu wydziałowi. Dalej zgodnie z § 36 ust. 1 ww. rozporządzenia sędzia sprawozdawca wydaje zarządzenia konieczne do sprawnego rozpoznania sprawy, zapoznaje się z wnioskami stron w toku postępowania, decyduje o przeprowadzeniu w sprawie postępowania mediacyjnego lub uproszczonego, sprawdza, czy zarządzenia są terminowo i należycie wykonane.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 252 §2 w zw. z art. 257 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji