Uzasadnienie
M. M. (dalej: "skarżący") w skardze na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2016 r. zawarł również wniosek o przyznanie prawa pomocy. Skarga nie zawierała podpisu skarżącego.
Jak wynika z akt sprawy skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie do Sądu podpisanego osobiście egzemplarza skargi oraz ustanowienie pełnomocnika mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej – w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia wezwania.
Wezwanie wraz z pouczeniem o konsekwencjach jego niewykonania w podanym terminie zostało przesłane skarżącemu na adres wskazany przez niego w protokole zatrzymania, znajdującym się w aktach administracyjnych sprawy. Przesyłka zawierająca wezwanie została zwrócona do Sądu i została pozostawiona w aktach ze skutkiem doręczenia w dniu 25 maja 2017 r. Termin do wykonania wezwania upłynął w dniu 25 lipca 2017 r. Skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Bezzasadność skargi zachodzi zaś wówczas, gdy obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie, bez konieczności dokonywania głębszej analizy prawnej, wyklucza możliwość uznania żądania skarżącego.
Sąd uznał, że tego typu sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie.
W rozpatrywanej sprawie skarżący, mający miejsce zamieszkania za granicą ([...]), został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie oraz ustanowienie pełnomocnika mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej – w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia wezwania. Skarżący w wyznaczonym terminie nie uzupełnił braków formalnych skargi.
W tej sytuacji przedmiotowa skarga nie może być rozpoznana merytorycznie i podlega odrzuceniu, bowiem w wyznaczonym terminie nie uzupełniono braków skargi. Zatem w rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z oczywistą bezzasadnością skargi (por. postanowienia NSA: z dnia 29 maja 2013 r., sygn. akt II OZ 420/13; z dnia 1 marca 2016 r., sygn. akt II GZ 146/16, dostępne w CBOSA).
Powyższe okoliczności przesądziły o zasadności zastosowania w rozpatrywanej sprawie powołanego wyżej przepisu art. 247 P.p.s.a.
Dlatego też, na podstawie art. 247 P.p.s.a, orzeczono jak w sentencji postanowienia.