Uzasadnienie
Decyzją z [...] września 2016 r. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez [...] sp. z o. o., z siedzibą w W., od decyzji Burmistrza Miasta M. Nr [...] z [...] sierpnia 2016 r., odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo-usługowo-magazynowo-biurowego, o powierzchni sprzedaży poniżej [...] m2, budowie zbiornika na wodę przeciwpożarową, zbiornika retencyjnego, stacji transformatorowej, pylonu reklamowego, budowie nowego zjazdu z ul. [...], przesunięciu i przebudowie istniejącego zjazdu z tej ulicy, przebudowie istniejącego parkingu naziemnego, dróg manewrowych i chodników, budowie wiat na wózki zakupowe, budowie nowych i przebudowie istniejących sieci i przyłączy, budowie własnego ujęcia wody, na działkach nr ew. [...] w obrębie [...], położonych przy ul. [...] w M., na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ wskazał, że zaskarżone orzeczenie nie zawiera obligatoryjnych graficznych załączników do decyzji o warunkach zabudowy, w postaci map, z zaznaczeniem wnioskowanej inwestycji oraz z wyznaczeniem obszaru analizowanego. Podkreślił, że wymóg taki obowiązuje także w przypadku, gdy wydana decyzja stanowi o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanego przedsięwzięcia.
Jednocześnie uznano, że organ pierwszej instancji uchylił się od obowiązku kompleksowego zbadania sprawy, tj. pod kątem weryfikacji wszystkich ustawowych przesłanek wymaganych w decyzji wydawanej w sprawie warunków zabudowy, wskazanych w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W niniejszej sprawie nie została bowiem prawidłowo przeprowadzona analiza urbanistyczna. Nie ustalono żadnego z obowiązujących parametrów, które powinny wynikać z przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu na wyznaczonym obszarze analizowanym. Wskazano jedynie, że wnioskowane zamierzenie nie spełnia przesłanki opisanej w pkt 5 art. 61 ww. ustawy, tj. zgodności decyzji z przepisami odrębnymi.
W ocenie organu niezależnie od tego, że dla uzyskania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy konieczne jest spełnienie łącznie wszystkich przesłanek, organ obowiązany był do przeprowadzenia analizy w stosunku do wszystkich bez wyjątku warunków inwestycji, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Tym samym uznano, że w sprawie tej nie został prawidłowo ustalony stan faktyczny, nie wiadomo bowiem, czy wnioskowana inwestycja nie może być zrealizowana jedynie z przyczyny wskazanej przez organ w zaskarżonej decyzji.
Powyższe wady w ocenie SKO uzasadniały uchylenie decyzji organu I instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez ten organ w celu przeprowadzenia kompleksowego postępowania dowodowego w sprawie i w następstwie dokonania prawidłowej analizy wydanie decyzji ze wszystkimi obligatoryjnymi jej załącznikami.
Przechodząc natomiast do kwestii dotyczącej zgodności decyzji z przepisami odrębnymi, organ odwołał się do przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zgodnie z art. 72 ust. 1 tej ustawy, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jak wynika przy tym z art. 71 ust. 2 ustawy, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: (1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i (2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Istotne jest zatem ustalenie, czy niezbędne było w niniejszej sprawie przeprowadzenie oceny oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko.
W ocenie organu z materiału dowodowego sprawy wynika, że wraz ze złożonym w dniu 4.01.2013 r. przez inwestora wnioskiem inicjującym przedmiotowe postępowanie, wnioskodawca przedłożył pismo Burmistrza Miasta M. z [...].12.2012 r., w którym uznano, że wnioskowana inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Niemniej jednak, w czasie trwania (zawieszenia) rzeczonego postępowania, w dniu 1.08.2013 r. weszła w życie nowelizacja rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Stosownie zaś do przepisu przejściowego § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 czerwca 2013 r., zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko' (Dz. U. z dnia 17 lipca 2013 r.), do przedsięwzięć, w przypadku których przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia uzyskano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach albo przynajmniej jedną z decyzji, o których mowa wart. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub dokonano skutecznego zgłoszenia, o którym mowa wart. 72 ust. 1a tej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.
Wobec nie uzyskania przez inwestora do dnia 1.08.2013 r. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a contrario obowiązują przepisy rozporządzenia w jego aktualnym kształcie. Zdaniem organu pierwszej instancji, wobec nowelizacji przedmiotowego rozporządzenia, obecnie inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydanie której następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy. Przy czym organ pierwszej instancji wskazał jedynie, że w odniesieniu do § 3 ust. 1 pkt 52 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., "zachodzi ewentualność, że z uwagi na wielkość pomieszczeń o funkcji magazynowej, przedmiotowa inwestycja będzie wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach".
Jednocześnie organ ten uważa, że inwestycja wymaga przeprowadzenia procedury oceny oddziaływania na środowisko wobec treści § 3 ust. 1 pkt 56 ww. rozporządzenia Rady Ministrów. Jednak w podsumowującej ocenie Burmistrza Miasta M. przedmiotowa inwestycja wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach "lub choćby aktualnej opinii o braku konieczności przeprowadzenia postępowania środowiskowego".
Kolegium wskazało, że tak sformułowana ocena, budzi jego wątpliwości. Rolą organu rozpoznającego wniosek o ustalenie warunków zabudowy jest bowiem dokonanie samodzielnego i jednoznacznego ustalenia, czy inwestycja zalicza się do przedsięwzięć, dla których wymagane jest uzyskanie decyzji środowiskowej przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja środowiskowa ma bowiem charakter wiążący dla organu właściwego do ustalania warunków zabudowy w tym sensie, że treść tej decyzji nie może zostać pominięta przy wydawaniu decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy, a określone zagadnienia nie mogą zostać ocenione odmiennie. Ocenie winny podlegać wyłącznie zagadnienia, które nie były oceniane w postępowaniu zakończonym decyzją środowiskową, a przede wszystkim te, które podlegają wyłącznym ustaleniom w postępowaniu prowadzonym w oparciu o przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Organ wskazał także, że rozpatrywana decyzja nie zawiera wykazu wszystkich stron postępowania, a zatem została wydana z naruszeniem art. 107 § 1 k.p.a., w którym wskazano obligatoryjne elementy decyzji administracyjnej. Stosownie do tego przepisu decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji (...).
W ocenie Kolegium, uwzględniając powyższe rozważania, skoro w sprawie nie doszło do wydania prawidłowej decyzji o warunkach zabudowy, czyli decyzji zawierającej wyniki pełnej analizy cech zabudowy i zagospodarowania terenu w formie tekstowej i graficznej, brak jest podstaw pozwalających uznać, że zostały prawidłowo zastosowane przepisy art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. SKO zobowiązało zatem Burmistrza Miasta M. w toku ponownego rozpatrywania sprawy do weryfikacji swoich ustaleń w zakresie, czy przed wydaniem decyzji nie zachodzi obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, a jednocześnie do ponownego sporządzenia projektu decyzji o warunkach zabudowy, z uwzględnieniem wyników przeprowadzonej pełnej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania.
Skargi na powyższą decyzję wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. i Stowarzyszenie [...] z siedzibą w M. Spółka [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji w części uzasadnienia dotyczącego ustalenia, że do niniejszej sprawy znajdują zastosowanie przepisy Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2010 w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w aktualnym brzmieniu tj. po nowelizacji dokonanej Rozporządzeniem Rady Ministrów zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z dnia 25 czerwca 2013 r. (Oz.U. z 2013 r. poz. 817).
Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania, w szczególności:
- - § 2 Rozporządzenia Rady Ministrów zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z dnia 25 czerwca 2013 r. (Oz.U. z 2013 r. poz. 817), zgodnie z którym do przedsięwzięć, w przypadku których przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia uzyskano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach albo przynajmniej jedną z decyzji, o których mowa wart. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub dokonano skutecznego zgłoszenia, o którym mowa wart. 72 ust. 1 a tej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe - polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu tj. na oparciu wniosków wyłącznie o rozumowanie a contrario,
- - § 4 Rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z dnia 9 listopada 2010 r. (Oz.U. Nr 213, poz. 1397) tj. z dnia 21 grudnia 2015 r. (Dz.U. z 2016 r. poz. 71), zgodnie z którym do postępowań w sprawie decyzji, o których mowa wart. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe polegające na jego niezastosowaniu.
Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej uzasadnienia w zakresie ustalenia, że do przedmiotowej inwestycji znajdują zastosowanie przepisy Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2010 w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w brzmieniu po nowelizacji dokonanej Rozporządzeniem Rady Ministrów zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z dnia 25 czerwca 2013 r. (Oz.U. z 2013 r. poz. 817) tj. na ustaleniu, że przedmiotowa inwestycja należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
Z kolei Stowarzyszenie [...] z siedzibą w M. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając jej:
- 1. Naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie, tj.:
- 1.1. art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej jako: "u.p.z.p.") poprzez jego błędną wykładnię, skutkującą uchyleniem decyzji organu pierwszej instancji w sytuacji w której organ ten prawidłowo stwierdził, iż przynajmniej jeden z warunków wskazanych w tym przepisie nie został spełniony, podczas gdy wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia wszystkich wymienionych w nim warunków;
- 1.2. art. 61 ust. 6 u.p.z.p. w zw. z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez bezzasadne przyjęcie, iż w niniejszej sprawie nie została prawidłowo przeprowadzona analiza urbanistyczna podczas gdy w realiach przedmiotowej analiza ta została sporządzona zgodnie z postanowieniami § 3 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku.
- 2. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 2.1. art. 107 § 1 i 2 k.p.a, w zw. z art. 61 ust. 6 u.p.z.p. w zw. z § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez bezzasadne stwierdzenie, że orzeczenie organu pierwszej instancji nie zawiera obligatoryjnych graficznych załączników do decyzji w postaci map, z zaznaczeniem wnioskowanej inwestycji oraz z wyznaczeniem analizowanego obszaru, podczas gdy załączniki takie, tj. mapa w skali 1:500 oraz analiza z załącznikiem graficznym zostały dołączone do wydanej decyzji Burmistrza Miasta M.;
- 2.2. art. 107 § 1 k.p.a, poprzez nieprawidłowe przyjęcie, iż decyzja organu pierwszej instancji nie zawiera wykazu wszystkich stron postępowania, podczas gdy wykaz stron został umieszczony w rozdzielniku, znajdującym się w aktach przedmiotowej sprawy;
- 2.3. art. 7 i 77 w zw. z art. 138 § 2 k. p. a. poprzez uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania, uznając że rozstrzygniecie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, podczas gdy organ pierwszej instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające, nie naruszając zasady wszechstronnego wyjaśnienia sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego.
W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej "p.p.s.a.") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że wbrew stanowisku zaprezentowanemu przez Spółkę [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. w sprawie nie doszło do naruszenia § 2 Rozporządzenia Rady Ministrów zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z dnia 25 czerwca 2013 r. (Dz.U. z 2013 r. poz. 817), zgodnie z którym do przedsięwzięć, w przypadku których przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia uzyskano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach albo przynajmniej jedną z decyzji, o których mowa wart. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub dokonano skutecznego zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. 1 a tej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe - polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu tj. na oparciu wniosków wyłącznie o rozumowanie a contrario.
Wskazać należy, że w sprawie nie ulega wątpliwości, Iż postępowanie zostało wszczęte na wniosek strony skarżącej z dnia 3 stycznia 2013r. Tym samym co do zasady w/w przepis mógłby mieć w sprawie zastosowanie w sytuacji gdyby spełnione zostały wskazane w nim przesłanki, tj. wnioskodawca przed 1 sierpnia 2013r. uzyskałby decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach albo jedną z decyzji, o których mowa wart. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub dokonano skutecznego zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. 1 a tej ustawy. Z taką sytuacją w niniejszej sprawie nie mamy jednak do czynienia.
Legitymowanie się przez wnioskodawcę jedynie pismem (oświadczeniem) organu właściwego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach potwierdzającym, że inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko, nie spełnia wymogów określonych w powyższym przepisie. Ponadto co istotne powyższe pismo w toku postępowania straciło aktualność, bowiem wnioskodawca pismem z 8 marca 2016r. skorygował wniosek, a w ślad za tym w/w organ wystosował kolejne pismo, w którym z kolei stanął na stanowisku, iż planowana inwestycja wymaga uzyskania decyzji środowiskowej.
Tym samym w ocenie Sądu rozpoznając sprawę organ zobligowany był dokonać oceny, czy planowane zamierzenie w jego ostatecznym zakresie wymagało, czy też nie wydania decyzji środowiskowej zgodnie z przepisami jakie obowiązywały w dacie rozstrzygania sprawy przez organ.
Wbrew stanowisku zaprezentowanemu w skardze w sprawie nie mógł mieć zastosowanie także § 4 Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z dnia 9 listopada 2010 r. tj. z dnia 21 grudnia 2015 r. (Dz.U. z 2016 r. poz. 71), zgodnie z którym do postępowań w sprawie decyzji, o których mowa wart. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe. Przepis ten obowiązuje bowiem od 15 listopada 2010r. i dotyczy postępowań wszczętych pod rządami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573).
Reasumując w ocenie Sądu co do zasady zasadnie organy uznały, że w sprawie, wobec nie uzyskania przez inwestora do dnia 1.08.2013 r. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a contrario obowiązują przepisy rozporządzenia w jego aktualnym kształcie. Ocena zaś, czy wobec nowelizacji przedmiotowego rozporządzenia, inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydanie której następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy należała do orzekających w sprawie organów. Zgodnie bowiem z Art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:
- 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
- 2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
- 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
- 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
- 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
W sytuacji zatem, gdy ustawodawca wskazał, że jednym z obligatoryjnych warunków wydania kontrolowanej w sprawie decyzji jest uznanie, przez organy że jest ona zgodna z przepisami odrębnymi (pkt. 5), to w sytuacji gdy w sprawie wymagane było uzyskanie zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, przed jej wydaniem, decyzji środowiskowej, brak takiej decyzji stanowi podstawę do odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy w oparciu przywołany powyżej art. 61 ust. 1 pkt. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
W tym miejscu należy wskazać, że w decyzji organu pierwszej instancji wskazano, że w odniesieniu do § 3 ust. 1 pkt 52 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., "zachodzi ewentualność, że z uwagi na wielkość pomieszczeń o funkcji magazynowej, przedmiotowa inwestycja będzie wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach". Jednocześnie organ ten uznał, iż inwestycja wymaga przeprowadzenia procedury oceny oddziaływania na środowisko wobec treści § 3 ust. 1 pkt 56 ww. rozporządzenia Rady Ministrów. Jednak w podsumowującej ocenie Burmistrz Miasta M. wskazał, że przedmiotowa inwestycja wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach "lub choćby aktualnej opinii o braku konieczności przeprowadzenia postępowania środowiskowego".
Słusznie zatem Kolegium uznało, że rolą organu rozpoznającego wniosek o ustalenie warunków zabudowy jest dokonanie samodzielnego i jednoznacznego ustalenia, czy inwestycja zalicza się do przedsięwzięć, dla których wymagane jest uzyskanie decyzji środowiskowej przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie zatem Sądu, dostrzegając błędy popełnione przez organ I instancji organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania, winien był zatem dokonać stosownego rozstrzygnięcia w przedmiotowym zakresie. Chyba że wykazałby, iż organ dopuścił się naruszeń przepisów k.p.a, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie tj. zachodzą przesłanki określone w art. 138§ 2k.p.a. Jak wynika z treści omawianego art. 138 § 2 k.p.a. może on być zastosowany przez organ odwoławczy tylko wówczas, gdy organ I instancji w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego lub przeprowadził je w taki sposób, że wymaga ono uzupełnienia w znacznej części lub przeprowadzenia w całości.
Jeśli żadna z tych przesłanek nie zachodzi organ odwoławczy nie może wydać orzeczenia kasacyjnego. Orzeczenie takie może zapaść w postępowaniu odwoławczym jedynie wówczas, gdy wątpliwości organu II instancji co do stanu faktycznego nie można wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a.
Tymczasem w ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie, organ odwoławczy nie wykazał, aby zachodziła konieczność orzeczenia w oparciu o w/w przepis.
Sąd podzielił także stanowisko zaprezentowane przez Stowarzyszenie [...], iż w rozpoznawanej sprawie wobec ustalenia przez organ I instancji, że zaplanowana inwestycja jest sprzeczna z przepisem odrębnym art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., gdyż jest niezgodna z przepisami odrębnymi, narusza bowiem przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, bez znaczenia jest, czy spełnia ona pozostałe wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-4 u.p.z.p. W tych okolicznościach organy zobowiązane były odmówić ustalenia warunków zabudowy.
W świetle przywołanego powyżej art. 61 ust. 1 u.p.z.p wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy możliwe jest bowiem w przypadku łącznego spełnienia określonych w punktach 1-5 warunków. Tym samym, niespełnienie jednej tylko z wymienionych w powyższym unormowaniu przesłanek czyni już niemożliwym wydanie decyzji pozytywnej. Jeżeli inwestycja nie spełnia któregokolwiek z wymogów określonych w powołanym przepisie należy odmówić ustalenia warunków zabudowy. Wbrew stanowisku zaprezentowanemu przez SKO w przedmiotowej sprawie nie było więc potrzeby szczegółowego rozpatrywania wszystkich pozostałych warunków określonych w art. 61 ust. 1 ust. 1-4 u.p.z.p., skoro organ nie zakwestionował, iż przynajmniej jeden z nich nie jest spełniony. Tymczasem brak uzyskania decyzji środowiskowej, w przypadku, gdy jest ona konieczna, jest brakiem formalnym który uniemożliwia dokładne i pozytywne rozpatrzenie sprawy.
Wykładnia celowościowa analizowanego przepisu, a także względy ekonomiki postępowania dodatkowo uzasadniają przyjętą przez organ I instancji procedurę postępowania i wyjaśniania okoliczności sprawy.
Poza powyższym, Sąd podzielił także pozostałe zarzuty podniesione w skardze Stowarzyszenie [...] tj. kwestii braku załączników oraz braku wykazu wszystkich stron postępowania. Wskazać należy, że do decyzji pierwszo instancyjnej dołączone zostały załączniki w postaci: mapy w skali 1:500 oraz analiza z załącznikiem graficznym. Do decyzji dołączono także rozdzielnik zawierającego wykaz stron postępowania. Tym samym okoliczność, iż wykaz stron nie został zawarty w samej decyzji, w sytuacji, gdy w aktach znajduje się stosowny rozdzielnik stron prowadzonego postępowania, nie można uznać, że powyższe uchybienie organu stanowi podstawę do uchylenia takiej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania w trybie art. 138 § 2 k.p.a.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 7, 15, 77§ 1, 107§3 k.p.a w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz 138 §2 k.p.a i art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy i na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c P.p.s.a orzekł o jej uchyleniu. O kosztach przeczono w oparciu o art. 200 i 205 p.p.s.a