Uzasadnienie
W piśmie z dnia 26 lutego 2014 r. U. R. (dalej "skarżąca", "wnioskodawczyni") zawarła wniosek o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie.
Z informacji zawartych w formularzu wniosku PPF, nadesłanym do Sądu w dniu 17 marca 2014 r. wynika, że wnioskodawczyni prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z mężem oraz dwójką pełnoletnich dzieci. Córka skarżącej jest studentką [...] w P., natomiast syn nie pracuje, jest osobą bezrobotną. Źródłem utrzymania rodziny wnioskodawczyni są świadczenia emerytalne i rentowe skarżącej oraz jej męża oraz stypendium socjalne córki w łącznej wysokości 2705 zł netto miesięcznie. Z rubryki 7 dotyczącej stanu majątkowego wynika, że skarżąca jest właścicielką domu o pow. 180 m2. Poza tym wnioskodawczyni nie posiada żadnego innego majątku, zgromadzonych środków finansowych, ani przedmiotów wartościowych.
W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, że nie jest w stanie poniesienie kosztów sądowych niniejszej sprawy, bowiem jej sytuacja materialna jest trudna. Wnioskodawczyni oraz jej mąż znaczą część uzyskiwanych dochodów przeznaczają na leczenie oraz spłatę zaciągniętych zobowiązań finansowych. Wnioskodawczyni wymieniła szczegółowo stałe miesięczne wydatki, do których zaliczyła: koszt dwóch pożyczek w łącznej wysokości 1000 zł, wydatki na lekarstwa - 200 zł oraz stałe opłaty takie jak: prąd, gaz, woda, nieczystości płynne – 900 zł oraz koszt ogrzewania w okresie zimowy – 3000 zł. Skarżąca pomaga również córce w opłacaniu czesnego za studia w wysokości 3500 zł.
Uzupełniając przedmiotowy wniosek skarżąca w dniu 25 marca 2014 r. nadesłała dokumenty źródłowe obrazujące wysokość uzyskiwanych dochodów oraz ponoszonych przez nią miesięcznych wydatków koniecznych. Dokumentując wydatki związane ze spłata zaciągniętych zobowiązań finansowych wnioskodawczyni nadesłała dwie umowy pożyczek gotówkowych wraz z harmonogramem ich spłat. Z nadesłanych dokumentów wynika, że skarżąca wraz z mężem zobowiązani są aktualnie do spłaty zobowiązań finansowych na łączną kwotę ok. 1000 zł. Ponadto skarżąca udokumentowała fakt ponoszenia znacznych wydatków na lekarstwa oraz utrzymanie domu.
Rozpoznając wniosek, stwierdzono co następuje:
Na gruncie obowiązujących regulacji prawnych funkcjonuje zasada, według której koszty sądowe pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Jednakże przepisy postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają stronom nieposiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy.
W rozpatrywanej sprawie wniosek skarżącej dotyczy zwolnienia od kosztów sądowych. Ze względu na tak określone granice wniosku, wnioskodawczyni powinna udowodnić, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Do wykazania tej okoliczności zobowiązuje ją przepis art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.).
Stan majątkowy, dochodowy i rodzinny wnioskodawczyni opisany we wniosku złożonym na urzędowym formularzu PPF oraz potwierdzony stosownymi dokumentami źródłowymi nadesłanymi w dniu 25 marca 2014 r. uzasadnia przyznanie jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Udowodniła ona bowiem, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Należy mieć na względzie, iż jedynym dochodem skarżącej i jej rodziny są świadczenie emerytalne i przedemerytalne oraz stypendium socjalne córki w łącznej wysokości 2.705 zł netto miesięcznie. Dochody te, które służą do utrzymania czterech dorosłych osób, prawie w całości przeznaczane są na pokrycie kosztów utrzymania domu, leczenie, bieżące wydatki rodziny oraz spłatę zaciągniętych zobowiązań finansowych. Łączna wysokość miesięcznych wydatków koniecznych, według oświadczenia wnioskodawczyni wynosi ponad 2.000 zł. Zestawiając wysokość kosztów sądowych związanych z wniesieniem skargi (500 zł) oraz innych ewentualnych kosztów postępowania sądowoadministracyjnego z wysokością środków finansowych, którymi wnioskodawczyni dysponuje na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych, mając także na uwadze, że strona wnioskująca nie posiada oszczędności, należało uznać, że spełnia przesłankę z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.
Z tych względów na podstawie art. 245 § 3 i 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.