Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 4 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi T. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia za nieruchomość uchylił zaskarżoną oraz poprzedzającą ją decyzję (w pkt 1 sentencji) oraz postanowił o zasądzeniu od organu na rzecz Skarżącej kwoty 806 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt 2).
Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 8 grudnia 2016 r.
W piśmie z dnia 15 grudnia 2016 r. Skarżąca, reprezentowana przez adwokata, wniosła zażalenie na postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, wskazując, że zostały ustalone w nieprawidłowej wysokości.
Przy piśmie z dnia 16 lutego 2017 r. odpis tego zażalenia doręczono organowi. Organ nie ustosunkował się do niego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 j.t. – zwane dalej Ppsa) jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo.
W ocenie Sądu powyższy przepis znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie, ponieważ zażalenie T. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 listopada 2016 r. (zawarte w wyroku – pkt 2), sygn. IV SA/Wa 3191/15 o zasądzeniu od Organu na rzecz Skarżącej kwoty 806 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego jest oczywiście uzasadnione.
Zwrot kosztów postępowania należny Skarżącej od organu, w związku z uwzględnieniem jej skargi, został ustalony bowiem w sposób nieprawidłowy.
Wartość przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie wynosiła 7 719 zł. Od takiej też wartości pobrano w sprawie wpis od skargi – tj. 309 zł.
Zgodnie z art. 200 Ppsa w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony (art. 205 § 2 Ppsa).
Niniejsze postępowanie sądowe zostało wszczęte, gdy obowiązywało rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Ma ono zastosowanie w niniejszej sprawie, gdyż kolejne rozporządzenia ustalające opłat za czynności adwokackie nie zawierają przepisów wskazujących na konieczność ich stosowania. Wobec tego wynagrodzenie pełnomocnika w niniejszej sprawie – będącego adwokatem powinno zostać oparte o przepisy wskazanego rozporządzenia z 2002 r.
Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a tego rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie § 6. zgodnie zaś z § 6 pkt 1 pkt 4 tego rozporządzenia stawki minimalne wynoszą przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 5000 zł do 10 000 zł - 1200 zł.
Wobec tego Sąd winien postanowić, w związku z uwzględnieniem skargi, o przyznaniu od organu na rzecz Skarżącej kwoty 1200 zł jako kosztów wynagrodzenia dla pełnomocnika będącego adwokatem, kwoty 309 zł jako zwrot uiszczonego wpisu oraz kwoty 17 zł tytułem zwrotu opłaty skarbowej za pełnomocnictwo. Łącznie 1526 zł, a nie jak postanowiono w zaskarżonym postanowieniu kwoty 806 zł.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 195 § 2 w zw. z art. 200 i 205 § 2 Ppsa należało orzec jak w sentencji.