Uzasadnienie
A. H. w dniu 15 listopada 2016 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) wniósł skargę na uchwałę Rady W. z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie zmiany uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zaskarżonej uchwale skarżący zarzucił naruszenie art. 17 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez istotne naruszenie trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru W. Skarżący podniósł m. in., że jeżeli wprowadza się zmiany w uchwale inicjującej prace nad planem i wydziela się dwie odrębne części opracowywanego planu, to sekwencja czynności wskazana w art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym powinna zostać zachowana dla każdej z wydzielonych części, a nie tylko dla jednej z nich. Zmiana uchwały inicjującej wymaga następczego przeprowadzenia szeregu czynności wskazanych w art. 17 powołanej ustawy w ramach zachowania wskazanego w nim trybu postępowania.
Zmiana uchwały inicjującej oznacza bowiem cofnięcie się przez Radę do etapu uchwały inicjującej, powoduje rozdzielenie dotychczas jednego planu i wyodrębnienie osobnych procedur planistycznych. Oznacza to konieczność podjęcia dla każdej z nowo powstałych procedur czynności wskazanych w dalszych etapach procedury planistycznej. Z zaskarżonej uchwały wynika natomiast, że po podziale obszaru W. organ zamierza dla wydzielonej części A przedłożyć projekt planu bezpośrednio do uchwalenia, natomiast część B procedować, umożliwiając tym samym składanie uwag tylko do części B planu.
W ocenie skarżącego, planowany sposób procedowania prowadzić będzie do istotnego naruszenia trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru W. Rada Miasta P. wniosła o jej odrzucenie podnosząc, że zaskarżona uchwała nie narusza interesu prawnego skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U z 2016 r. poz. 446 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W myśl z kolei art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (por. też uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07). W pierwszej kolejności Sąd musi zatem rozważyć czy skarga poprzedzona została wniesieniem do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa oraz czy skarga wniesiona została przez skarżącego w przewidzianym prawem terminie.
Badając przedmiotową kwestię należy wskazać, że A. H. już wcześniej – pismem z dnia 15 maja 2015 r. złożył skargę do WSA na tę samą uchwałę, zarzucając bezprawne, jego zdaniem, dokonanie podziału sporządzonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] na dwie części, określone jako część "A" i część "B". Skarga ta została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa z dnia 30 kwietnia 2015 r., które to wezwanie wpłynęło do organu w dniu 5 maja 2015 r. Postanowieniem z dnia 9 września 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 1848/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. H. na uchwałę Rady W. z dnia [...] czerwca 2014 r. [...]. W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził m. in., że wniesie skargi poprzedzone zostało wezwaniem Rady W. z dnia 30 kwietnia 2015 r. do usunięcia naruszenia prawa, na które to wezwanie organ nie udzielił odpowiedzi.
Skarżący wniósł skargę w dniu 15 maja 2015 r., a więc z zachowaniem sześćdziesięciodniowego terminu wynikającego z art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zatem, w ocenie Sądu, w sprawie zostały spełnione formalne warunki skutecznego wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Jednakże, po dokonaniu szczegółowej analizy zaskarżonej uchwały, Sąd doszedł do wniosku, że treść kwestionowanej uchwały z uwagi na swoją specyfikę i ustawowy cel zasadności swego bytu prawnego – nie ingeruje w sferę materialnoprawnych uprawnień i interesów prawnych podmiotów stojących poza administracją publiczną/podmiotów administrowanych – w związku z czym nie może naruszać ich indywidualnych, konkretnych, realnych interesów materialnoprawnych. Z tych też względów, Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a.
Jak wynika z akt niniejszej sprawy, skarżący w dniu 29 września 2016 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) wystosował do Rady W. pismo, zatytułowane "Wezwanie do sunięcia naruszenia prawa", w którym ponownie zakwestionował uchwałę Rady W. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...]. Należy podkreślić, że zarzuty sformułowane w tym piśmie są tożsame z zarzutami podnoszonymi w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z dnia 30 maja 2015 i w skardze z dnia 15 maja 2015 r. (sygn. akt IV SA/Wa 1848/15).
W tym miejscu należy podnieść, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością przysługującą stronie tylko jeden raz, a kolejne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, nie są wezwaniami w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2012 r. sygn. akt I OSK 2737/12). Nie można instytucji wezwania, o której mowa w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym traktować jako czynności niewywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana wielokrotnie bez ograniczeń. Takie rozumienie wezwania stawiałoby wnoszących skargi, na podstawie przepisów przewidujących skierowanie wezwania do usunięcia naruszenia prawa, w pozycji bardziej uprzywilejowanej, niż inne podmioty wnoszące skargi na podstawie innych przepisów, a w konsekwencji byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa. Nie ulega wątpliwości, że w demokratycznym państwie prawa, wezwanie do usunięcia naruszenia jest czynnością prawną przysługującą konkretnemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie.
W niniejszej sprawie termin do wniesienia skargi winien być liczony od daty pierwszego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, tj. od daty wniesienia wezwania z 30 kwietnia 2015 r. Ponownie złożone pismo w dniu 29 września 2016 r. traktowane przez skarżącego jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, nie mogło otworzyć mu drogi do skutecznego złożenia skargi w trybie art. 101 ust. 1 o samorządzie gminnym na uchwałę Rady W. z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...].
Stwierdzić zatem należy, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przysługuje stronie tylko raz, a skarga wniesiona w następstwie powtórnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest spóźniona, wobec czego należy orzec o jej odrzuceniu.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.