Uzasadnienie
W piśmie z 22 listopada 2017 r. A. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] października 2017 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] maja 2017 r. orzekającą o odmowie nadanie statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej.
W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu wniosku Skarżąca podała, że jest on uzasadniony, bowiem wykonanie decyzji może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Podała, że choć w niniejszym postępowaniu organ nie orzekał o wydaleniu, to jednak skutkiem zaskarżonej decyzji jest obowiązek opuszczenia terytorium RP, w terminie 30 dni. Na poparcie swojego stanowiska przywołała postanowienie NSA z 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – zwaną dalej P.p.s.a) Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o jakiej mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., mogą być jednak wyłącznie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania.
Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja nie nadaje się zaś do przymusowego wykonania. Orzeka o odmowie nadania statusu uchodźcy oraz odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej. Co prawda stosownie do art. 299 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2013 r. poz. 1650 ze zm.) cudzoziemiec, któremu odmówiono nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja w powyższym przedmiocie stała się ostateczna, a w przypadku wydania decyzji przez organ wyższego stopnia, od dnia, w którym decyzja ostateczna została cudzoziemcowi doręczona, jednak opuszczenie terytorium Polski przez cudzoziemca ma charakter dobrowolny. Dopiero jeśli tego nie uczyni w określonym terminie, zostaje wszczęte postępowanie w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu (art. 302 ust. 1 pkt 16 powołanej ustawy).
Podkreślić jednak wymaga, że art. 331 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, gwarantuje cudzoziemcowi, który złożył do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargę na decyzję o zobowiązaniu do powrotu wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania, że z mocy samego prawa termin dobrowolnego powrotu lub termin przymusowego wykonania tej decyzji przedłuża się do dnia wydania przez wojewódzki sąd administracyjny postanowienia w sprawie tego wniosku. Wobec tego od chwili wniesienia skargi na akt wydany w takim postępowaniu do czasu rozpoznania przez Sąd wniosku o wstrzymanie wykonania, skarżący z mocy prawa chroniony jest przed przymusowym wykonaniem takiej decyzji.
Wobec tego realność spowodowania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków można upatrywać zatem jedynie w decyzji o zobowiązaniu do powrotu. Skoro zaskarżona zaś w niniejszym postępowaniu decyzja nie podlega przymusowemu wykonaniu, to nie może powodować skutków o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Powołane natomiast przez Skarżącą orzeczenia NSA z 2015 r. wskazujące na możliwość wstrzymania wykonania decyzji w sprawie odmowy nadania statusu uchodźcy nie znalazły szerszej aprobaty w orzecznictwie. Dominujące stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, które Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela, wskazuje na braku podstaw do wstrzymania wykonania decyzji w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy, wydanej na podstawie przepisów ustawy o cudzoziemcach z dnia 12 grudnia 2013 r. (zob. postanowienie NSA: z dnia 5 września 2017 r., sygn. akt II OZ 994/17; z dnia 6 czerwca 2017 r., sygn. akt II OZ 563/17; z dnia 25 czerwca 2015r., sygn. akt II OZ 587/15; z dnia 16 lipca 2015 r., sygn. akt II OZ 683/15; z dnia 3 września 2015 r., sygn. akt II OZ 811/15; z dnia 4 września 2015 r., sygn. akt II OZ 816/15, z 15 grudnia 2017 r., sygn. akt II OZ 1553/17, z 21 listopada 2017 r., sygn. akt II OZ 1434/17).
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.