Uzasadnienie
W piśmie z dnia 22 listopada 2017 r. A. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] października 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy, odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej.
Następnie w dniu 22 marca 2018 r. Skarżąca złożyła na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. We wniosku podała, że ubiega się w Polsce o udzielenie ochrony międzynarodowej, utrzymuje się jedynie z pomocy uzyskiwanej w procedurze uchodźczej w wysokości 775 zł. Oświadczyła, że prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, a uzyskiwana pomoc przeznacza na opłatę za mieszkanie (400 zł) oraz wyżywienie (300 zł) miesięcznie.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017 r., poz. 1369 – zwaną dalej Ppsa) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje:
- 1) w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania;
- 2) w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Rady do Spraw Cudzoziemców w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy, odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej, wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Okoliczność ta ma o tyle istotne znaczenie, bowiem zgodnie z art. 239 § 1 pkt 1 lit. g Ppsa nie mają obowiązku uiszczania kosztów sądowych skarżący w sprawach dotyczących udzielania cudzoziemcom ochrony.
Wobec tego Skarżąca w niniejszej sprawy jest z mocy prawa zwolniona z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Skoro nie istnieje obowiązek ponoszenia przez stronę skarżącą kosztów sądowych, rozpoznanie tego wniosku jest zbędne. W takiej sytuacji zgodnie z art. 249a Ppsa postępowanie należy umorzyć.
Dlatego na podstawie tego przepisu w zw. art. 258 § 2 pkt 7 Ppsa orzeczono jak w pkt 1 sentencji.
Na uwzględnienie zasługuje wniosek o ustanowienie adwokata.
Skarżąca oświadczyła, że jest osoba starszą, niepracującą, nie posiada żadnego majątku, nie ma również możliwości zdobycia środków na ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, a z uzyskanych środków musi sobie zapewnić wyżywienie, ubranie itp. Kwotę miesięcznych wydatków niezbędnych do utrzymania oszacowała na 700 zł.
Biorąc pod uwagę aktualne ceny dób i usług, należy uznać, że uzyskiwane świadczenie (775 zł) nie pozwala na wygospodarowanie kosztów na ustanowienie z wyboru profesjonalnego pełnomocnika. Zgodnie bowiem z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi 480 zł. Skarżąca nie jest zatem w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie.
Zauważyć należy, że warunkiem uzyskania pomocy prawnej w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika jest również oświadczenie, że wnioskodawca nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z profesjonalnym pełnomocnikiem. Z akt sprawy nie wynika, by Skarżąca pozostawała w takim stosunku prawnym z profesjonalnym pełnomocnikiem.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 Ppsa orzeczono jak w pkt 2 postanowienia.