Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B. K. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] października 2016 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej.
W piśmie z dnia 20 lipca 2017 r. Skarżący, reprezentowany przez adwokata, wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia powyższego wyroku i doręczenie jego odpisu.
W uzasadnieniu wniosku podał, że w dniu 8 marca 2017 r. wystąpił z wnioskiem o zmianę terminu rozprawy wyznaczonej na dzień 13 kwietnia 2017 r. Skarżący wskazał, że nie został poinformowany o odmowie uwzględnienia tego wniosku, wobec tego nie miał świadomości, że w wyznaczonym terminie Sąd rozstrzygnął sprawę i wydał wyrok. O tym fakcie dowiedział się dopiero w dniu 18 lipca 2017 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – zwaną dalej P.p.s.a), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Warunkami skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu są, zgodnie z art. 87 P.p.s.a., brak winy w uchybieniu, złożenie wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, równoczesne ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu dokonanie czynności uchybionej.
Stwierdzić należy, że o ile zostały spełnione przesłanki złożenia wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu oraz równoczesne dokonanie czynności uchybionej, to nie można uznać, że zachodzi przesłanka braku winy w uchybieniu terminu.
Sąd przyjął, że Skarżący dowiedział się o terminie czynności uchybionej w dniu 18 lipca 2017 r., zaś wniosek o przywrócenie terminu złożył w dniu 24 lipca 2017 r. (data nadania wniosku). Dokonał również czynności uchybionej.
Nie można jednak uznać, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu.
Należy podkreślić, że Skarżący w niniejszym postępowaniu reprezentowany był przez profesjonalnego pełnomocnika – adw. W. B. Pełnomocnik ten wniósł skargę w niniejszej sprawie, uiścił wpis od skargi – na wezwanie Przewodniczącej Wydziału IV, złożył wniosek o zmianę terminu rozprawy, w piśmie z dnia 31 marca 2017 r. udzielił dodatkowych wyjaśnień w kwestii dotyczącej zmiany terminu rozprawy. Z pełnomocnictwa udzielonego przez Skarżącemu wynika, że ma ono szeroki charakter i upoważnia do zastępowania mocodawcy we wszystkich sprawach - także do udzielania dalszych pełnomocnictw. Okoliczność ta ma o tyle istotne znaczenie, bowiem w orzecznictwie przyjmuje się jednolicie, że pojęcie winy strony w uchybieniu terminowi obejmuje swym zakresem również działania czy zaniechania pełnomocnika (por. postanowienie NSA z dnia 23 września 2014 r. sygn. akt II GZ 523/14, z dnia 6 lutego 2008 r., sygn. akt II GZ 15/08).
To bowiem na pełnomocniku będącym profesjonalistą spoczywa obowiązek takiej organizacji pracy i sprawowania nadzoru nad wykonywanymi czynnościami, aby nie dochodziło do zaniedbywania ciążących na nim obowiązków związanych ze świadczoną obsługą lub pomocą prawną. Na profesjonalnym pełnomocniku ciąży zatem szczególny obowiązek dbałości o terminowość i prawidłowość dokonywanych czynności procesowych. W sytuacjach, gdy od prawidłowego dokonania danej czynności zależy dalszy bieg powierzonej pełnomocnikowi sprawy zasadnym jest wymaganie od tego pełnomocnika maksimum staranności.
W ocenie Sądu ustanowiony w niniejszej sprawie pełnomocnik nie dochował należytej staranności w prowadzeniu spraw B. K., wobec czego nie można przyjąć, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu. Jak wynika z akt niniejszej sprawy wszelka korespondencja kierowana była do pełnomocnika, również zawiadomienie o terminie rozprawy. W zawiadomieniu tym, doręczonym pełnomocnikowi w dniu 6 marca 2017 r., podano numery telefonów pod którymi można zasięgnąć informację o sprawach, podano również adres strony internetowej, pod którym można sprawdzić wynik rozprawy (dostępny niezwłocznie po zakończeniu rozprawy – najpóźniej w dniu następnym).
Wobec tego przy użyciu niewielkiego nakładu sił i środków pełnomocnik mógł sam ustalić, czy w niniejszej sprawie zapadło rozstrzygnięcie kończące postępowanie i tym samym złożyć wniosek o sporządzenie uzasadnienia w ustawowym terminie. Ponadto nawet gdyby takich informacji nie zawarto, to w gestii pełnomocnika, jako osoby dbającej o prawidłowe reprezentowanie mocodawcy, leżało podjęcie czynności zmierzających do ustalenia, czy wniosek o odroczenie terminu został przez Sąd uwzględniony. Takich czynność pełnomocnik nie podjął. We wniosku o przywrócenie terminu nie wykazał również, że obiektywnie podjęcie takich czynności nie było możliwie.
Gdyby pełnomocnik Skarżącego podjął czynności o których Sąd wspomniał wyżej, bez trudu ustaliłby, że w sprawie zapadł wyrok oddalający skargę. Umożliwiłoby to następnie złożenie wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienie wyroku w ustawowym terminie.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.