Uzasadnienie
W piśmie z dnia 29 września 2015 r. A. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
Postanowieniem z dnia 10 marca 2016 r. Sąd odmówił przywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia skargi na powyższą decyzję.
Na to postanowienie, w ustawowym terminie skarżący, reprezentowany przez adwokata, wniósł zażalenie.
Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2016 r. Sąd odrzucił to zażalenie z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych. Odpis tego postanowienia doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 28 czerwca 2016 r. Nie wniesiono od niego zażalenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Skarga podlega odrzuceniu, ponieważ została wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu.
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 j.t., zwaną dalej Ppsa) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skarga wniesiona w uchybieniem terminu podlega odrzuceniu (art. 58 § 1 pkt 2 Ppsa).
Z akt sprawy wynika, że decyzja Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] została doręczona skarżącemu w dniu 24 sierpnia 2015 r. Zawierała prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi do Sądu.
Skarżący tymczasem wniósł prawidłowo skargę w dniu 1 października 2015 r. (data stempla pocztowego), a więc z uchybieniem 30 dniowego terminu na dokonanie tej czynności.
Co prawda skarżący wraz ze skargą złożył wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia, jednakże postanowieniem z dnia 10 marca 2016 r. Sąd go nie uwzględnił i odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Postanowienie to nie zostało skutecznie zaskarżone.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 Ppsa Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji.
W pkt 2 orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 Ppsa.