Uzasadnienie
R. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2013 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji o cofnięciu zgody na pobyt tolerowany i wydaleniu cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Do skargi dołączył wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu PPF. Jak oświadczył, ponieważ w toku procedury uchodźczej przebywa w strzeżonym ośrodku dla cudzoziemców, nie ma możliwości podjęcia pracy i uzyskania dochodów umożliwiających poniesienie kosztów postępowania przed sądem.
W dniu 27 stycznia 2014 r. do akt sprawy wpłynęło pismo Zastępcy Naczelnika do Spraw Cudzoziemców Strzeżonego Ośrodka dla Cudzoziemców i Aresztu Śledczego w celu Wydalenia [...] Oddziału Straży Granicznej w B. informujące o wydaleniu R. S. z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w dniu [...] stycznia 2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 16 czerwca 2014 r. na podstawie art. 79 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, ustanowił dla skarżącego kuratora w osobie M. J. – pracownika [...].
Stosownie do treści art. 246 § 1 ppsa prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Chociaż zgodnie z dosłownym brzemieniem powołanego przepisu przyznanie prawa pomocy wymaga wykazania przez stronę, że zachodzą przesłanki przyznania jej tego prawa w zakresie całkowitym lub częściowym, to w realiach przedmiotowej sprawy, po pierwsze należy wskazać, że wyłącznie literalna interpretacja tego przepisu jest niewystarczająca. Trzeba bowiem mieć na uwadze cel instancji przyznania prawa pomocy, którym jest ochrona konstytucyjnie gwarantowanego prawa do sądu. Po drugie natomiast należy zauważyć, że dla pozytywnego rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy storna nie musi udowodnić, że spełnia przesłanki z art. 246 § 1 ppsa. Wystarczające jest uprawdopodobnienie okoliczności uzasadniających uwzględnienie jej żądania.
Z informacji zawartych w aktach sprawy wynika, że skarżący nie przebywa obecnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, natomiast przed wydaleniem umieszczony był w strzeżonym ośrodku dla cudzoziemców w B. W konsekwencji nie miał możliwości podjęcia legalnego zatrudnienia i uzyskania dochodu, pozostając na wyłącznym utrzymaniu państwa polskiego.
R. S., przebywając w Polsce, znajdował się zatem w skomplikowanej sytuacji materialnej i życiowej. Uwzględniając przy tym aktualną sytuację procesową, w której miejsce pobytu skarżącego nie jest znane oraz realizując prawo strony do rozpoznania jej sprawy przez niezależny, bezstronny i niezawisły sąd, należało uwzględnić przedmiotowy wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Trzeba też nadmienić, że mocą art. 239 pkt 3 ppsa ustanowionej w sprawie kurator skarżącego przysługuje ustawowe zwolnienie od kosztów sadowych. Niezależnie więc od tego, że strona korzystać będzie w przedmiotowej sprawie ze zwolnienia od kosztów sądowych mocą niniejszego postanowienia, to na obecnym etapie postępowania, kiedy miejsce pobytu R. S. nie jest znane, działająca za niego kurator ex lege nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, należało orzec jak w postanowieniu.