Uzasadnienie
A. S. w piśmie z dnia 3 listopada 2015 r., skierowanym m.in. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarł wniosek m.in. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiocie konkursu na stanowisko [...].
W piśmie tym skarżący zaznaczył m.in., że żądanie wznowienia postępowania dotyczy sprawy o sygn. IV SA/Wa 2685/12, w której postanowieniem z dnia 3 stycznia 2014r., odrzucono skargę A. S. na decyzję Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...] w przedmiocie konkursu na stanowisko [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu.
Stosownie do treści art. 279 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 - dalej zwaną Ppsa) skarga o wznowienie postępowania powinna ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Stosownie zaś do treści art. 280 § 1 Ppsa Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę.
Zgodnie z przepisami art. 271 – 274 Ppsa można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności:
- 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia;
- 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania (art. 271).
Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (art. 272 § 1).
Można także żądać wznowienia na tej podstawie, że:
- 1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym;
- 2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa.
Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Można też żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy (art. 273).
We wniosku o wznowienie postępowania skarżący podjął polemikę postanowieniami Naczelnego Sadu Administracyjnego o odmowie przyznania prawa pomocy jak również ze stanowiskami Prokuratury Okręgowej w [...]. Kwestionował również możliwość rozpoznawania jego spraw przez sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W ocenie Sądu, analiza niniejszej skargi prowadzi do wniosku, że nie została ona oparta na ustawowej podstawie wznowienia.
Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że brak ustawowych podstaw wznowienia nie wynika wyłącznie z braku przytoczenia określonego przepisu, ale również z braku okoliczności pozwalających na ustalenie, że w konkretnej sprawie określona podstawa wznowienia postępowania istnieje. Jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa wznowienia postępowania nie zachodzi, taka skarga, jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega odrzuceniu (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2010, str. 633).
Nadto Sąd nie może doszukiwać się samodzielnie przesłanek wznowienia, abstrahując od sformułowań zawartych w skardze wniesionej przez stronę. Zasada niezwiązania sądu granicami środka zaskarżenia w kształcie, w jakim obowiązuje ona w postępowaniu zwykłym toczącym się przed sądem pierwszej instancji, nie znajduje w takim przypadku zastosowania (por. wyroku NSA z dnia 13 marca 2008 r., sygn. akt II FSK 11/07).
Nawet zarzucanie prawomocnemu orzeczeniu sądowemu, iż jest ono niesłuszne, bez powiązania tych zarzutów z konkretnymi przesłankami wznowieniowymi, stanowi jedynie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym orzeczeniem. Skarżący nie wskazał na żadne okoliczności świadczące o zaistnieniu przesłanek wznowienia postępowania.
Wniesiona skarga nie zawiera także wszystkich elementów o jakich mowa w art. 279 Ppsa.
Ze względu na stanowisko prezentowane przez skarżącego Sąd uznał, że w sprawie nie zachodzi przesłanka skorzystania z art. 280 § 2 Ppsa.
Z podniesionych względów na podstawie art. 280 § 1 Ppsa należało orzec jak w sentencji.