Uzasadnienie
S. P., B. P. i A. P. wraz ze skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2015 roku znak sprawy: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego, na terenie działki ewidencyjnej nr ew. [...], obręb [...], przy ul. [...] w P., w obszarze oznaczonym lit. ABCDEF-A na mapie w skali 1:1000 stanowiącej załącznik do decyzji wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. lub na postawie art. 61 § 3 p.p.s.a.
W uzasadnieniu wniosku skarżący podnieśli, że na podstawie prawomocnej decyzji o warunkach zabudowy inwestor M. B. może wystąpić o wydanie pozwolenia na budowę i rozpocząć budowę, co spowoduje nieodwracalne konsekwencje dla skarżących.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z zasadą przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Natomiast w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Zauważyć należy, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie te akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w akcie. Zatem nie każdy akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania, a więc nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów administracyjnych, które dla zaistnienia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych.
Przenosząc powyższe rozważania na kanwę rozpoznawanego wniosku Sąd stwierdził, że nie zasługuje on na uwzględnienie.
W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie posiada atrybutu wykonalności, tj. nie podlega wykonaniu i nie wymaga wykonania. Decyzja o warunkach zabudowy stwierdza jedynie istnienie pewnego stanu faktycznego i prawnego. Co więcej, w myśl art. 63 ust. 2 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199 ze zm.), decyzja ta nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Innymi słowy, decyzja jest tylko jednym z etapów procesu budowlanego, ale samodzielnie nie uprawnia do podjęcia jakichkolwiek robót budowlanych. Stanowisko takiej jest utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 10 stycznia 2013r. sygn. akt II OZ 1153/12, oraz z 13 września 2012 r. sygn. akt II OZ 747/12; orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zamierzonego skutku nie mogą więc odnieść argumenty skarżących, że decyzja z racji tego, że uprawnia do dalszego prowadzenia procesu inwestycyjnego, już na tym etapie powinna zostać wstrzymana. Wyraźnie podkreślić należy, że decyzja o warunkach zabudowy nie może wywołać bezpośredniego skutku w postaci wykonania obiektu budowlanego. Ewentualnemu wstrzymaniu będzie mogła natomiast podlegać decyzja dotycząca pozwolenia na budowę i w tym też postępowaniu zabezpieczone będą mogły być interesy skarżących.
W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia