Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 25 czerwca 2012 r, IV SA/Wa 360/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił odwołanie J. K. od zarządzenia z dnia 31 maja 2012 r. wydanego przez Przewodniczącego składu orzekającego w dniu 18 maja 2012 r. na posiedzeniu jawnym, na którym rozpoznawana była sprawa ze skargi J. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r.
W dniu 5 lipca 2012 r. skarżący na podstawie art. 157 § 1 w związku z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270) złożył wniosek o uzupełnienie postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek strony o uzupełnienie postanowienia z dnia 25 czerwca 2012 r. nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z brzmieniem art. 157 § 1 w zw. z art. 166 p.p.s.a. strona może zgłosić wniosek o uzupełnienie postanowienia, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w rozstrzygnięciu dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić..
Zatem strona może domagać się uzupełnienia postanowienia jeśli zachodzi jedna z dwóch okoliczności: po pierwsze, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi (sprawy), i po drugie, jeżeli nie zamieścił w rozstrzygnięciu dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W pierwszym przypadku, mimo że sąd nie jest związany granicami skargi, wyrok (postanowienie) może zostać uzupełniony tylko o te akty lub czynności, które były objęte przedmiotem skargi. W drugim zaś przypadku strona może żądać uzupełnienia rozstrzygnięcia o zamieszczenie dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy sąd powinien był zamieścić z urzędu, mimo że takie żądanie nie było objęte zakresem skargi. Z gramatycznej wykładni przepisu art. 157 § 1 p.p.s.a. wynika, że uzupełnić można jedynie wyrok (postanowienie), a nie jego uzasadnienie (por. komentarz do art. 157, B. Dauter (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, wyd. IV., str. 445-446; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 343). Złożony bowiem na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a. wniosek o uzupełnienie wyroku nie może zmierzać do zmiany czy też uzupełnienia treści merytorycznej jego uzasadnienia (por. J. Jagielski (w:) R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, 2011 r., str. 561). Uzasadnienie podporządkowane jest pewnym założeniom metodycznym, o których decyduje sporządzający je sędzia. Ewentualne jego braki mogą być kwestionowane wyłącznie w drodze postępowania odwoławczego (por. postanowienie NSA z dnia 10 marca 2008 r., II OZ 1361/07, LEX nr 348205).
Zarzuty podnoszone we wniosku wyraźnie wskazują, że skarżący kwestionuje prawidłowość postanowienia z dnia 25 czerwca 2012 r. które w jego ocenie w sposób nieuzasadniony nie uzupełnia protokołu rozprawy z dnia 18 maja 2012 r. w zakresie żądanym przez skarżącego. Tego rodzaju zarzuty nie mogą być rozpatrzone i uwzględnione w ramach uzupełnienia postanowienia, gdyż w istocie zmierzają do niedopuszczalnej zmiany rozstrzygnięcia w tej sprawie.
Reasumując w ocenie Sądu postanowienie z dnia 25 czerwca 2012 r. jest kompletne i nie pomija jakiejkolwiek kwestii podlegającej rozpoznaniu i istotnej dla sprawy. W takiej sytuacji żądanie uzupełnienia tego orzeczenia jest nieuzasadnione.
Dlatego na podstawi art. 156 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.