Uzasadnienie
K. P. w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2007 r. zawarła również prośbę o przyznanie prawa pomocy.
W założonym w dniu 8 marca 2008 r. wniosku sporządzonym na wymaganym formularzu PPF skarżąca podała, iż domaga się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżąca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z pełnoletnią córką. Jest właścicielką domu o pow. 30 m² (starego, drewnianego) wraz z działką, na której jest posadowiony (o pow. 0,06 ha) oraz nieruchomości rolnej o pow. 0,26 ha. Nie posiada zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Uzyskuje dochód w wysokości 525 zł (netto), jej córka jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Skarżąca podała, że jest osobą schorowaną, na lekarstwa przeznacza ok. 100 zł miesięcznie, na energię elektryczną ok. 60 zł.
Rozpoznając przedmiotowy wniosek należy stwierdzić, że zasługuje on na uwzględnienie.
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Przyznanie prawa pomocy, ma na celu zapewnienie dostępu do sądu stronie, której brak środków finansowych dostęp ten uniemożliwia.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Mając na względzie informacje podane we wniosku o przyznanie prawa pomocy uznano, że skarżąca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Trudna sytuacja materialna skarżącej daje podstawę przypuszczać, iż poniesienie przez nią jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego, narazi ją oraz jej córkę na uszczerbek utrzymania koniecznego, zatem istnieją przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. W szczególności mając na uwadze, iż jedyny dochód wnioskodawczyni stanowi kwota 525 zł (netto) z tytułu emerytury, należało uznać, iż nie jest w stawnie uiścić kosztów sądowych (na obecnym etapie postępowania jest to wpis w wysokości 200 zł) oraz kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika we własnym zakresie. Z podanych we wniosku informacji wynika, że uzyskiwany przez wnioskodawczynię dochód pozwala na zaspokojenie jedynie najbardziej podstawowych potrzeb życiowych.
Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.