Uzasadnienie
M. K. zaskarżyła do Sądu decyzję Wojewody [...] dnia [...] lipca 2014 r. orzekającą o jej wymeldowaniu z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. W toku postępowania w tej sprawie skarżąca została zwolniona od kosztów sądowych (postanowienie referendarza sądowego z dnia 25 lipca 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 1763/14). Następnie, złożyła w dniu 3 stycznia 2015 r. do Sądu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata.
Z informacji zawartych na urzędowym formularzu PPF oraz informacji znajdujących się w aktach (pisma z dnia 7 i 21 października 2014 r.) a także z przesłanych do Sądu dokumentów wynika, że skarżąca jest osobą niepełnosprawną od urodzenia, otrzymuje rentę socjalną w wysokości 619,50 zł netto. Wydatki na media lekarstwa i spłaty rat pożyczek wynoszą ok. 514 zł. Na wyżywienie i inne niezbędne wydatki, jak oświadczyła skarżąca, pozostaje jej kwota ok. 100 zł na miesiąc.
Stwierdzono, co następuje:
Wniosek skarżącej o ustanowienie pełnomocnika z urzędu jest uzasadniony.
Na wstępie trzeba wyjaśnić, że z akt sprawy wynika, że rozpoznawany wniosek o ustanowienie radcy prawnego jest kolejnym, tj. drugim wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, złożonym przez skarżącą w niniejszej sprawie. Po rozpoznaniu pierwszego wniosku w tym przedmiocie, referendarz sądowy postanowieniem z dnia 25 lipca 2014 r. (sygn. akt IV SA/Wa 1763/14) zwolnił skarżącą od kosztów sądowych w całości. Z tego względu niniejszy wniosek podlega rozpoznaniu na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., który formułuje przesłanki udzielenia prawa pomocy w zakresie całkowitym. Takie postepowanie pozwoli uniknąć nieuzasadnionego uprzywilejowania wnioskodawców składających dwa następujące po sobie wnioski o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w stosunku do wnioskodawców występujących z żądaniem przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Trzeba pamiętać, że przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym są określone przez ustawodawcę bardziej rygorystycznie niż przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, albowiem wykazanie braku możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.) jest dla strony trudniejsze niż wykazanie, że strona nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Zdaniem referendarza sądowego, skarżąca udowodniła ponad wszelką wątpliwość, że nie będzie w stanie ponieść znaczących dla niej kosztów ustanowienia fachowego pełnomocnika. Miesięczny dochód skarżącej nie jest wysoki. Wygospodarowanie z tak skromnych dochodów jakichkolwiek kwot z przeznaczeniem na opłacenie kosztów postępowania w tej sprawie, w tym na opłacenie wynagrodzenia dla pełnomocnika, spowodowałoby praktyczną niemożliwość egzystowania strony skarżącej. Nie można tu pominąć też, że stan rachunku bankowego skarżącej na dzień złożenia wniosku przedstawia saldo ujemne, a analiza dokonanych operacji nie wskazuje, aby strona dla potrzeb przyznania prawa pomocy pomniejszyła stan swych oszczędności
Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, referendarz postanowił jak w sentencji.