Uzasadnienie
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 8 grudnia 2011 r. ustanowiono dla skarżących (D. W. i M. W.) radcę prawnego w sprawie ze skargi D. W., M. W., J. W. i M. W. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2011 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego.
Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] wyznaczyła dla D. W. i M. W. pełnomocnika w osobie radcy prawnego P. W. Wyznaczony pełnomocnik wniósł w imieniu skarżących zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lutego 2012 r. o zawieszeniu postępowania. Postanowieniem z dnia 1 października 2012 r. Sąd przyznał mu wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną w postępowaniu zażaleniowym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 31 grudnia 2015 r. podjął zawieszone postępowanie.
Radca prawny P. W. w piśmie z dnia 16 marca 2016 r., oddanym w urzędzie pocztowym w dniu 5 kwietnia 2016 r., podtrzymał skargę wniesioną przez D. W. i M. W. Ponadto wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, że nie zostały one zapłacone w całości, ani w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2016 r. oddalił skargę D. W., M. W., J. W. i M. W. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2011 r. znak: [...].
Wyznaczony pełnomocnik w dniu 21 kwietnia 2016 r. wystąpił w imieniu D. W. i M. W. o sporządzenie uzasadnienia powołanego wyroku oraz o zwolnienie od opłaty kancelaryjnej. Ponadto wniósł się o zwrot poniesionych wydatków, to jest kwoty 4,20 zł za przesłanie do Sądu pisma z dnia 16 marca 2016 r. oraz takiej samej kwoty za przesłanie do Sądu pisma z dnia 21 kwietnia 2016 r. Do wniosku dołączył potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię potwierdzenia nadania w dniu 5 kwietnia 2016 r. przesyłki poleconej na adres Sądu z odpłatnością 4,20 zł.
Odpis wyroku z dnia 14 kwietnia 2016 r. doręczono radcy prawnemu P. W. przy piśmie z dnia 2 czerwca 2016 r.
W dniu 20 czerwca 2016 r. wyznaczony pełnomocnik poinformował, że nie znajduje podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 14 kwietnia 2016 r. Jednocześnie wniósł o przyznanie wynagrodzenia za pomocy prawną udzieloną z urzędu oraz zwrot kosztów przesłania do skarżących opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, a także przesłania do Sądu przedmiotowego pisma z dnia 20 czerwca 2016 r. Radca prawny P. W. oświadczył, że koszty udzielonej przez niego pomocy prawnej nie zostały zapłacone w całości, ani w części. Do wniosku dołączył egzemplarz skierowanej do D. W. i M. W. opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 14 kwietnia 2016 r. oraz potwierdzenia nadania w dniu 20 czerwca 2016 r. przesyłki poleconej na adres skarżących z odpłatnością 4,20 zł.
Mając powyższe na uwadze, należało zważyć, co następuje.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), wyznaczony radca otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stawki wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej w przedmiotowej sprawie w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm. – dalej również rozporządzenie z dnia 28 września 2002 r.).
Wedle § 15 powołanego rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują:
- 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-4, oraz
- 2) niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego.
Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r., stawka minimalna wynosi w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna bądź decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego - 240 zł.
W związku z powyższym tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną w ramach prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji wyznaczonemu radcy prawnemu należało przyznać opłatę w wysokości 240 zł.
Z kolei wysokość opłat za pomoc prawną udzieloną w przedmiotowej sprawie w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805 - dalej również rozporządzenie z dnia 22 października 2015 r.).
Wedle § 2 powołanego rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują:
- 1) opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz
- 2) niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego.
Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy.
Stosownie natomiast do treści § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. opłata maksymalna wynosi w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna bądź decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego - 480 zł. Wedle zaś § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) tego rozporządzenia w drugiej instancji za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej opłata maksymalna wynosi 50% opłaty maksymalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł.
Tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną polegająca na sporządzeniu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 14 kwietnia 2016 r. radca prawny P. W. powinien zatem otrzymać wynagrodzenie według stawki określonej w § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. Ponieważ pełnomocnik został wyznaczony przed wydaniem orzeczenia przez Sąd pierwszej instancji, wynosi ona 50% stawki maksymalnej określonej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia.
Uwzględniając zarówno niezbędny nakład pracy pełnomocnika, jak i charakter sprawy, nie znaleziono podstaw do ustalenia opłat ponad wysokości minimalne.
Radcy prawnemu P. W. należało zatem przyznać wynagrodzenie w wysokości 240 zł za pomoc prawną udzieloną w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji oraz w wysokości 120 zł za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
Stosownie do treści § 2 ust. 3 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. oraz § 4 ust. 3 rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. opłaty podwyższono o stawkę podatku od towarów i usług.
Z kolei tytułem niezbędnych i udokumentowanych wydatków należało zwrócić wyznaczonemu pełnomocnikowi koszty opłat pocztowych poniesionych w związku ze złożeniem w imieniu skarżących pisma procesowego z dnia 16 marca 2016 r., podtrzymującego skargę oraz przesłaniem skarżącym opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Radca prawny udokumentował potwierdzeniami nadania, dołączonymi do pisma z dnia 21 kwietnia 2016 r. oraz do pisma z dnia 30 czerwca 2016 r., wydatki na opłaty pocztowe w łącznej wysokości 8,40 zł. Opłata pocztowa za przesłanie do Sądu wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 14 kwietnia 2016 r. nie została natomiast udokumentowana. Koszt przesłania do Sądu pisma z dnia 20 czerwca 2016 r. wraz z egzemplarzem opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - również nie udokumentowany - nie jest zaś wydatkiem niezbędnym do udzielania skarżącym pomocy prawnej. Nawet zatem, gdyby został udokumentowany, to nie byłoby podstaw do obciążenia Skarbu Państwa jego zwrotem.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 250 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 22 rozporządzenia z 22 dnia października 2015 r. w zw. § 15 i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia z 28 września 2002 r., a także w zw. z § 2 i § 4 ust. 1 w zw. z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. § 4 ust. 3 rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r., należało orzec jak w postanowieniu.