Uzasadnienie
Zgodnie z art. 249a ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
W rozpoznawanej sprawie wyrokiem z dnia 28 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę O. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2013 r. w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP. Następnie skarżący w dniu 24 lipca 2014 r. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego celem sporządzenia skargi kasacyjnej. Jednakże przed rozpoznaniem tego wniosku ustanowił pełnomocnika z wyboru, który sporządził i wniósł (w dniu 30 lipca 2014 r.) skargę kasacyjną w niniejszej sprawie.
W dniu 20 września 2014 r. akta sprawy wraz ze skargą kasacyjną zostały przekazane do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2016 r. sygn. akt II OSK 2908/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną w niniejszej sprawie. Tym samym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2014 r. stał się prawomocny z dniem 9 sierpnia 2016 r. Powyższe oznacza zatem, że sprawa będąca przedmiotem rozpoznania przez Sąd została ostatecznie i prawomocnie zakończona.
Rozpoznając zatem wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego z dnia 24 lipca 2014 r., mając na uwadze, że jak wyżej wskazano, sprawa została prawomocnie zakończona, należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki określone w powołanym na wstępie art. 249a p.p.s.a., tj. rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy stało się zbędne.
Należy przy tym zauważyć, że umorzenie postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy, nie narusza przysługującego skarżącemu prawa do Sądu, bowiem po ustanowieniu pełnomocnika z wyboru skarżący złożył skargę kasacyjną, która został merytorycznie rozpatrzona przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Wobec powyższego, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 249a p.p.s.a.