Uzasadnienie
W 2011r. T.S. (dalej jako skarżąca) złożyła do Starosty Powiatu [...] ponowny wniosek o wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów i budynków w zakresie granic i powierzchni działek o nr ewidencyjnych [...] i [...], położonych we wsi I. gm. L. Decyzją z dnia [...] września 2011r. Starosta [...] odmówił wprowadzenia ww zmian, a decyzją z dnia [...] października 2011r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego uchylił tę decyzję i umorzył postępowanie. Ww decyzje zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lutego 2012r. (sygn. akt IV SA/Wa 2023/11).
Ponownie rozpoznając sprawę na podstawie art. 65a § 1 kpa organ I instancji postanowieniem z [...] października 2012r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zmiany w ewidencji gruntów i budynków dotyczącej działek nr [...] o pow. 1,02ha i nr [...] o pow. 2,16ha położonych we wsi I. gm. L. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (MWINGiK) rozpatrując zażalenie na to postanowienie postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012r. utrzymał je w mocy a tut. Sąd wyrokiem z dnia 27 maja 2013r. zapadłym w sprawie IV SA/Wa 368/13 uchylił obydwa ww postanowienia z przyczyn proceduralnych wskazując przy tym, że zarzuty skarżącej podniesione w skardze nie miały znaczenia dla wyniku sprawy.
W toku postępowania ustalono, że postępowanie prowadzone z wniosku skarżącej jest tożsame gdy chodzi o kwestie podmiotowe jak i przedmiotowe oraz wysuwaną w jego toku argumentację z postępowaniem prowadzonym z wniosku skarżącej przed starostą [...] w 2009 r. Postępowanie to zakończyło się wówczas ostateczną decyzją [...]WINGiKa z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję starosty z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] o odmowie uwzględnienia żądanych zmian w ewidencji gruntów i budynków. Zarówno w postępowaniu zainicjowanym w 2009r. jak i w postępowaniu prowadzonym z wniosku złożonego w 2011r. skarżąca domagała się zmian w ewidencji gruntów i budynków w stosunku do należących do niej działek z powołaniem się na dokumentację z 1960 i 1961r., podnosiła przy tym, że błędy w ewidencji powstały w wyniku przeprowadzenia rodzinnego podziału nieruchomości. W obu tych postępowaniach skarżąca zarzucała fałszerstwa dokumentów.
Ponownie rozpoznając sprawę decyzją z dnia [...] listopada 2013r.
nr [...] Starosta Powiatu [...] umorzył postępowanie w sprawie a [...]WINGiK zaskarżoną do tut. Sądu decyzją [...] z dnia [...] stycznia 2014r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013r., poz. 267 - kpa) oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity: Dz. U. 2010 r. Nr 193 poz. 1287) utrzymał w mocy ww decyzję starosty. Powołując się na wytyczne tut. Sądu organ wskazał, że postępowanie jest bezprzedmiotowe a więc podlega umorzeniu w oparciu o art. 105 § 1 kpa.
Jednocześnie wyjaśnił, że dopóki w obrocie prawnym jest decyzja rozstrzygająca sprawę w sposób ostateczny, kolejne postępowanie dotyczące tej samej sprawy staje się niedopuszczalne i to niezależnie od prawidłowości tej ostatecznej decyzji. Dalej wskazał, że w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja Starosty Powiatu [...] z dnia [...].03.2010r. nr [...] rozstrzygająca już sprawę wprowadzenia zmiany granicy i powierzchni działek nr [...] i nr [...] objętych wnioskiem skarżącej.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła T.S. kwestionując rozstrzygnięcie pod względem merytorycznym. Ponownie w obszernym uzasadnieniu skarżąca opisała zdarzenia i dokumenty, które jej zdaniem winny być brane pod uwagę, ponownie zarzuciła też sfałszowanie dokumentów geodezyjnych będących podstawą ujawnienia danych w ewidencji gruntów i budynków w szczególności sfałszowanie mapy sytuacyjnej Nr [...]. Fałszerstwo skarżąca zarzuciła zarówno geodetom – wykonawcom prac geodezyjnych, geodecie powiatowemu jak i sędziemu prowadzącemu sprawę o rozgraniczenie nieruchomości w sprawie [...] podnosząc że działał "na zamówienie".
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlegała oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
W doktrynie procesu administracyjnego przyjmuje się powszechnie, że w sytuacji gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej winien wydać decyzję o umorzeniu postępowania. Z bezprzedmiotowością postępowania w rozumieniu przepisu art. 105 § 1 kpa mamy do czynienia m.in. wówczas, gdy sprawa administracyjna została już rozstrzygnięta ostatecznym orzeczeniem (res iudicata). Dopóki orzeczenie rozstrzygające w sposób ostateczny daną sprawę funkcjonuje w obrocie prawnym, kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii jest w oczywisty sposób bezprzedmiotowe. Istotne jest przy tym, że ostateczna decyzja wydana w sprawie stanowi przesłankę umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego jedynie wówczas, gdy strona składa wniosek tożsamy z wnioskiem rozpoznanym merytorycznie ową decyzją uprzednią (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 października 2010 r. II SA/Bk 575/2010, LexPolonica nr 2522555).
A zatem w razie stwierdzenia, że w obrocie prawnym znajduje się wydana wcześniej w tej samej sprawie ostateczna decyzja, obowiązkiem organu jest umorzenie wszczętego po raz kolejny postępowania. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 lutego 2011 r. II SA/Gd 893/2010, LexPolonica nr 2591780).
Ponieważ wniosek skarżącej o dokonanie zmiany w ewidencji gruntów i budynków w zakresie przedmiotowym i podmiotowym pokrywa się z wnioskiem rozpoznanym przez organ I instancji decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] utrzymaną następnie w mocy, a jednocześnie uzasadnienie wniosku wskazuje na okoliczności, które były już przedmiotem orzekania organów administracji – należy przyjąć, że w kontrolowanej sprawie mamy do czynienia z res iudicata, a zatem zasadnie umorzono postępowanie jako bezprzedmiotowe.
Sąd administracyjny ocenia legalność zaskarżonych aktów administracyjnych; nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną lecz bada jedynie, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej, których orzeczenia zostały zaskarżone odpowiadają prawu (por. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2007 r., II FSK 72/2006 ONSAiWSA 2008/2 poz. 31). Tak dokonana ocena prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów prawa.
Na marginesie wskazać też należy, że wbrew twierdzeniom skarżącej zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie pozostają w sprzeczności z wytycznymi tut. Sądu zawartymi w przywołanych wyżej wyrokach. W wyroku IV SA/Wa 368/13 jednoznacznie wskazano, że zarzuty skargi czyli argumenty skarżącej w żadnej mierze nie stanowiły podstawy uchylenia zaskarżonego poprzednio postanowienia. Sąd dostrzegł wówczas uchybienia natury stricte proceduralnej i przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organy zastosowały się do wytycznych zawartych w uzasadnieniu ww wyroku. Zaskarżona decyzja nie pozostaje także w sprzeczności z wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu wyroku zapadłego w sprawie IV SA/Wa 2023/11.
Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 151 ppsa skargę oddalono.