Uzasadnienie
W dniu 27 kwietnia 2010 r. wpłynął do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie wniosek P. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w niniejszej sprawie.
O przyznaniu prawa pomocy mają decydować według wnioskodawcy następujące względy:
Skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jedynym jego źródłem utrzymania jest świadczenie emerytalne w wysokości 1100 zł brutto miesięcznie. Wnioskodawca oprócz domu o pow. 45 m2 oraz nieruchomości rolnej o pow. 2,23 ha nie posiada żadnego innego majątku, oszczędności ani przedmiotów wartościowych. Stan zdrowia skarżącego wymaga stałego leczenia z czym wiąże się konieczność wydatkowania niebagatelnych dla niego kwot na zakup niezbędnych lekarstw. Ponadto znaczną część swoich dochodów wnioskodawca zmuszony jest przeznaczać na utrzymanie domu oraz gospodarstwa rolnego.
Rozpoznając wniosek, stwierdzono co następuje:
Na gruncie obowiązujących regulacji prawnych obowiązuje zasada, według której koszty sądowe jak również koszty wynagrodzenia fachowego pełnomocnika pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Jednakże przepisy postępowania sadowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nieposiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Należy dodać, że prawo pomocy może dotyczyć wyłącznie postępowania przed sądem administracyjnym i nie rozciąga się na postępowanie administracyjne.
W rozpatrywanej sprawie wniosek skarżącego dotyczy obu instytucji prawa pomocy tj. zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Ze względu na tak określone granice wniosku, skarżący powinien udowodnić, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. Do wykazania tej okoliczności zobowiązuje go przepis art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Stan majątkowy, dochodowy i rodzinny skarżącego opisany we wniosku złożonym na urzędowym formularzu PPF uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Udowodnił on bowiem, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego.
Należy mieć na uwadze, iż z oświadczenia skarżącego złożonego na urzędowym formularzu PPF wynika, że jedynym jego dochodem jest dochód z tytułu emerytury w wysokości 1100 zł brutto miesięcznie. Skarżący jest osobą w podeszłym wieku (80 lat), schorowaną, nie posiadają zatem potencjalnych możliwości dodatkowego zarobkowania. Skarżący co prawda nie określił kosztów utrzymania mieszkania oraz wydatków ponoszonych z tytułu stałego leczenia, jednakże biorąc pod uwagę kwotę uzyskiwanych przez niego dochodów, brak jest podstaw do uznania, że posiada on wolne środki finansowe, które mógłby przeznaczyć na opłacenie kosztów sądowych oraz kosztów zastępstwa procesowego.
Aktualna zatem sytuacja materialna wnioskodawcy, w szczególności niskie dochody oraz zły stan zdrowia pozwala na stwierdzenie, że zasadnym jest przyznanie mu prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
Z tych względów na podstawie art. 245 i 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.