Uzasadnienie
Skarżąca w dniu 10 kwietnia 2012 r. złożyła na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, wskazując, że posiadane przez nią środki i uzyskiwane dochody nie pozwalają na poniesienie tego rodzaju wydatku.
Z treści złożonego wniosku wynika, że skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z siostrzenicą – G. W., dla której jest rodziną zastępczą. Jedynym źródłami utrzymania dwuosobowej rodziny jest renta skarżącej w wysokości 1300 zł miesięcznie. M. W. nie posiada żadne majątku, oszczędności, papierów wartościowych, ani innych zasobów pieniężnych. Skarżąca wynajmuje mieszkanie służbowe o pow. 59 m2.
Rozpoznając wniosek, stwierdzono, co następuje:
Przyznanie prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady, iż strony ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie (art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.). Z dyspozycji art. 243 § 1, oraz art. 245 § 1-3 p.p.s.a. wynika, że właściwy sąd administracyjny może na wniosek strony, złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku, przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. W rozpoznawanej sprawie skarżąca wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych, a zatem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Warunkiem przyznania prawa pomocy w tym zakresie jest wykazanie przez wnioskodawczynię, że nie jest ona w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w środkach utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.)
Ocena okoliczności przedstawionych w złożonym wniosku uzasadnia przyznanie skarżącej prawa pomocy w żądanym zakresie.
Analiza sytuacji materialnej skarżącej pozwoliła stwierdzić, że uiszczenie wpisu od skargi oraz poniesienie innych, dodatkowych wydatków związanych z postępowaniem sądowym leży poza możliwościami skarżącej. W istocie bowiem jedyny dochód dwuosobowej rodziny skarżącej to 1300 zł miesięcznie. Od tego trzeba odjąć koszty bieżącego utrzymania oraz koszty wynajmu mieszkania. Mając na uwadze aktualny poziom cen dóbr i usług niezbędnych do zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych, jak wyżywienie i ubranie należy stwierdzić, że miesięczny dochód skarżącej, tj. ok. 650 zł na osobę, nie pozawala poczynić niezbędnych oszczędności do granic zabezpieczenia niezbędnych kosztów utrzymania. Nie dysponując w tej sytuacji ani zasobami pieniężnymi, ani wartościowymi przedmiotami, skarżąca nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w środkach utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Tak ukształtowana sytuacja materialna skarżącej pozwala na stwierdzenie, że zasadnym jest przyznanie jej prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie.
Z tych względów na podstawie art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 258 §1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.