Uzasadnienie
Pełnomocnik M. Z. (zwanego dalej "Skarżącym") wniósł skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2014 r. utrzymującą w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2014 r. nr [...] orzekającą o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie wydalenia cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
W skardze zawarto również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz ww. decyzji z dnia [...] września 2014 r. i z dnia [...] września 2012 r., z uwagi na istnienie niebezpieczeństwa znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wobec Skarżącego. W uzasadnieniu pełnomocnik Skarżącego wskazał, iż brak wstrzymania wykonania powyższych decyzji spowoduje wydalenie Skarżącego z terytorium Polski, który zostanie w ten sposób pozbawiony możliwości osobistego uczestnictwa w postępowaniu sądowym. W konsekwencji stwierdził, iż Skarżący zostanie pozbawiony przysługującego mu prawa do sądu.
W związku z tym udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania ww. decyzji jest w pełni uzasadnione (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt V SA/Wa 1103/10). Ponadto zdaniem pełnomocnika Skarżącego instytucja wstrzymania znajduje również odpowiednie zastosowanie odnośnie decyzji wydanych w postępowaniu zwyczajnym, których uchylenie lub zmiany domaga się Skarżący w ramach nadzwyczajnych trybów administracyjnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwana dalej: "P.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
W świetle powyższego należy zauważyć, że zasadą jest, że przedmiotem postanowienia o wstrzymaniu wykonania jest akt zaskarżony do sądu administracyjnego. W wyjątkowych zaś przypadkach przedmiotem takiego rozstrzygnięcia mogą być inne akty podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Wskazać jednak należy, że przedmiotem wstrzymania mogą być wyłącznie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają tego wykonania, a tym samym takie, które wywołują skutki materialnoprawne. (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt II FZ 193/13, z dnia 5 maja 2005 r., sygn. akt I OZ 371/05).
Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (vide: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186; postanowienie NSA z dnia 25 maja 2009 r., sygn. akt II OZ 455/09). Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (vide: T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.).
Cechy tej nie mają z kolei akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (vide: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186 i n.).
W niniejszej sprawie Skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji, która orzekała o wydaleniu cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie nadaje się do wykonania, ponieważ nie kwalifikują się do wykonania wszelkie akty administracyjne odmowne. Zaskarżona decyzja nie kreuje nowej sytuacji Skarżącego w sferze jego obowiązków, a tym samym nie podlega wykonaniu w sposób dobrowolny, czy też przymusowy. Nie może zatem wywołać bezpośrednich następstw w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków określonych w art 61 § 3 P.p.s.a.
Ponadto wskazać należy, że postępowania w sprawie wstrzymania wykonania decyzji dotyczy, co do zasady, możliwości wstrzymania zaskarżonej decyzji, co nie wyklucza jednak możliwości wstrzymania również innych aktów wydanych w granicach tej samej sprawy. Dopiero, więc gdy zaistnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, sąd może, na podstawie art. 61 § 3 zdanie ostatnie P.p.s.a., wstrzymać wykonanie także decyzji wydanych w innych postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2005 r, sygn. akt II OZ 1227/05). Skoro zaskarżona decyzja nie nadaje się do wykonania, jako akt odmowny, to nie można było orzec inaczej w stosunku do pozostałych decyzji, o których wstrzymanie wnosił Skarżący.
W świetle powyższego Sąd uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2014 r. oraz decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2012 r. nie może zostać uwzględniony.
Z tych względów, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.