Uzasadnienie
Pismem z dnia 17 lutego 2011 r. A. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2011 r. w przedmiocie umorzenia postępowania prowadzonego w sprawie dotyczącej wydania decyzji o niepodpadaniu pod przepisy dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. Nr 10, poz. 51, z późn. zm.), nieruchomości pn. "M." położonej w gminie B., stanowiącej byłą własność W. W. Ze znajdujących się w aktach administracyjnych zwrotnych potwierdzeń odbioru wynika, że zaskarżoną decyzję doręczono skarżącemu w dniu 10 stycznia 2011 r. Decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi. Termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 9 lutego 2011 r.
Wraz ze skargą w dniu 17 lutego 2011 r. złożono wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wskazano, iż niedochowanie trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi wynikało z przyczyn obiektywnych, tj. trzytygodniowej infekcji żołądkowej oraz zaburzeń krążeniowych skutkujących niemożnością normalnego funkcjonowania przez skarżącego, a tym samym brakiem możliwości uzyskania przez skarżącego pomocy prawnej w napisaniu skargi. Ponadto skarżący wskazał, iż jest osobą w wieku zaawansowanym – 92 lata, co powoduje, że zalecane jest mu przebywanie w domu.
Skarżący zobowiązał się, że na zarządzenie sądu, nadeśle oświadczenie lekarza, który obiecał potwierdzić fakt jego niedyspozycji w okresie na przełomie stycznia i lutego 2011 r. Skarżący nadmienił, iż jego niedyspozycja zakończyła się dopiero w dniu 14 lutego 2011 r., co umożliwiło mu uzyskanie pomocy w napisaniu skargi.
Zarządzeniem z dnia 25 marca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał skarżącego do uprawdopodobnienia ww. okoliczności, poprzez nadesłanie odpowiednich zaświadczeń lekarskich, że uchybienie terminu do wniesienia skargi na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju wsi z dnia [...] stycznia 2011 r., nastąpiło bez jego winy.
W dniu 28 kwietnia 2011 r. wpłynął do Sądu zwrot listu adresowanego do skarżącego awizowanego prawidłowo z adnotacją Urzędu Pocztowego "zwrot nie podjęto w terminie".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W świetle postanowień art. 87 oraz 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki:
- - strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu,
- - wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu,
- - jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin,
- - we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu,
- - powstaną ujemne dla strony skutki w zakresie postępowania sądowego.
W pierwszej kolejności ustalenia wymaga, czy skarżący zachował siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Zgodnie z oświadczeniem skarżącego zawartym w skardze, przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 14 lutego 2011 r., a wniosek o przywrócenie uchybionego terminu złożono w dniu 18 lutego 2011 r. Gdyby zatem oprzeć się wyłącznie na oświadczeniu skarżącego, przyjąć należałoby, że skarżący dochował terminu, o którym mowa w art. 87 §1 p.p.s.a. Samo jednak oświadczenie skarżącego w świetle niżej wymienionych argumentów nie jest wystarczające dla uznania, iż ww. termin został przez niego zachowany.
Wobec dopełnienia uchybionej czynności (wniesienie skargi) oraz z uwagi na niewątpliwość powstania ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego, rozważyć należy wypełnienie ostatniej przesłanki warunkującej przywrócenie terminu uchybionej czynności procesowej, a mianowicie uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu.
Zauważyć należy, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2009 r., I OZ 966/08, niepubl.).
Brak winy strony w uchybieniu terminu będzie miał miejsce w sytuacji, gdy wystąpiła takiego rodzaju okoliczność, która uniemożliwiła lub opóźniła dokonanie czynności.
Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu natomiast zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OZ 352/10, LEX nr 618376 oraz z dnia 7 sierpnia 2008 r. sygn. akt I OZ 581/08, LEX nr 517654).
Przechodząc na grunt niniejszej sprawy należy podnieść po pierwsze, że kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy dokonaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa.
Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że skarżący w swym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wskazał, iż jego stan zdrowia na przełomie stycznia i lutego 2011 r. nie pozwalał mu normalnie funkcjonować. Podał także informację, kiedy jego choroba ustała. Jednakże nie przedstawił żadnych zaświadczeń lekarskich, które potwierdziłyby prawdziwość jego twierdzeń. Zdaniem Sądu nie każda choroba powoduje niemożność nadania korespondencji. Ponadto należy zauważyć, iż skarżący nie dochował należytej staranności, tj. nie nadesłał do Sądu wymaganych dokumentów, o których nadesłanie został wezwany pismem z dnia 28 marca 2011 r. Samo oświadczenie skarżącego, że miał trzytygodniową infekcję żołądkową oraz zaburzenia krążeniowe skutkujące brakiem możliwości normalnego funkcjonowania, nie jest wystarczające z punktu widzenia obowiązku wynikającego z przepisu § 2 art. 87 p.p.s.a. Przepis ten zobowiązuje do uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy, czego skarżący, jak wyżej wskazano, nie uczynił.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak sentencji postanowienia.