Uzasadnienie
A. B. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] listopada 2014 r. (nr [...]) o odmowie nadania skarżącemu i jego rodzinie statusu uchodźcy. Wraz ze skargą złożył na urzędowym formularzu PPF wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Skarżący oświadczył, że zamieszkuje w ośrodku dla cudzoziemców wraz z żoną i trojgiem małoletnich dzieci, nie posiada nieruchomości, oszczędności pieniężnych ani przedmiotów wartościowych, zaś jedynym źródłem utrzymania jego rodziny jest pomoc socjalna w łącznej wysokości 1250 zł miesięcznie.
Stwierdzono, co następuje:
Wniosek jest uzasadniony.
Prawo pomocy stanowi wyjątek od obowiązującej w postępowaniu przed sądem administracyjnym zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych z jej udziałem w sprawie (wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: P.p.s.a. Stosownie do treści przepisu art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., może zostać ono przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że skarżący nie posiada wystarczającego źródła dochodu, które pozwoliłoby mu ponieść koszty związane z udziałem w postępowaniu sądowym. Wraz z żoną i dziećmi przebywa w ośrodku dla cudzoziemców, otrzymuje jedynie pomoc socjalną w łącznej wysokości 1250 zł (miesięcznie), tj. 250 zł. na osobę, nie posiada nieruchomości, oszczędności pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.
W tej sytuacji referendarz stwierdził, że wnioskodawca wykazał. że spełnia warunek do otrzymania prawa pomocy, o którym mowa w art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie powołanego wyżej przepisu oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.