Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 26 sierpnia 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 513/20

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019 r. znak [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm.), art. 17 pkt 6 lit. b oraz art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945, z późn. zm.) w związku z art. 30 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U z 2018 r. poz. 1614, z późn. zm), po rozpatrzeniu zażalenia Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r., znak: [...], którym odmówiono uzgodnienia projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru obejmującego teren działek nr [...] i [...] położonych w obrębie [...], gmina [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Stan sprawy był następujący:

Wójt Gminy [...] wnioskiem z dnia [...] lipca 2019 r., zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] o uzgodnienie projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania dla obszaru obejmującego teren działek nr [...] i [...] położonych w obrębie [...], gmina [...].

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2019 r., znak: [...], Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] odmówił uzgodnienia przedmiotowego projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ I instancji uznał, że ustalenia projektu planu mogą znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000 Dolina [...] ([...]), w szczególności na siedliska przyrodnicze: [...] niżowe i górskie świeże łąki użytkowane ekstensywnie ([...]) oraz [...] torfowiska przejściowe i trzęsawiska (przeważnie z roślinnością z [...]). Organ stwierdził, że projekt zmiany planu wprowadza zagospodarowanie służące turystyce i rekreacji poprzez lokalizowanie obiektów budowlanych oraz przebudowę i modernizację wraz z udrożnieniem kanałów i cieków wodnych bezpośrednio na terenie gdzie znajdują się ww. siedliska przyrodnicze. Zdaniem organu I instancji wprowadzenie zainwestowania na siedliska przyrodnicze [...] i [...] doprowadzi do ich bezpośredniego lub pośredniego, nieodwracalnego zniszczenia, uszczuplenia powierzchni tych siedlisk lub pogorszenia ich stanu zachowania, może też spowodować brak integralności siedlisk poprzez ich fragmentację lub izolację.

Wójt Gminy [...] w złożonym zażaleniu wskazał, że art. 33 ustawy o ochronie przyrody zakazuje realizacji działań mogących znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, jednak pojęcie znaczącego oddziaływania nie zostało zdefiniowane w przepisach. Oznacza to, że nie wszystkie negatywne oddziaływania będą uniemożliwiały realizację przedsięwzięcia, ale tylko te, których skala, stopień i charakter oddziaływania będzie uznana za znaczącą. Ponadto zawarte w tej normie sformułowanie "znaczące negatywne oddziaływanie" jako nieostre, sprawia, że w każdej sytuacji dokonywania takiej oceny organ administracji prowadzący postępowanie powinien precyzyjnie wskazać te przesłanki.

Skarżący podniósł również, że ustawa o ochronie przyrody wprowadza wyjątki od zakazu realizowania na obszarach Natura 2000 przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na te obszary m in., działalnością związaną z utrzymaniem urządzeń i obiektów służących bezpieczeństwu przeciwpowodziowemu, działalnością gospodarczą, rolną, leśną, łowiecką i rybacką, a także amatorski połów ryb, jeżeli nie oddziałuje znacząco negatywnie na obszar Natura 2000. Powołano, że aktualnie obowiązujący plan miejscowy przyjęty uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] września 2005 r. dopuszcza pewne działania, o których mowa powyżej, a więc mogą skutkować działaniami, które znacznie wpłyną na obszar Natura 2000. Skarżący wskazał, że widzi zasadność zmiany obowiązującego planu miejscowego, przy uwzględnianiu warunków, które wskazywałby organ uzgadniający, zachowując walory przyrodnicze tego terenu. Powołano, że warto rozważyć zapisy projektu planu miejscowego, jako jeden z elementów realizacji projektu [...] - "[...]" w ramach RPO.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ wydał powołane na wstępie zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organ powołał przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisy ustawy o ochronie przyrody. Organ odwoławczy ustalił, że przedmiotowy projekt zmiany planu dotyczy działek nr [...] i [...] o łącznej powierzchni 27,04 ha, zlokalizowanych w obrębie [...], gmina [...]. Teren ten położony jest w granicach obszaru Natura 2000 Dolina [...] ([...]). Obszar objęty opracowaniem klasyfikuje się do terenów zielonych - łąk trwałych. Jest to obszar wolny od zabudowy, położony w środku rozległego kompleksu leśnego. Łąki te stanowią obszar śródleśnej polany, położonej nad rzeką [...], z którą graniczą od zachodu. Teren łąk porozcinany jest kilkoma rowami melioracyjnymi. Niekiedy w sezonie letnim, obszar ten użytkowany jest przez kajakarzy, jako "dzikie pole biwakowe". Jednak przez większą część roku pełni głównie funkcje przyrodnicze. Wśród działań prowadzonych przez ludzi na tym obszarze wymieniono głównie prowadzenie właściwych gospodarce ekstensywnej - prac pielęgnacyjnych, tj.: wykaszanie, zgrabianie pokosu czy wypas zwierzyny.

Powołano, że zabiegi te pozwalają utrzymać łąki wolne od zakrzewień czy od samosiejek drzew. Jedynie zachodnie krańce rozciągające się wzdłuż koryta rzeki [...] oraz fragment północnej części obszaru porastają lasy o wymieszanym składzie gatunkowym. Obszar opracowania oddalony jest od terenów zabudowanych okolicznych miejscowości. Najbliższa zabudowa znajduje się w odległości ok. 1,1 km w miejscowości [...] i w odległości ok. 2 km w miejscowości [...]. Organ wskazał, że w granicach analizowanego obszaru obowiązuje plan miejscowy z 2005 r., który przeznacza ten teren głównie pod funkcję rolniczą. Powołano, że procedowany aktualnie projekt zmiany planu miejscowego podtrzymuje zachowanie funkcji rolniczych uzupełniając je jednocześnie o możliwość wprowadzenia w ich obrębie usług związanych z obsługą wód śródlądowych. Planowane zagospodarowanie wynika z potrzeb rozwojowych gminy, potrzeb wyznaczenia nowych terenów inwestycyjnych związanych z turystyką i rekreacją, a także wniosków zgłoszonych przez osoby fizyczne.

Organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowy projekt planu określa przeznaczenie poszczególnych terenów i szczegółowe warunki ich zagospodarowania. Mianowicie wyróżnia tereny funkcjonalne oznaczone odpowiednimi symbolami literowymi: tereny rolnicze (1.5.R; 1.6R; 1.7R), tereny rolnicze i wód śródlądowych (2.13.R; WS), tereny obsługi produkcji w gospodarstwach rolnych, leśnych i rybackich oraz wód śródlądowych (3.2.R; WS), lasy, (4.1.ZL; 4.8.ZL) teren infrastruktury technicznej - elektroenergetyka (5.3.IE), tereny zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych hodowlanych, ogrodniczych (6.4 RM), treny usługowe (7.10.U; 7.11.U), tereny komunikacji samochodowej (8.12.KS), tereny dróg publicznych - dojazdowych (9.9.KDD).

Powołano, że zgodnie z ustaleniami projektu planu, w granicach grupy terenów rolniczych, na których znajdują się cieki wodne (wszystkie tereny) dopuszcza się wykonanie prac modernizacyjno-udrażniających, a także wprowadzenie inwestycji mających na celu stworzenie warunków do uprawiania aktywnej, rekreacyjnej turystyki wodnej, przy zachowaniu warunków wynikających z odpowiednich przepisów - inwestycje nie mogą powodować zniszczenia istniejących siedlisk objętych ochroną. Dopuszcza się m.in. lokalizację pola biwakowego, ciągów pieszych oraz pieszo-jezdnych skomunikowania terenu 6.4 RM z drogą publiczną istniejąca poza obszarem planu, lokalizację nowego rowu i pochylni związanych z obsługą turystyki wodnej, lokalizację obiektu technicznego do obsługi ruchu turystycznego o powierzchni nie przekraczającej 25 m2, lokalizację ciągów pieszych oraz pieszo-jezdnych w celu skomunikowania terenów 7.10.U oraz 7.11,U z drogą publiczną istniejącą poza obszarem planu.

Wskazano, że na terenach rolniczych i wód śródlądowych dopuszcza się lokalizację zbiornika retencyjnego o powierzchni ok. 1 ha, dopuszcza się realizację inwestycji związanych z gospodarką rybacką (stawy rybne) oraz dopuszcza się wykonanie prac modernizacyjno - udrażniających, a także wprowadzenie inwestycji mających na celu stworzenie warunków do uprawiania aktywnej, rekreacyjnej turystyki wodnej, przy zachowaniu warunków wynikających z odpowiednich przepisów – inwestycje nie mogą powodować zniszczenia istniejących siedlisk objętych ochroną.

Powołano, że w obrębie terenów obsługi produkcji w gospodarstwach rolnych, leśnych i rybackich oraz wód śródlądowych dopuszcza się renaturyzację zbiornika wodnego o powierzchni ok. 0,8 ha, przy czym należy możliwie maksymalnie oddalić jego lokalizację od znajdującego się na terenie torfowiska przejściowego/trzęsawiska zajmującego powierzchnię 0,3 ha. Ustala się lokalizację zabudowy dla potrzeb gospodarki rolnej, leśnej. Dopuszcza się realizację inwestycji związanej z gospodarką rybacką (stawy rybne), dopuszcza się lokalizację nowego kanału oraz dopuszcza się wykonanie prac modernizacyjno-udrażniających, a także wprowadzenie inwestycji mających na celu stworzenie warunków do uprawiania aktywnej, rekreacyjnej turystyki wodnej, przy zachowaniu warunków wynikających z odpowiednich przepisów - inwestycje nie mogą powodować zniszczenia istniejących siedlisk objętych ochroną.

Organ wskazał również, że na terenie lasów ustala się zakaz zabudowy i dopuszcza realizację ścieżek i innych elementów infrastruktury rekreacyjnej i turystycznej, zgodnie z obowiązującymi przepisami. Ponadto na terenie infrastruktury technicznej - elektroenergetyka przewiduje się przeznaczenie podstawowe - elektrownię wodną, ustala się zabudowę wolnostojącą, dopuszcza się lokalizację kanałów, toru kajakowego. Na tym obszarze znajdują się urządzenia melioracji podstawowej, dopuszcza się ich modyfikację, a także zastąpienie systemem melioracji podziemnej. Na ciekach wodnych dopuszcza się wykonanie prac modemizacyjno-udrażniających, a także wprowadzenie inwestycji mających na celu stworzenie warunków do uprawiania aktywnej, rekreacyjnej turystyki wodnej, przy zachowaniu warunków wynikających z odpowiednich przepisów - inwestycje nie mogą powodować zniszczenia istniejących siedlisk objętych ochroną

Wskazano, że na obszarach z przeznaczeniem dla zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych hodowlanych, ogrodniczych ustala się zabudowę zagrodową wolnostojącą, dopuszcza się lokalizację ujęcia wody do 5 m3/dobę. Na istniejących ciekach wodnych dopuszcza się wykonanie prac modernizacyjno-udrażniających, a także wprowadzenie inwestycji mających na celu stworzenie warunków do uprawiania aktywnej, rekreacyjnej turystyki wodnej, przy zachowaniu warunków wynikających z odpowiednich przepisów - inwestycje nie mogą powodować zniszczenia istniejących siedlisk objętych ochroną.

Organ odwoławczy wskazał, że większość z wymienionych terenów objętych projektem planu znajduje się częściowo w obrębie obszaru szczególnego zagrożenia powodzią.

W dalszej kolejności organ dokonał weryfikacji zgodności ustaleń projektu planu z art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, zgodnie z którym zabrania się podejmowania działań mogących, osobno lub w połączeniu z innymi działaniami, znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, w tym w szczególności: pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000, lub wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, lub pogorszyć integralność obszaru Natura 2000 lub jego powiązania z innymi obszarami.

Powołano, że przesłankami do zakwalifikowania przedsięwzięcia jako mogącego znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 są: możliwość i istotność oddziaływania. Przy czym, o możliwości zaistnienia takiego oddziaływania przesądza istniejące prawdopodobieństwo lub ryzyko takiego oddziaływania - a więc sytuacja, gdy na podstawie obiektywnych informacji nie można takiego ryzyka wykluczyć. Istotne oddziaływanie zachodzi natomiast wówczas, gdy planowane działanie niesie za sobą ryzyko naruszenia założeń ochrony obszaru Natura 2000. W przypadku niepewności wystąpienia oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 zastosowanie ma tzw. "zasada przezorności". Powołano, że ww. zasada, zgodnie z art. 191 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE 2010 C 83) i art. 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2017 r. poz. 519, z późn. zm.) nakazuje podjęcie działań zapobiegawczych zawsze wtedy, kiedy nie został dowiedziony brak negatywnych oddziaływań na środowisko.

Organ wskazał, że zgodnie ze Standardowym Formularzem Danych, obszar Natura 2000 Dolina [...] obejmuje doliny rzek [...] i [...] od wypływu z jez. [...]. W granicach obszaru występują: naturalne, głębokie koryta rzeczne [...] i [...]; źródliska i niewielkie potoki (dopływy); rozległe obszary łęgu o podgórskim charakterze [...] na zboczach doliny, jak również grądy dębowo-grabowe [...] w wielu wąwozach oraz buczyny [...] i [...], podmokłe łąki, torfowiska przejściowe i wysokie, oraz dystroficzne jeziora w bezodpływowych obszarach. Przedmiotami ochrony obszaru Natura 2000 Dolina [...] są m.in. siedliska przyrodnicze: [...] niżowe i górskie świeże łąki użytkowane ekstensywnie ([...]) oraz [...] torfowiska przejściowe i trzęsawiska (przeważnie z roślinnością z [...]). ([...]), natomiast we wschodniej części terenu opracowania (północno-wschodnia część działki nr [...]) znajduje się płat siedliska [...] torfowiska przejściowe i trzęsawiska (przeważnie z roślinnością z [...]).

Wskazano, że zgodnie z ustaleniami projektu planu planowane zainwestowanie będzie ingerowało w obecny układ hydrologiczny poprzez przekształcanie, odbudowę, przebudowę jak również budowę nowych kanałów, rowów melioracyjnych, zbiornika retencyjnego, budowę stawów rybnych. Zmiany w zakresie gospodarki wodno-glebowej, uwilgocenia gleb i przepływu wód gruntowych będą wpływały na siedlisko [...], a w konsekwencji pogorszą jego stan i doprowadzą do jego zaniku. Ponadto część siedliska zostanie zagospodarowana pod zabudowę usługową służącą obsłudze ruchu turystycznego. Pojawią się zabudowania takie jak: budynki noclegowe, gastronomiczne, węzły sanitarne, obiekty związane z rekreacją, pole biwakowe, budynki gospodarcze i magazynowe, parkingi. Zabudowa wraz z towarzyszącą infrastrukturą będzie stanowiła bezpośrednią ingerencję w płat siedliska [...].

W dalszej kolejności organ ustalił, że zgodnie z ustaleniami projektu planu w północno-wschodniej części działki nr [...] planuje się utworzyć zbiornik wodny o powierzchni 0,8 ha (tj. przeprowadzić "renaturyzację zdegradowanego zbiornika wodnego"). Poprzez pojęcie renaturyzacji należy rozumieć proces przywracania środowiska do stanu naturalnego, możliwie bliskiego stanowi pierwotnemu sprzed wprowadzenia w nim zmian przez człowieka. Powołano, że z analizy map topograficznych (dostępnych pod adresem www.geoportal.gov.pl) wynika, że w pobliżu planowanej renaturyzacji znajduje się zagłębienie terenowe. Zgodnie z dokumentacją planu zadań ochronnych obszaru Natura 2000 Dolina [...], w miejscu ww. zagłębienia terenowego występuje płat siedliska przyrodniczego [...] torfowiska przejściowe i trzęsawiska o powierzchni 0,3 ha. Budowa zbiornika wodnego w pobliżu miejsca występowania płatu siedliska [...] spowoduje zmianę stosunków wodnych.

W z związku z tym powierzchnia, na której dojdzie do przekształceń i degradacji może być znacznie większa. Organ podkreślił, że przedmiotowe siedlisko cechuje się wybitną wrażliwością na wszelkie zmiany stosunków wodnych. Przekształcenie charakteru jego otoczenia w szczególności zmianę (zakłócenie) warunków wodnych (jak np. osuszenie, obniżenie poziomu wód gruntowych, niszczenie obszarów podmokłych związanych z ich układem hydrologicznym), może skutkować zainicjowaniem procesów degradacji. Zmiana stosunków wodnych (obniżenie poziomu, zmiana kierunku i intensywności przepływu) na obszarze alimentacji torfowisk zawsze powoduje reakcję roślinności. Przejawia się ona wkraczaniem gatunków krzewiastych i drzewiastych, zahamowaniem procesu torfotwórczego, w skrajnych przypadkach murszeniem i mineralizacją torfu, co powoduje inwazję gatunków nitrofilnych.

Analizując charakter ustaleń projektu planu i uwarunkowania przyrodnicze rejonu inwestycji, organ za główne negatywne oddziaływanie przedmiotowej inwestycji uznał trwałe przekształcenie terenu (poprzez wprowadzenie zabudowy na niezabudowanych terenach otwartych stanowiących płat siedliska [...] niżowe i górskie świeże łąki użytkowane ekstensywnie) oraz zmianę stosunków wodnych (budowa zbiorników wodnych, przebudowa rowów melioracyjnych i cieków wodnych, budowa stawów rybackich), która wpłynie negatywnie na ww. siedlisko [...] oraz zniszczy płat siedliska [...] torfowiska przejściowe i trzęsawiska.

Ponadto wśród negatywnych oddziaływań ustaleń planu wskazano wzrost antropopresji związanej z wprowadzeniem usług turystycznych. Powołano, że zostanie dopuszczony ruch samochodowy, który będzie źródłem hałasu i emisji zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego, a teren będzie udostępniony dla turystów co będzie się wiązało w dłuższej perspektywie czasu ze wzrostem ilości odpadów i wytwarzanych ścieków. Organ ocenił, że czynnikiem nasilającym niekorzystny wpływ ustaleń planu na obszar Natura jest fakt, że planowane zainwestowanie byłoby jedynym kompleksem usługowym na tym odcinku rzeki [...] (odcinku do tej pory wolnym od jakiejkolwiek zabudowy).

Organ powołał, że zgodnie z art. 5 pkt 25 ustawy o ochronie przyrody, właściwy stan ochrony siedliska przyrodniczego to stan w którym naturalny zasięg siedliska przyrodniczego i obszary zajęte przez to siedlisko w obrębie jego zasięgu nie zmieniają się lub zwiększają się, struktura i funkcje, które są konieczne do długotrwałego utrzymania się siedliska, istnieją i prawdopodobnie nadal będą istniały oraz typowe dla tego siedliska gatunki znajdują się we właściwym stanie ochrony. Wskazano również, że pod pojęciem znaczącego negatywnego oddziaływania rozumie się podejmowanie działań mogących pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, lub wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których został wyznaczony obszar Natura 2000, lub pogorszyć integralność obszaru lub jego powiązania z innymi obszarami. Organ ocenił, że z tego rodzaju sytuacją, a w dodatku z kumulatywnym wystąpieniem wyżej wymienionych kryteriów, mamy do czynienia w analizowanym przypadku.

GDOŚ uznał również, że ustalenia planu miejscowego wpłyną także na integralność obszaru Natura 2000 Dolina [...]. Powołano, że jednym z najważniejszych elementów wpływających na zaburzenie integralności obszarów Natura 2000 jest wpływ na czynniki warunkujące występowanie siedlisk przyrodniczych. Planowane zamierzenie znacząco ingeruje w istniejący na obszarze inwestycji układ hydrologiczny, tym samym prowadzi do zmian ww. czynników oraz procesów warunkujących występowanie danych siedlisk przyrodniczych w obszarze Natura 2000. Niepodważalnie budowa zbiorników wodnych, budowa i przebudowa rowów melioracyjnych i cieków wodnych oraz budowa śluz i zastawek będą wpływać na zmianę funkcjonowania obecnego układu wodnego.

Organ uznał, że istnieją racjonalne przesłanki do stwierdzenia, iż przedsięwzięcie wynikające z ustaleń projektu planu może znacząco wpływać na siedlisko przyrodnicze [...] niżowe i górskie świeże łąki użytkowane ekstensywnie ([...]) oraz siedlisko [...] torfowiska przejściowe i trzęsawiska (przeważnie z roślinnością z [...]), będące przedmiotami ochrony obszaru Natura 2000 Dolina [...] i nie można z całą pewnością wykluczyć, że realizacja tego przedsięwzięcia nie będzie oddziaływała na obszar Natura 2000. Powołano, że obszar objęty zmianą planu stanowi teren łąkowy, stanowiący polanę śródleśną, poprzecinany systemem rowów melioracyjnych, z których jeden główny - stanowi ciek bez nazwy uchodzący do rzeki [...]. Z każdej strony otoczony jest drzewostanem leśnym. W całości znajduje się w zasięgu korytarza ekologicznego rangi regionalnej - Doliny [...] z Lasami [...]. Zgodnie ze sporządzoną dla przedmiotowej zmiany planu Prognozą oddziaływania na środowisko przyrodniczego obszar ten wyróżnia się wysokim stopniem zachowania walorów przyrodniczych. Ten wolny od zabudowy teren zostanie zagospodarowany pod funkcje usługowe.

Organ stwierdził, że realizacja ustaleń projektu planu wprowadzającego zagospodarowanie służące turystyce i rekreacji poprzez lokalizowanie obiektów budowlanych, przebudowę i modernizację wraz z udrożnieniem kanałów i cieków wodnych oraz budowę zbiorników wodnych bezpośrednio na terenie gdzie znajdują się ww. siedliska przyrodnicze może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 Dolina [...], co oznacza, że ww. projekt narusza art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Powyższe stanowi przesłankę do odmowy uzgodnienia przedłożonego projektu planu.

Odnosząc się do zarzutów wyjaśniono, że ani prawo wspólnotowe, ani prawo polskie nie definiuje pojęcia koniecznego wymogu nadrzędnego interesu publicznego. Dyrektywa siedliskowa, jako przykłady koniecznych wymogów nadrzędnego interesu publicznego wymienia zdrowie ludzkie, bezpieczeństwo publiczne i znaczące korzystne efekty środowiskowe. Te i inne wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym muszą być rozpatrywane w porównaniu z celami dyrektywy ptasiej i siedliskowej. Oznacza to, że zaspokajanie określonych potrzeb społecznych lub gospodarczych, jakim służy realizacja danego przedsięwzięcia, winno być ważniejsze od interesu publicznego, wynikającego z realizacji celów wspomnianych dyrektyw. Planowane wprowadzenie funkcji turystycznej w granicach obszaru opracowania nie stanowi zatem przedsięwzięcia, które nosi znamiona nadrzędnego interesu publicznego bowiem nie przyczynia się do zapewnienia i wzrostu bezpieczeństwa publicznego, nie przynosi również znaczących korzystnych efektów ekologicznych w skali kraju lub regionu, jest za to działaniem służącym rozwojowi interesu prywatnego, a nie publicznego.

W konkluzji organ wskazał, że ustalenia projektu planu mogą znacząco negatywnie oddziaływać na siedliska przyrodnicze, będące przedmiotami ochrony obszaru Natura 2000 Dolina [...], oraz wpłyną na integralność tego obszaru.

Z takim stanowiskiem nie zgodził się skarżący Wójt Gminy [...], zaskarżając w całości postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżący wniósł także o dopuszczenie dowodu z dokumentu opracowanego przez dr L. R. i K. K. oraz R. K., w sierpniu 2019 roku, tj.: "Inwentaryzacji florystycznej wraz z oceną zbiorowisk roślinnych (dla dz.[...],[...],[...],[...],[...] - obręb [...])" na okoliczność stanu faktycznego siedlisk ([...] i [...]) oraz pominięcia przez organ II instancji argumentów naukowych w ocenie czy planowane zmiany Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego mogą znacząco negatywnego oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000 Dolina [...]. Skarżący podniósł, że jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

Rozstrzygnięciu zarzucono:

1. 1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody poprzez wadliwe jego zastosowanie i uznanie, że zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru obejmującego teren działek nr [...] i [...] położonych w obrębie [...], gmina [...], objęte wnioskiem Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2019 roku, mogą znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000 Dolina [...], co miało wpływ na wynik sprawy;
2. 2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 34 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody poprzez jego niezastosowanie wskutek nierozstrzygnięcia w toku postępowania administracyjnego, czy możliwe jest udzielenie zezwolenia na zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru obejmującego teren działek nr [...] i [...] położonych w obrębie [...], gmina [...], zgodnie z wnioskiem Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2019 roku, co miało wpływ na wynik sprawy;
3. 3. naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7 oraz art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego wskutek nieustalenia należycie stanu faktycznego sprawy, w szczególności zaś wadliwą ocenę załączonej do wniosku Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2019 roku Prognozy oddziaływania na środowisko przyrodnicze sporządzonej przez mgr. A. L., co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu skargi powołano, że zgodnie z art. 33 ustawy o ochronie przyrody nie wszystkie negatywne oddziaływania będą umożliwiały realizację przedsięwzięcia, ale tylko te, których skala oddziaływania będzie uznana za znaczącą. Powołano, że działalność turystyczna nie została nie została wskazana w § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (opubl. Dz.U. z 2019 r. poz.1839). Proponowany zakres zmian w stosunku do obowiązującego MPZP sprowadza się, co do zasady, do zamiany działalności agroturystycznej na działalność turystyczną.

W ocenie skarżącego, co do zasady, np. uprawianie kajakarstwa w ramach działalności agroturystycznej nie różni się od uprawiania kajakarstwa, w ramach działalności turystycznej z punktu widzenia oddziaływania na środowisko. Obie formy działalności gospodarczej nie są kwalifikowane jako mogące negatywnie oddziaływać na środowisko, w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Powołano, że jak wynika z załączonej do wniosku prognozy oddziaływania na środowisko (dalej: "Prognoza", wydzielenie obszarów usługowych (w MPZP jednostki: 7.10.U oraz 7.11.U) planowane przedsięwzięcia nie tylko nie wpłyną negatywnie na środowisko, ale dzięki zapewnieniu bazy noclegowej dla turystów przyczynią się do jego ochrony (por. pkt 3.5 Prognozy).

Skarżący zarzucił nieprawidłowe ustalenie organu w zakresie ingerencji planowanego zainwestowania w obecny układ hydrologiczny wskazując, że planowane działania hydrotechniczne w całym swoim zakresie będą służyć bezpieczeństwu przeciwpowodziowemu oraz zapobiegać coraz częściej pojawiającym się suszom (por. m. in. s. 32 Prognozy). Powołano, że przyjęcie założenia, że wprowadzenie nawodnienia wpłynie negatywnie na siedliska jest błędne, gdyż zakłada z góry, że każde przeciwdziałanie dalszej degradacji siedliska, a tym bardziej jego poprawa poprzez powrót do stanu poprzedniego, są zjawiskiem negatywnym. Ponadto jak wykazano w Prognozie, sposób gospodarowania ściekami będzie neutralny dla środowiska.

Powołano, że przepisy nie zabraniają prowadzenia inwestycji na obszarach łąk, zwłaszcza jeśli inwestycja nie zakłada ich zniszczenia, a w tym przypadku wręcz wymaga ich zachowania, celem utrzymania atrakcyjności obszaru. Wielkość zainwestowania nie może być liczona wielkością obszaru przystąpienia, co najwyżej może wynikać z przyjętych w projekcie planu wskaźników, które w przypadku przedstawionego projektu (zmian w MPZP) nakazują zachowanie jako biologicznie czynnych około 19 ha terenu objętego opracowaniem, co stanowi ponad 70% obszaru. Dopuszczenie zainwestowania na powierzchni poniżej 30% (przy czym planowana powierzchnia zabudowy nie przekroczy 2 ha) nie będzie mieć znamion ekspansywnego gospodarowania terenem. Projekt planu dopuszcza jedynie lokalizację zabudowy dla potrzeb gospodarki rolnej, leśnej oraz działalności turystycznej. Powołano, że infrastruktura techniczna (drogi, parkingi) oraz zabudowa gospodarcza są elementami towarzyszącymi funkcji podstawowej, których realizacja jest możliwa również na podstawie obowiązującego planu.

Zarzucono, że informacja organu, dotycząca braku jakiejkolwiek infrastruktury, powiązanej z terenem będącym przedmiotem zmiany planu odbiega od stanu rzeczywistego, gdyż na terenie działki [...] od kilku lat zlokalizowane jest dedykowane planowanej inwestycji przyłącze energetyczne, a nadto w roku 2018 Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe przebudowały drogę (droga p.poż nr [...]), która przebiega w sąsiedztwie działki [...], a obowiązujący MPZP nie wyklucza możliwości prowadzenia działalności agroturystycznej.

Powołano, że wnioskowana zmiana MPZP polegająca na: "modernizacji, udrażnianiu i modyfikacji przebiegu urządzeń melioracyjnych" wynika z faktu ich naturalnej degradacji oraz konieczności zastosowania współczesnych rozwiązań hydrotechnicznych, które wpłyną korzystnie na środowisko, poprzez powrót do stanu sprzed kilkudziesięciu lat (odbudowa zastawek, śluz, nawadnianie, itp.). Wskazano, że wykonanie czynności odnowieniowych jest konieczne, a to, że rowy będą wykorzystywane również turystycznie należy uznać za optymalizację kosztów środowiskowych, które to zostaną w praktyce zmarginalizowane. Podniesiono, że teren zainwestowania, związany z funkcją turystyczną (poza przystanią kajakową oraz polem biwakowym, które nie wymagają wymiany gruntu), będzie zlokalizowany na obszarach o podłożu suchym - żwirowo-piaszczystym, 6 m powyżej lustra wody rzeki [...], a zatem również i tam nie zajdzie konieczność wymiany gruntów.

Elektrownia wodna nie jest przedmiotem zmiany planu i nie będzie wymagała budowy kanału doprowadzającego (tylko odbudowy), a kanał odprowadzający wodę do rzeki zajmie powierzchnię ok. 800 m2 i będzie przebiegał przez terasę zalewową z rzędną zbliżoną do rzędnej lustra wody w [...]. Brak konieczności wymiany gruntów nie będzie zmieniać nawodnienia gruntów sąsiadujących, a zatem wprowadzanie zakazów jest bezzasadne.

Wskazano, że planowany pobór wody z podziemnego ujęcia będzie wykorzystywany wyłącznie do celów bytowych, a zgodnie z założeniem ilość pobranej wody nie przekroczy 5m3/dobę, co nie stanowi zagrożenia dla środowiska. Zarzucono, że organ błędnie pojmuje istotę systemu melioracyjnego dla przedmiotowej lokalizacji, albowiem w znakomitej większości jest to system irygacyjny (nawodnieniowy) a nie stricte melioracyjny, który również występuje, ale wyłącznie na terenie obniżeń - w bezpośrednim sąsiedztwie rzeki, czyli na powierzchni ok. 3 ha. Tereny te mają status obszarów zalewowych i nie podlegają zabudowie, z wyłączeniem przypadków opisanych w ustawie.

Przyznano, że prawdą jest, że teren posiada duże możliwości retencjonowania wód, ale wyłącznie opadowych. Niewielkie możliwości retencyjne wód powodziowych pojawiają się na obrzeżach północnej działki [...]. Planowane w MPZP zmiany nie stanowią żadnego zagrożenia dla retencji wód opadowych gdyż struktura podłoża (piaski i żwiry) sprawiają, że o spływie powierzchniowym wód opadowych nie może być mowy - brak jakichkolwiek śladów, które potwierdzałyby takie założenie. Woda z powierzchni zabudowanej zostanie wchłonięta przez przylegające grunty. Przyjęcie założenia, że zwierciadło wody w podłożu się obniży, jest dalece chybione. Powołano, że planowane zbiorniki wodne obok zdolności retencyjnej będą stanowić rolę stymulatora dla otaczającego terenu, poprzez uzupełnianie zasobów wód podziemnych, w okresach suchych, a planowane przekształcenie torfowiska w zbiornik retencyjny z całą pewnością zwiększy zdolności retencyjne.

W ocenie Skarżącego nastąpi odnowienie cennych siedlisk przyrodniczych poprzez poprawę stosunków wodnych, które są bardzo ważnym czynnikiem kształtującym bogactwo flory i fauny. Proponowane w projekcie planu funkcje rolnicze i turystyczne uzależnione są od środowiska naturalnego i wymagają jego utrzymania w jak najlepszej kondycji.

Powołano, że zastosowanie zbiorników bezodpływowych dla potrzeb gospodarki ściekowej wynika z obowiązującego MPZP, a pojekt zmiany planu również dopuszcza takie rozwiązanie "do czasu doprowadzenia publicznej kanalizacji sanitarnej". Z oczywistych względów taki zapis wyłącza możliwość zastosowania przydomowej oczyszczalni ścieków a zatem obawy organu dot. wprowadzania ścieków do środowiska są chybione.

Wskazano, że w zakresie zagrożenia dla gatunków roślin, grzybów i zwierząt, realizacja ustaleń planu zmieni dotychczasowy sposób użytkowania jedynie na nieznacznej powierzchni opisywanego obszaru. Procedowany projekt zmiany planu miejscowego wprowadza ustalenie mówiące o zachowaniu minimalnego odsetka powierzchni biologicznie czynnej w stosunku do powierzchni działki budowlanej. Udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej jest zróżnicowany ze względu na funkcję wydzielonych terenów (od 20% powierzchni zagospodarowywanej działki na terenie IE, 40% powierzchni zagospodarowywanej działki na terenie U, WS, 70% powierzchni zagospodarowywanych działek terenów R, U, WS i aż 90% powierzchni zagospodarowywanych działek terenów ZL). Zaproponowany udział gwarantuje zachowanie równowagi ekologicznej obszaru.

Powołano, że siedlisko [...], w roku 2012 uzyskało od Instytutu Ochrony Środowiska, w punkcie monitoringowym nr [...], ocenę stanu ochrony U2 (zły) z argumentacją, że na terenie siedliska stwierdzono brak gatunków charakterystycznych, brak pokrycia gatunkami mchów, torfowców, zarastanie wierzbą, olszą i czeremchą, zatem nie ma gatunków cennych przyrodniczo. Ponadto w uchylonej dokumentacji PZO obszaru Natura 2000 Dolina [...] (z 2013 r.), na stronie 182 określono, że ten typ siedlisk występuje na opisywanym obszarze w sposób nieistotny i jego reprezentatywność została zaklasyfikowana jako D, zatem obecnie nie jest przedmiotem ochrony i nie planuje się dla niego działań ochronnych.

Dodatkowo na str. 192 w/w dokumentacji widniał zapis, że dla siedliska [...] nie zaleca się działań ochronnych, a z powodu daleko posuniętej degradacji proponuje się wyłączyć to siedlisko z przedmiotów ochrony. Zauważono, że zarówno siedlisko [...] jak i [...] nie są siedliskami priorytetowymi, w podejściu wspólnotowym. Wskazano, że strona zainteresowana zmianą MPZP w 2014 roku wystąpiła z wnioskiem do Dyrektora RDOŚ w [...] z prośbą dokonania ponownej oceny stanu siedlisk. Do dnia dzisiejszego wniosek pozostaje bez rozpoznania. Opracowana przez dr L. R., K. K. oraz R. K., w sierpniu 2019 roku "Inwentaryzacja florystyczna wraz z oceną zbiorowisk roślinnych (dla dz.[...],[...],[...],[...],[...] - obręb [...]) w Gminie [...], powiat [...]" jednoznacznie potwierdza wyniki inwentaryzacji przeprowadzonych przez: zespół GIOŚ, E. S. oraz R. R. a argumenty RDOŚ są chybione, gdyż nie znajdują potwierdzenia w konfrontacji ze stanem faktycznym rzekomych siedlisk ([...] i [...]).

Powołano, że rzeka [...] objęta jest projektem "[...]", pod patronatem samorządu Województwa [...]. Projekt jest zgodny ze strategią rozwoju turystyki na terenie województwa [...] i na etapie uzgodnień, przeszedł pozytywną strategiczną ocenę oddziaływania na środowisko. Wnioskowany projekt zmiany MPZP ma bezpośredni związek z wyżej wymienionym projektem. Celem podstawowym projektu jest ukierunkowanie ruchu kajakowego, poprzez budowę przystani kajakowych oraz pól biwakowych, w taki sposób, aby ruch turystyczny stanowił jak najmniejsze zagrożenie dla środowiska. Lokalizacja przystani wraz z infrastrukturą została wpisana na listę indykatywną a realizacja projektu przyczyni się do ukierunkowania ruchu turystycznego i pozytywnie wpłynie na zachowanie stanu środowiska naturalnego (w ramach projektu powstaną sanitariaty, kosze na śmieci, kontrolowane paleniska itp.). Stwierdzono, że działalność turystyczną, która jest wyłącznym przedmiotem projektu zmiany w stosunku do obowiązującego MPZP, co do zasady cechuje sezonowość, a zatem stwierdzenie organu, o rzekomo całorocznym oddziaływaniu planowanego zainwestowania turystycznego jest błędne i nie ma potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy. Sezon turystyczny należałoby zawęzić do ok. 4-ch miesięcy.

W odniesieniu do korytarz ekologicznego [...] powołano, że charakteryzuje południkowy układ, skupiony wzdłuż rzeki i dotyczy głównie bobrów oraz ichtiofauny. Wskazano, że bobry stanowią realne zagrożenie dla zlokalizowanych wzdłuż rzeki siedlisk łęgów, dlatego też obecność osób na terenie zainwestowania wpłynie pozytywnie na ich ochronę. Nie odbędzie się to jednak ze szkodą dla bobrów, gdyż cechuje je duża zdolność do przemieszczania się i akceptowania nowych miejsc pobytowych a populacja bobrów i tak podlega redukcji poprzez odstrzały, na które RDOŚ-ie wydają zezwolenia.

Zdaniem skarżącego organ przy wykładni art. 33 ust. 1 u.o.p. nie uwzględnił wytycznych Trybunału Sprawiedliwości UE nakazujących stosowanie wszechstronnego podejścia (w tym naukowego) przy ocenie oddziaływania inwestycji na środowisko, w przypadku wystąpienia wątpliwości. Powołano wyroki Trybunału Sprawiedliwości wskazując, że: "zezwolenie na realizację planu lub przedsięwzięcia może zostać udzielone jedynie pod warunkiem, że właściwe władze krajowe uzyskają pewność iż plan lub przedsięwzięcie nie będą miały negatywnych skutków dla terenu, którego dotyczą. Ma to miejsce wówczas, gdy z naukowego punktu widzenia brak jest racjonalnych wątpliwości, że skutki takie nie wystąpią." Zarzucono, że organ powinien swoje rozważania oprzeć na właściwych analizach, popartych stosownymi dla danego przedsięwzięcia badaniami, ekspertyzami, których to w przedmiotowej sprawie nie przeprowadzono, co potwierdza brak należytego zgromadzenia o oceny materiału dowodowego sprawy, co miało istotny wpływ na wynika sprawy.

Skarżący wskazał, że przedstawione w skarżonym postanowieniu wnioski pozostają w sprzeczności z przedstawioną obiektywną analizą zawartą w Prognozie. W ocenie skarżącego takie działania nie zostały przez organy administracji orzekające w niniejszej sprawie podjęte, gdyż próby wyjaśnienia okoliczności faktycznych nie zostały dokonane i dlatego zasada przezorności została zastosowana przedwcześnie. Powołano, że z żadnego z przepisów prawa nie wynika wprost, jakie przedsięwzięcia mogą w znacząco negatywny sposób oddziaływać na obszary Natura 2000, a więc jeżeli zatem z przeprowadzonej oceny będzie wynikało, że zagrożenia dla obszarów Natura 2000, wiążące się z realizacją planowanego przedsięwzięcia, będą znaczne, to organ wydający decyzję lub opinię stanowiącą podstawę jego realizacji powinien podjąć środki zaradcze. Działania te, zdaniem skarżącego, powinny mieć jednak zastosowanie na etapie rozpatrywania wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej inwestycji, a tylko w ograniczonym zakresie na etapie uzgodnienia projektu zmian obowiązującego MPZP.

Skarżący podniósł także, iż organ w swoich rozważaniach pominął fakt, iż powierzchnia zabudowy działek w obowiązującym mpzp dla obrębu [...], Gminy [...] (Uchwała Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] września 2005r" opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr [...] z [...] r., poz. [...] i Nr [...] z [...] r" poz. [...]) wynosi, co do zasady 30% powierzchni - bez ograniczeń lokalizacyjnych. W projekcie zmiany planu została zmniejszona do 20% a obszary możliwego zainwestowania zostały zdecydowanie ograniczone, co należy ocenić jako korzystne dla środowiska.

Powołano, że postępowanie administracyjne winno przebiegać zatem w ten sposób, że w pierwszym jego etapie organy administracji muszą dokonać ustaleń określonych w art. 33 u.o.p., a w przypadku stwierdzenia oddziaływania, o którym mowa w tym przepisie, powinny przejść do drugiego etapu, to jest stwierdzenia, czy nie zachodzą przesłanki określone w art. 34 u.o.p., przemawiające mimo wszystko za wydaniem zezwolenia na realizacje planowanego lub projektowanego przedsięwzięcia, o którym mowa w art. 34 ust. 1 i 2 u.o.p. Tym samym w ocenie strony przeprowadzone przez organ I i II instancji postępowanie jest niepełne, a w konsekwencji wydane postanowienie jest wadliwe, co miało wpływ na wynik sprawy.

Skarżący ocenił, że zastosowanie art. 34 ust. 1 u.o.p. było w niniejszej sprawie możliwe bowiem jak wskazał sam organ II instancji w "Poradniku Natura 2000...", obok bezpieczeństwa publicznego oraz znaczących korzystnych efektów środowiskowych uwzględnia należy "zdrowie ludzkie". Powołano, że Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska w poradniku Natura 2000 w ocenach oddziaływania przedsięwzięć na środowisko (J. Engel, Warszawa 2009) stwierdza, że "Dyrektywa, jako przykłady koniecznych wymogów nadrzędnego interesu publicznego wymienia zdrowie ludzkie, bezpieczeństwo publiczne i znaczące korzystne efekty środowiskowe. Te i inne wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym muszą być rozpatrywane w porównaniu z celami dyrektywy ptasiej i siedliskowej. Oznacza to, że zaspokajanie określonych potrzeb społecznych lub gospodarczych, jakim służy realizacja danego przedsięwzięcia, winno być ważniejsze od interesu publicznego, wynikającego z realizacji celów wspomnianych dyrektyw, co należy udowodnić.

Należy podkreślić, że ochrona bioróżnorodności służy również takim celom jak ochrona życia ludzkiego, ogólnie pojęta jakość życia czy bezpieczeństwo publiczne - np.: zapewniając warunki do rekreacji, ograniczając emisję gazów cieplarnianych, ograniczając zagrożenie powodziami i suszą. Nie ma znaczenia, czy przedsięwzięcie realizowane ma być przez podmiot prywatny czy publiczny, znaczenie ma jego cel i charakter: ma ono służyć szeroko pojętemu społeczeństwu i może obejmować przykładowo takie dziedziny jak transport, energetyka, usługi komunikacyjne...".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. 2167 tj.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.

Na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019.2325 tj.), dalej ppsa, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie w sprawie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w trybie egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa, przy czym na podstawie art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu skarga nie jest zasadna. Przy wydawaniu kwestionowanego postanowienia Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska nie dopuścił się ani naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, ani przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Materialnoprawną podstawą kontrolowanego rozstrzygnięcia są przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945) oraz art. 30 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2018 r. poz. 1614 ze zm.). Zgodnie z art. 24 ust. 1 u.p.z.p. organy ochrony środowiska uzgadniają projekty planu miejscowego. Natomiast stosownie do treści art. 30 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody, projekty studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, planów zagospodarowania przestrzennego województw oraz planów zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej w części dotyczącej istniejącego lub projektowanego obszaru Natura 2000 wymagają uzgodnienia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska w zakresie ustaleń tych planów, mogących znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000.

Organy ochrony środowiska działając w ramach swych kompetencji, dokonując oceny mając w szczególności na uwadze przepisy dotyczące ochrony obszaru Natura 2000. I tak zgodnie z art. 33 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody zabrania się, z zastrzeżeniem art. 34, podejmowania działań mogących, osobno lub w połączeniu z innymi działaniami, znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, w tym w szczególności:

1. 1) pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000 lub
2. 2) wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, lub
3. 3) pogorszyć integralność obszaru Natura 2000 lub jego powiązania z innymi obszarami.

W tym miejscu wskazać należy powołać również, że zgodnie z art. 5 pkt 25 ustawy o ochronie przyrody, właściwy stan ochrony siedliska przyrodniczego to stan w którym naturalny zasięg siedliska przyrodniczego i obszary zajęte przez to siedlisko w obrębie jego zasięgu nie zmieniają się lub zwiększają się, struktura i funkcje, które są konieczne do długotrwałego utrzymania się siedliska, istnieją i prawdopodobnie nadal będą istniały oraz typowe dla tego siedliska gatunki znajdują się we właściwym stanie ochrony.

Możliwe jest również udzielenie zezwolenia na odstępstwo od zakazów obowiązujących na obszarach natura 2000. Zgodnie bowiem z art. 34 ustawy o ochronie przyrody jeżeli przemawiają za tym konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym, i wobec braku rozwiązań alternatywnych, właściwy miejscowo regionalny dyrektor ochrony środowiska, a na obszarach morskich - dyrektor właściwego urzędu morskiego, może zezwolić na realizację planu lub działań, mogących znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000 lub obszary znajdujące się na liście, o której mowa w art. 27 ust. 3 pkt 1, zapewniając wykonanie kompensacji przyrodniczej niezbędnej do zapewnienia spójności i właściwego funkcjonowania sieci obszarów Natura 2000 (pkt 1.). W przypadku gdy znaczące negatywne oddziaływanie dotyczy siedlisk i gatunków priorytetowych, zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, może zostać udzielone wyłącznie w celu:

1. 1) ochrony zdrowia i życia ludzi;
2. 2) zapewnienia bezpieczeństwa powszechnego;
3. 3) uzyskania korzystnych następstw o pierwszorzędnym znaczeniu dla środowiska przyrodniczego;
4. 4) wynikającym z koniecznych wymogów nadrzędnego interesu publicznego, po uzyskaniu opinii Komisji Europejskiej.(pkt 2).

W przedmiotowej sprawie zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy, przeanalizowały możliwość realizacji planowanej inwestycji w kontekście wystąpienia ryzyka znaczącego negatywnego oddziaływania na cele ochrony obszaru Natura 2000, zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 33 ustawy o ochronie przyrody. Organy dokonały szczegółowej analizy przepisów przesłanego projektu planu, jak również przenalizowały okoliczności faktyczne dotyczące nieruchomości objętych proponowaną zmianą plan. Organy ustaliły planowane przeznaczenie i sposób zagospodarowania przedmiotowego terenu w świetle przysłanego projektu zmiany, aktualne przeznaczenie i sposób zagospodarowania nieruchomości wynikający z obowiązującego aktu prawa miejscowego, jak również dokonały ustaleń odnośnie stanu faktycznego zagospodarowania nieruchomości, jej położenia, występowania siedlisk przyrodniczych.

Sąd podziela w całości ustalenia organu dokonane w tym zakresie i przyjmuje je za własne, co czyni zbędnym ich ponowne przytaczanie, tym bardziej, że zostały szczegółowo powołane w uzasadnieniach decyzji organów administracji, jak i we wstępnej części uzasadnienia.

Sąd również w całości podziela ocenę organu, co do istnienia ryzyka znaczącego pogorszenia stanu siedlisk przyrodniczych znajdujących się na terenie przedmiotowych nieruchomości i ryzyka znaczącego negatywnego wpływu na gatunki, dla ochrony których został utworzony dany obszar Natura 2000. W ocenie Sądu bezzasadne są zarzuty skargi wskazujące na nieprawidłowe przeprowadzenia postępowania dowodowego w sprawie poprzez niepełne zgromadzenie materiału dowodowe. Podzielić należy ocenę organu, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie był wystarczający do merytorycznego rozstrzygnięcia.

Niewątpliwie projekt zmiany planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru obejmującego teren działek nr [...] i [...] położonych w obrębie [...], gmina [...], wprowadza zagospodarowanie służące turystyce i rekreacji, poprzez lokalizowanie obiektów budowlanych oraz przebudowę i modernizację wraz z udrożnieniem kanałów i cieków wodnych znajdujących się bezpośrednio na terenie gdzie znajdują się ww. siedliska przyrodnicze: [...] niżowe i górskie świeże łąki użytkowane ekstensywnie ([...]) oraz [...] torfowiska przejściowe i trzęsawiska (przeważnie z roślinnością z [...]). Powyższe jest okolicznością bezsporną. Z akt sprawy wynika również, że obecnie teren tych nieruchomości nie jest zagospodarowany. Wbrew twierdzeniom skargi nie można uznać, że istnienie przyłącza energetycznego i fakt zlokalizowania w pobliżu drogi przeciwpożarowej wykonanej na zlecenie Lasów Państwowych przesądza o zagospodarowaniu terenu.

Ponadto jak prawidłowo ustalił organ przedmiotowy projekt zmiany planu dotyczy działek o łącznej powierzchni 27,04 ha. terenu położonego jest w granicach obszaru Natura 2000 Dolina [...] ([...]), zakwalifikowanych do terenów zielonych - łąk trwałych. Jest to obszar wolny od zabudowy, położony w środku rozległego kompleksu leśnego. Łąki te stanowią obszar śródleśnej polany, położonej nad rzeką [...], z którą graniczą od zachodu. Teren łąk porozcinany jest kilkoma rowami melioracyjnymi. Jedynie zachodnie krańce rozciągające się wzdłuż koryta rzeki [...] oraz fragment północnej części obszaru porastają lasy o wymieszanym składzie gatunkowym. Obszar nieruchomości oddalony jest od terenów zabudowanych okolicznych miejscowości. Najbliższa zabudowa znajduje się w odległości ok. 1,1 km w miejscowości [...] i w odległości ok. 2 km w miejscowości [...]. Z dokumentów planistycznych wynika natomiast, że w granicach analizowanego obszaru obowiązuje plan miejscowy z 2005 r., który przeznacza ten teren głównie pod funkcję rolniczą, dopuszczając agroturystykę a procedowany aktualnie projekt zmiany planu miejscowego podtrzymuje zachowanie funkcji rolniczych uzupełniając je jednocześnie o możliwość wprowadzenia w ich obrębie usług związanych z obsługą wód śródlądowych.

Sąd podziela ocenę organu, że istnieją racjonalne przesłanki do stwierdzenia, że przedsięwzięcie wynikające z ustaleń projektu planu może znacząco wpływać na siedlisko przyrodnicze [...] niżowe i górskie świeże łąki użytkowane ekstensywnie ([...]) oraz siedlisko [...] torfowiska przejściowe i trzęsawiska (przeważnie z roślinnością z [...]), będące przedmiotami ochrony obszaru Natura 2000 Dolina [...] i nie można z całą pewnością wykluczyć, że realizacja tego przedsięwzięcia nie będzie oddziaływała na obszar Natura 2000. Obszar objęty zmianą planu stanowi teren łąkowy, stanowiący polanę śródleśną, poprzecinany systemem rowów melioracyjnych, z których jeden główny - stanowi ciek bez nazwy uchodzący do rzeki [...]. Z każdej strony otoczony jest drzewostanem leśnym, w całości znajduje się w zasięgu korytarza ekologicznego rangi regionalnej - Doliny [...] z Lasami [...]. Ten wolny od zabudowy teren zostanie zagospodarowany niewątpliwie pod funkcje usługowe.

Prawidłowa jest ocena organu, że realizacja ustaleń projektu planu może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 Dolina [...], co oznacza, że ww. projekt narusza art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Niewątpliwie istnieje ryzyko znacznego negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 z uwagi na planowane trwałe przekształcenie terenu polegające na wprowadzeniu zabudowy na niezabudowanych terenach otwartych stanowiących płat siedliska [...] oraz zmianę stosunków wodnych będących konsekwencją budowy zbiorników wodnych, przebudowy rowów melioracyjnych i cieków wodnych, budowy stawów rybackich, która wpłynie negatywnie na ww. siedlisko [...] oraz zniszczy płat siedliska [...] torfowiska przejściowe i trzęsawiska.

Ponadto, jak prawidłowo zauważył organ, jednym z negatywnych oddziaływań ustaleń planu będzie wzrost antropopresji związanej z wprowadzeniem usług turystycznych. Oczywistym jest, że ustalenia projektu planu dopuszczają ruch samochodowy, który będzie źródłem hałasu i emisji zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego, a teren będzie udostępniony dla turystów co będzie się wiązało w dłuższej perspektywie czasu ze wzrostem ilości odpadów i wytwarzanych ścieków. Nie można zgodzić się z zarzutami skargi wskazującymi, że obecnie obowiązujący plan dopuszcza na tym terenie zabudowę, albowiem przesłany do uzgodnienia plan dopuszcza zabudowę usługową na cele turystyczne wraz z infrastrukturą towarzysząca, jak również rozszerza funkcje melioracyjne niektórych rowów, mających dodatkowo służyć turystyce, a więc skala oddziaływań w wyniku wprowadzonych zmian nie będzie znacząca. Istotnym w sprawie jest to, że na podstawie obecnie obowiązującego planu, na terenie nieruchomości można byłoby realizować usługi w formie jedynie agroturystyki, natomiast projekt planu dopuszcza realizację całego kompleksu usługowego z zakresu turystyki na tym odcinku rzeki [...].

Odcinek ten, co należy podkreślić jest do tej pory wolnym od jakiejkolwiek zabudowy, stanowi łąką leśną w kompleksie leśnym, a najbliżej położone zabudowania znajdują się w odległości ponad 1 km. Również nie można podzielić argumentów skargi wskazujących, że działalność gospodarcza w ramach proponowanej funkcji turystycznej niej jest kwalifikowana jako mogąca negatywnie oddziaływać na środowisko w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. To, że planowane przedsięwzięcie nie zostało ujęte w przepisach wykonawczych nie oznacza, że można wykluczyć znaczące oddziaływanie na cele ochrony obszaru Natura 2000, a w szczególności poprzez pogorszenie stanu siedlisk przyrodniczych, siedlisk gatunków roślin i zwierząt oraz negatywnego wpływu na gatunki, dla których obszar ochrony został wyznaczony. W przedmiotowej sprawie organ dokonał szczegółowej analizy przepisów projektu aktu prawa miejscowego w aspekcie stanu faktycznego nieruchomości oraz stanu ochrony Natura 2000 wprowadzonej na obszarze przedmiotowych działek. Postępowanie było prowadzone właśnie w aspekcie przesłanek z art. 33 ustawy o ochronie przyrody, do czego organy były zobowiązane na mocy obowiązujących przepisów prawa.

Organ przeprowadził również analizę planowanego zamierzenia w kontekście ingerencji w istniejący układ hydrologiczny. Sąd w całości podziela ocenę organu, że proponowane zmiany znacząco ingerują w istniejący na obszarze inwestycji układ hydrologiczny, tym samym prowadzi do zmian ww. czynników oraz procesów warunkujących występowanie danych siedlisk przyrodniczych w obszarze Natura 2000. Oczywistym jest, że budowa zbiorników wodnych, budowa i przebudowa rowów melioracyjnych i cieków wodnych oraz budowa śluz i zastawek będą wpływać na zmianę funkcjonowania obecnego układu wodnego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ szczegółowo wskazał, że zmiany w zakresie gospodarki wodno-glebowej, uwilgocenia gleb i przepływu wód gruntowych będą wpływały na siedlisko [...], a w konsekwencji pogorszą jego stan i doprowadzą do jego zaniku.

Ponadto część siedliska zostanie zagospodarowana pod zabudowę usługową służącą obsłudze ruchu turystycznego. Pojawią się zabudowania takie jak: budynki noclegowe, gastronomiczne, węzły sanitarne, obiekty związane z rekreacją, pole biwakowe, budynki gospodarcze i magazynowe, parkingi. Zabudowa wraz z towarzyszącą infrastrukturą będzie stanowiła bezpośrednią ingerencję w płat siedliska [...]. W odniesieniu do płatu siedliska [...] organ wskazał, że budowa zbiornika wodnego w pobliżu jego miejsca występowania spowoduje zmianę stosunków wodnych. Organ podkreślił, że przedmiotowe siedlisko cechuje się wybitną wrażliwością na wszelkie zmiany stosunków wodnych a przekształcenie charakteru jego otoczenia w szczególności zmianę (zakłócenie) warunków wodnych (jak np. osuszenie, obniżenie poziomu wód gruntowych, niszczenie obszarów podmokłych związanych z ich układem hydrologicznym), może skutkować zainicjowaniem procesów degradacji.

Organ zasadnie wskazał że zmiana stosunków wodnych (obniżenie poziomu, zmiana kierunku i intensywności przepływu) na obszarze alimentacji torfowisk zawsze powoduje reakcję roślinności, co przejawia się wkraczaniem gatunków krzewiastych i drzewiastych, zahamowaniem procesu torfotwórczego, w skrajnych przypadkach murszeniem i mineralizacją torfu, co powoduje inwazję gatunków nitrofilnych. Niewątpliwie więc istnieje ryzyko pogorszenia integralności obszaru Natura 2000. W tych okolicznościach sprawy nie można podzielić zasadności twierdzeń skargi, że planowane działania hydrotechniczne będą służyły bezpieczeństwu przeciwpowodziowemu i poprawią stan siedlisk poprzez powrót do stanu poprzedniego, co nie jest zjawiskiem negatywnym.

Również z uwagi na te same okoliczności niezasadne są zarzuty wskazujące, że przepisy projektu planu nakazują zachowanie biologicznie czynnych ok 19 ha, a dopuszczono zainwestowanie na powierzchni poniżej 20 % całego terenu opracowania (przy czym planowana powierzchnia zabudowy nie przekroczy 2 ha), skoro projekt planu obejmuje niewątpliwie działki, na których zlokalizowane są siedliska przyrodnicze. Również argumenty dotyczące zwiększenia zdolności retencyjnych poprzez budowę zbiornika, zachowania równowagi ekologicznej obszaru, oraz złego stanu siedlisk z powołaniem się w uzasadnieniu skargi na dane z 2012 r. i prywatną opinię, jak również okoliczności dotyczące projektu "[...]", nie mogą podważać ustaleń i oceny dokonanej przez organ.

Wskazać należy, że nie są to okoliczności mogące w jakikolwiek sposób zakwestionować ustalenia w zakresie przesłanek podlegających badaniu na podstawie art. 33 ustawy o ochronie przyrody. Podobnie, w odniesieniu do sezonowości prowadzonej działalności turystycznej. W tym zakresie należy jednak jeszcze zauważyć, że okres sezonu turystycznego nie ma nic wspólnego z trwałymi zmianami sposobu zagospodarowania nieruchomości poprzez jej zabudowę i budowę nowych urządzeń wodnych, które niewątpliwie doprowadzą do trwałego przekształcenia terenu i zmiany stosunków wodnych ingerując w obecny układ hydrologiczny.

Niezasadne są również zarzuty skargi wskazujące na błędną wykładnię art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Wskazać należy, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie było potrzeby prowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego. Organy ochrony środowiska są wyspecjalizowane i kompetentne w sprawach związanych z ochroną przyrody. W przedmiotowej sprawie nie przedłożono żadnych dowodów mogących podważyć prawidłowość ustaleń stanu faktycznego dokonanych przez organ. Niewątpliwie na datę wydawania decyzji na przedmiotowej nieruchomości zlokalizowane były siedliska przyrodnicze. Organ szczegółowo je opisał, jak również ocenił zagrożenia dla nich wypływające z projektowanych przepisów planu miejscowego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ szczegółowo wywiódł i uzasadnił swój tok rozumowania. Organ wykazał, że realizacja przedsięwzięcia dopuszczonego planem może znacząco negatywnie wpływać na istniejące siedliska, jak również pogorszyć integralność obszary Natura 2000 z uwagi na zmiany istniejącego układu hydrologicznego, który to układ kształtuje czynniki i procesy warunkujące występowanie danych siedlisk przyrodniczych w obszarze Natura 2000 Dolina [...].

Zauważyć również należy, że jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ przeanalizował Prognozę oddziaływania na środowisko dołączoną do projektu planu, ponadto dokument ten został sporządzony na potrzeby prowadzonej procedury planistycznej, i w żadnej mierze nie podważa ustaleń organu ochrony środowiska dokonanej w aspekcie art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Niezasadne są więc zarzuty skargi w zakresie naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a.

Jak słusznie powołał organ w złożonej odpowiedzi na skargę, z dniem 1 stycznia 2020 r. weszło w życie Zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. w sprawie ustanowienia planu zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000 Dolina [...] (Dz. Urz. [...].[...] r. poz. [...]). Załącznik nr [...] przedmiotowego zarządzenia określa wskazania do zmian w istniejących studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, dotyczące eliminacji lub ograniczenia zagrożeń wewnętrznych lub zewnętrznych, niezbędne dla utrzymania lub odtworzenia właściwego stanu ochrony siedlisk przyrodniczych oraz gatunków zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000, w tym m. in. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...] Uchwała nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. oraz Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obrębu [...] Uchwała Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] września 2005 r. (Dz Urz.

Woj. [...]. z [...] r. Nr [...], poz. [...] z pózn. zm.). W przypadku studium określono wprowadzenie zapisów zapewniających: nielokalizowanie nowych urządzeń melioracji wodnych w płatach siedliska [...] torfowiska przejściowe i trzęsawiska (przeważnie z roślinnością [...]) tj. na części działek: [...], [...], obręb [...], [...], obręb [...], [...] obręb [...]. W przypadku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazano na wprowadzenie zapisów zapewniających ochronę siedliska [...] na stanowisku nr [...] (dz. [...], [...], [...], [...], część dz. [...], obręb [...]) w zasięgu tego płatu, na terenach oznaczonych na rysunku mpzp symbolem:

1. 1) od R01R do R04R, R06R, M01RM należy:
2. a) odstąpić od zapisów umożliwiających lokalizację zabudowy zagrodowej (m.in. w przypadku terenu oznaczonego M01 RM dokonać zmiany przeznaczenia z "RM. Teren zabudowy zagrodowej" na "R. Teren rolniczy", a w przypadku terenów R01R do R04R, R06R usunąć zapisy "Inne dopuszczalne przeznaczenie terenu. Zabudowa zagrodowa wraz z infrastrukturą techniczną niezbędną dla jej obsługi. Zasady lokowania zabudowy zagrodowej określone są przepisami odrębnymi" oraz "Struktura zabudowy. Zabudowa wolnostojąca"),
3. b) zmienić zapisy dotyczące zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego z "architektura obiektów nowoprojektowanych nawiązująca do form regionalnych (bryła, materiał, detal, kolorystyka)(dotyczy zabudowy zagrodowej). Na teren wprowadzić zadrzewienia i zakrzewienia o funkcji izolacyjno-ozdobnej (dotyczy zabudowy zagrodowej)" na "prowadzenie ekstensywnego użytkowania kośnego, kośno-pastwiskowego lub pastwiskowego trwałych użytków zielonych",
4. 2) 010RU należy:
5. a) odstąpić od zapisów umożliwiających lokalizację stawów rybnych, budynków gospodarczych, infrastruktury technicznej dla obsługi funkcji RU m.in. poprzez zmianę przeznaczenia z "RU. Teren obsługi produkcji w gospodarstwach rolnych, leśnych i rybackich" na "R. Teren rolniczy" bez możliwości zabudowy,
6. b) zmienić zapisy dotyczące zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego z "nie ustala się" na "prowadzenie ekstensywnego użytkowania kośnego, kośno-pastwiskowego lub pastwiskowego trwałych użytków zielonych".

Niewątpliwie plan zadań ochronnych przewiduje więc ochronę siedlisk przyrodniczych [...] niżowe i górskie świeże łąki użytkowane ekstensywnie ([...]) oraz [...] torfowiska przejściowe i trzęsawiska (przeważnie z roślinnością z [...]) oraz potwierdza występowanie ich na terenie działki nr [...] wymieniając ją w celach działań ochronnych (utrzymanie niezmienionych powierzchni siedliska [...] na wszystkich stanowiskach: w tym m.in. Nr [...] część działki [...], obręb [...]) oraz działaniach ochronnych ze wskazaniem podmiotów odpowiedzialnych za ich wykonanie i obszarów ich wdrażania.

Powyższe potwierdza więc prawidłowość wydanej decyzji.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 34 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie przyrody. W przedmiotowej sprawie nie wykazano istnienia żadnego nadrzędnego interesu publicznego, czy też o charakterze społecznym lub gospodarczym uzasadniającym udzielenie zezwolenia na odstępstwo od zakazów obowiązujących na obszarach Natura 2000. Nie może zostać uznany za taki interes nadrzędny ekonomiczny interes właściciela nieruchomości, który chce czerpać zyski z zainwestowania w działalność usługową na swojej nieruchomości. Jak zasadnie wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nadrzędny interes publiczny w postaci zdrowia ludzkiego, bezpieczeństwa publicznego i znaczących korzystnych efektów środowiskowych musi być rozpatrywane w porównaniu z celami dyrektywy ptasiej i siedliskowej. Oznacza to, że zaspokajanie określonych potrzeb społecznych lub gospodarczych, jakim służy realizacja danego przedsięwzięcia, winno być ważniejsze od interesu publicznego, wynikającego z realizacji celów wspomnianych dyrektyw.

Niewątpliwie planowane wprowadzenie funkcji turystycznej w granicach obszaru opracowania nie stanowi zatem przedsięwzięcia, które nosi znamiona nadrzędnego interesu publicznego bowiem nie przyczynia się do zapewnienia i wzrostu bezpieczeństwa publicznego, nie przynosi również znaczących korzystnych efektów ekologicznych w skali kraju lub regionu, jest za to działaniem służącym rozwojowi interesu prywatnego w aspekcie lokalnym, a nie interesu publicznego.

Z powyższych względów, Sąd uznając skargę za niezasadną, na podstawie art. 151 w związku z art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.