Uzasadnienie
W piśmie z dnia 18 lutego 2014 r. Z. K. i Y. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2013 r. orzekającą o umorzeniu postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy w RP wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny.
W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie "wydalenia naszej rodziny z terytorium RP na czas rozpatrywania niniejszej skargi". W uzasadnieniu wniosku wskazano, że orzecznictwo sądów stoi na stanowisku, że cudzoziemcowi powinno zagwarantować się prawo do pobytu na terytorium RP na czas trwania sądowej kontroli wydanych decyzji administracyjnych, ponieważ jest o podstawowa gwarancja prawa do Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270. zwaną dalej Ppsa), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest uprawdopodobnienie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Podkreślić także należy do wykonywania nie nadają się akty administracyjne odmowne oraz te, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych.
Przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania w niniejszym postępowaniu jest decyzja orzekająca o umorzeniu postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy w RP wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny. Wobec tego zaskarżona decyzja nie nakłada na skarżących żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy.
Podkreślić także należy, że w przypadku złożenia kolejnego wniosku o nadanie statusu uchodźcy cudzoziemiec nie jest specjalnie chroniony przed wydaleniem, jak w przypadku złożenia pierwszego wniosku o przyznanie statusu uchodźcy (art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; Dz. U. Nr 128, poz. 1176 ze zm.). Ponadto decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny nie zawiera rozstrzygnięcia o wydaleniu cudzoziemca z terytorium Polski, wobec tego bezpośrednim jej skutkiem nie jest wydalenie skarżących z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Trudno zatem w niniejszej sprawie upatrywać niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącym znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skoro ich ewentualne wydalenie może nastąpić wskutek rozstrzygnięć podejmowanych w odrębnych postępowaniach.
Jednocześnie należy podkreślić, że Sąd uprawniony jest jedynie do wstrzymaniu wykonania orzeczenia mieszczącego się w granicach sprawy – czyli w niniejszej sprawie decyzji organu I bądź II instancji. Obowiązujące przepisy prawa nie dają Sądowi prawa do orzekania w oderwaniu od granic zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zatem Sąd nie mógł uwzględnić żądania wstrzymania wydalenia skarżących z terytorium RP, skoro żadne z rozstrzygnięć podjętych w granicach sprawy nie ma takiego rygoru.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 Ppsa, orzekł jak w sentencji.