Uzasadnienie
W toku postępowania w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania, skarżący P. T. zwrócił się do Sądu o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, tj. o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że obecnie odbywa karę pozbawienia wolności, nie jest zatrudniony i z tego powodu nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku o dochodach wnioskodawca wskazał – jako osoby pozostające we wspólnym gospodarstwie domowym – konkubinę oraz troje małoletnich dzieci. Oświadczył, że zarówno on, jak i jego konkubina nie posiadają jakiegokolwiek majątku. Konkubina skarżącego uzyskuje dochód w wysokości ok. 1200 zł z tytułu umowy o pracę.
Przedmiotowy wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Przyznanie prawa pomocy, ma na celu zapewnienie dostępu do sądu stronie, której brak środków finansowych dostęp ten uniemożliwia.
Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), prawo pomocy w zakresie częściowym przyznaje się osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Oceniając wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych stwierdzić należy, że skarżący wykazał, iż spełnia wymogi określone we wskazanym wyżej art. 246 § 1 pkt 2. Biorąc pod uwagę stan faktyczny opisany we wniosku należało przyjąć, że uiszczenie kosztów sądowych mogłoby narazić skarżącego na uszczerbek utrzymania koniecznego.
Dlatego też na podstawie art. 246 § 1 pkt 2, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.