Uzasadnienie
Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r., po rozpatrzeniu zażalenia B. G., na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w G. z dnia [...] lutego 2009 r., orzekające o uzgodnieniu w zakresie ochrony przyrody projektu decyzji o warunkach zabudowy na działce nr ew. [...] położonej w miejscowości P., gmina K., dla inwestycji polegającej na dobudowie do istniejącego budynku handlowego budynku magazynowego z małą kotłownią oraz nadbudowie budynku handlowego do wysokości kalenicy - utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.
W uzasadnieniu postanowienia organ przedstawił następujące okoliczności faktyczne i prawne.
Wójt Gminy K. wystąpił z wnioskiem do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w G. o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na dobudowie do istniejącego budynku handlowego budynku magazynowego z małą kotłownią oraz nadbudowie budynku handlowego do wysokości kalenicy na działce nr ew. [...] położonej w miejscowości P., gmina K. Organ I instancji postanowieniem z dnia [...] lutego 2009 r. uzgodnił projektowaną inwestycję. Wskazał, że teren inwestycji położony jest w granicach obszaru specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 "[...]" oraz w otulinie [...] Parku Krajobrazowego. Ocenił, że ze względu na lokalizację i charakter inwestycji, nie przewiduje się znaczącego oddziaływania na obszar Natura 2000 i że planowana inwestycja nie narusza zakazów zawartych w rozporządzeniu Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] maja 2006 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego.
Organ odwoławczy rozpoznając zażalenie B. G. nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia. Podniósł, że w przedmiotowym postępowaniu uzgodnienie w zakresie ochrony przyrody było wymagane ze względu na położenie działki w granicach obszaru specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 "[...]" oraz w granicach otuliny [...] Parku Krajobrazowego. Podzielił ocenę organu I instancji, że w kontekście przepisów odnoszących się do
Sygn. akt IV SA/Wa 626/10 wymienionych obszarów chronionych dopuszczalna jest realizacja przedmiotowej inwestycji, gdyż nie będzie w istotny sposób oddziaływać na gatunki stanowiące przedmiot ochrony obszaru Natura 2000. Teren przeznaczony pod inwestycję położony jest w obszarze zwartej zabudowy wsi i stanowi uzupełnienie zabudowy istniejącej.
Również obowiązujących w Parku Krajobrazowym zakazów nie będzie naruszała przedmiotowa inwestycja z uwagi na położenie działki w otulinie parku. Organ odwoławczy podkreślił, że organy uzgadniające nie mogą wyjść poza ustawowo określony zakres uzgodnienia i ocen dokonują z punktu widzenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego, regulującego daną kwestię. Zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzgodnienie, o jakim mowa w art. 53 ust. 4 pkt 8, odnosi się tylko do obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody.
Nie należy zatem do kompetencji organów uzgadniających projekt decyzji w zakresie ochrony przyrody rozpatrywanie wpływu przedmiotowej inwestycji na zdrowie ludzi, a także uciążliwości związanych z funkcjonowaniem inwestycji dla właścicieli sąsiednich nieruchomości.
Skargę na powyższe postanowienie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego B. G. W skardze zarzuciła, że organy uzgadniające obu instancji skoncentrowały się jedynie na wycinku przepisów regulujących ochronę środowiska tj. na programie Natura 2000 "[...]" i oceniły, że mający powstać obiekt - kotłownia, nie wpłynie negatywnie na przelot ptaków i w związku z tym może zostać zbudowany. Rozstrzygnięcia organów nie uwzględniają według skarżącej w wywodach całokształtu przepisów ustawy o ochronie środowiska, która wyraźnie wskazuje liczniejsze aspekty ochrony środowiska polegające m. in. na racjonalnym kształtowaniu środowiska i gospodarowaniu zasobami środowiska zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju, przeciwdziałaniu zanieczyszczeniom, utrzymywaniu i przywracaniu elementów przyrodniczych do stanu właściwego. Zdaniem skarżącej nie powinno dojść do uzgodnienia projektowanej rozbudowy bez dokonania rozpoznania okoliczności powstania obiektu i jego działalności.
Nie rozważono też oddziaływania inwestycji na najbliższe środowisko naturalne, w tym ludzi, a jedynie na nie przebieganie szlaków przelotowych ptaków. Skarżąca wskazała, że ochrona środowiska znalazła miejsce w Konstytucji z 1997 r. a w preambule ustawy o
Sygn. akt IV SA/Wa 626/10 ochronie i kształtowaniu środowiska została wyjaśniona zasada zrównoważonego rozwoju. Podkreśla się w niej konieczność ustanowienia środków prawnych zapewniających użytkowanie środowiska zgodnie z interesem publicznym, określenia obowiązków organów państwowych, samorządowych, podmiotów gospodarczych a także organizacji społecznych i zawodowych, rozwijania świadomości tak, aby każdy obywatel był gotów włączyć się w ochronę środowiska.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację przytoczoną w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Podniesione w niej zarzuty, jako niezasadne, nie mogą być uwzględnione.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu jest postanowienie Głównego Dyrektora Ochrony Środowiska, utrzymujące w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w G., uzgadniające warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na dobudowie do istniejącego budynku handlowego budynku magazynowego z małą kotłownią oraz nadbudowie budynku handlowego do wysokości kalenicy na działce nr [...], położonej w miejscowości P., gmina K. Teren inwestycji położony jest w otulinie [...] Parku Krajobrazowego, utworzonego rozporządzeniem Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] maja 2006 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]) oraz w obszarze specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 "[...]".
Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonego postanowienia, decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt. 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów ustawy o ochronie przyrody. Uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 kpa. Do form ochrony przyrody, stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 3 i 5 ustawy o ochronie przyrody, zalicza się parki krajobrazowe oraz obszary Natura 2000.
W rozpatrywanej sprawie organ był zobowiązany do zajęcia stanowiska co do możliwości realizacji przedmiotowej inwestycji w obszarze Natura 2000 oraz w
Sygn. akt IV SA/Wa 626/10 otulinie parku krajobrazowego. Organy obu instancji oceniły, że realizacja projektowanej inwestycji nie będzie w istotny sposób oddziaływać na gatunki stanowiące przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 "[...]" ani też wpływać negatywnie na obszar Parku Krajobrazowego. Ocenę organów Sąd w pełni podziela. Ustawa o ochronie przyrody nie zawiera bezwzględnego zakazu realizacji inwestycji w obszarze Natura 2000. Zgodnie z art. 33 ust. 1 tej ustawy zabrania się podejmowana działań mogących, osobno lub w połączeniu z innymi działaniami, znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, w tym w szczególności wpływać negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, pogorszyć integralność obszaru Natura 2000 lub jego powiązania z innymi obszarami.
Również rozporządzenie Wojewody [...] w sprawie [...] Parku Krajobrazowego takiego zakazu nie zawiera. W § 3 ust. 1 pkt 1 zakazuje realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Teren inwestycji położony jest w otulinie parku, do której nie stosuje się wprost zakazów dotyczących parku. Projektowana inwestycja nie należy do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w tym wpływać negatywnie na cele ochrony obszaru Natura 2000 tj. gatunki ptaków, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000. Katalog przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko został zawarty w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. {Dz. U. Nr 257, poz. 2573).
Z niekwestionowanych ustaleń faktycznych organów wynika, że działka nr [...], zabudowana pawilonem handlowym, znajduje się w obszarze zwartej zabudowy wsi, powierzchnia projektowanej zabudowy jest niewielka (25 m2) i stanowi uzupełnienie istniejącej zabudowy usługowej. W tych okolicznościach stanowisko organów uznające, że inwestycja nie będzie w istotny sposób oddziaływać na gatunki ptaków stanowiące przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 jest w pełni uzasadnione. Skarżąca nie kwestionuje tej oceny, ale zarzuca, że organy nie zbadały i nie rozważyły całokształtu przepisów ustawy o ochronie środowiska, które wskazują liczniejsze aspekty ochrony środowiska niż ten wycinek ochrony przyrody, któremu organy poświęciły wywody w zaskarżonych postanowieniach. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że tego rodzaju obiekt nie powinien być usytuowany tuż obok domu mieszkalnego, bez zachowania przepisów z zakresu prawa budowlanego, ochrony środowiska i zdrowia osób z najbliższego otoczenia. Wskazała na
Sygn. akt IV SA/Wa 626/10 uciążliwości, jakie spowoduje zrealizowany obiekt (parkowanie samochodów, hałas, spaliny), a także szkodliwe oddziaływanie kotłowni na najbliższe otoczenie. Zarzuty powyższe były podnoszone w zażaleniu. Organ odwoławczy odniósł się do zarzutów skarżącej i zajął stanowisko, że rozważanie aspektów ochrony środowiska podniesionych w zażaleniu nie należy do kompetencji organu uzgadniającego. Uzasadniając to stanowisko wskazał, że jako organ współdziałający nie może wyjść poza ustawowo określony zakres uzgodnienia. Sąd tę ocenę podziela. Organ uzgadniający, w granicach swej właściwości i kompetencji, ocenia dopuszczalność rozstrzygnięcia sprawy głównej - w niniejszej sprawie dopuszczalność realizacji projektowanej inwestycji w obszarze objętym ochroną, na podstawie przepisów ustawy o ochronie przyrody. Regułą jest, że organ współdziałający dokonuje oceny jedynie w określonym przez ustawę zakresie np. konserwatorskim, bezpieczeństwa sanitarnego, ochrony przyrody.
Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w odniesieniu do obszarów chronionych na podstawie ustawy o ochronie przyrody, wymaga uzgodnienia warunków zabudowy z właściwym organem, w zakresie dopuszczalności projektowanej inwestycji w tym obszarze. Zakres uzgodnienia jest więc ustawowo określony. Oznacza to, że nie należy do kompetencji organu uzgadniającego badanie całokształtu oddziaływania inwestycji na środowisko, jak tego domaga się skarżąca, w tym uciążliwości jakie spowoduje dla sąsiadów, czy też szkodliwości dla zdrowia ludzi z najbliższego otoczenia. O tym, czy inwestycja o charakterze usługowym może być zlokalizowana obok domu mieszkalnego, rozstrzyga organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy, nie zaś organ uzgadniający. Stosunki własnościowe dotyczące terenu inwestycji {działka nr [...]) nie są badane ani rozważane w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie przesądza prawa do terenu, a jedynie rozstrzyga o dopuszczalności inwestycji na danym terenie.
Reasumując należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, a podniesione w skardze zarzuty nie są słuszne.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji.