Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 15 listopada 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 651/13 odrzucił skargę P. B. na akt Prezydenta W. z dnia [...] marca 2013 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania wypisu z rejestru gruntów. Odpis orzeczenia z uzasadnieniem doręczono skarżącemu w dniu 3 grudnia 2013 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru znajduje się na karcie nr 49 akt sprawy).
W dniu 18 grudnia 2013 r. (data stempla pocztowego) P. B. wniósł do Sądu osobiście sporządzoną skargę kasacyjną od powołanego postanowienia z dnia 15 listopada 2013 r. Zawarł w niej m.in. wniosek o przyznanie prawa pomocy, w szczególności poprzez zwolnienie od wpisu od skargi kasacyjnej i ustanowienie adwokata.
Do skargi kasacyjnej skarżący dołączył złożony na urzędowym formularzu (PPF) wniosek o przyznanie prawa pomocy. W rubryce nr 4 formularza zaznaczył, że wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych.
Ponieważ zakresy żądanego prawa pomocy określone w skardze kasacyjnej i we wniosku złożonym na formularzu PPF różniły się, pismem z dnia 20 stycznia 2014 r. wezwano P. B. do jednoznacznego wskazania w terminie 14 dni, w jakim zakresie domaga się przyznania prawa pomocy, to jest czy wnosi tylko o zwolnienie od kosztów sądowych, jak podał w rubryce nr 4 formularza wniosku, czy również o ustanowienie adwokata, jak podał w skardze kasacyjnej. Skarżącego poinformowano, że niesprecyzowanie zakresu żądania w zakreślonym terminie spowoduje, iż jego wniosek zostanie potraktowany jako wniosek wyłącznie o zwolnienie od kosztów sądowych, zgodnie z rubryką nr 4 formularza PPF.
Ponieważ złożone na urzędowym formularzu oświadczenie z dnia 17 grudnia 2013 r. było niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych skarżącego, pismem z dnia 20 stycznia 2014 r. wezwano go również do złożenia w terminie 14 dni dokumentów źródłowych potwierdzających jego stan majątkowy i możliwości płatnicze, to jest: wyciągów z rachunków bankowych, zaświadczenia pracodawcy potwierdzającego aktualną wysokość wynagrodzenia skarżącego oraz dokumentów potwierdzających wysokość miesięcznych wydatków na czynsz, energię elektryczną i telefon.
Pismo z dnia 20 stycznia 2014 r. doręczono P. B. w dniu 4 lutego 2014 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru znajduje się na karcie nr 64 akt sprawy). Oba zawarte w nim wezwania pozostają bez odpowiedzi.
Przystępując do rozpoznania przedmiotowego wniosku, w pierwszej kolejności należy zauważyć, że zakres orzeczenia w przedmiocie przyznania prawa pomocy determinuje przede wszystkim żądanie strony określone w rubryce nr 4 formularza wniosku (PPF). W sytuacji, gdy P. B. w rubryce tej zaznaczył, że wnosi jedynie o zwolnienie od kosztów sądowych, to wobec braku odpowiedzi na opisane wyżej wezwanie do jednoznacznego wskazania zakresu żądania, rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy w szerszym zakresie, obejmującym również ustanowienie pełnomocnika, stanowiłoby nieuprawnione orzeczenie z urzędu. Naruszałoby bowiem art. 243 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, w świetle którego prawo pomocy może być przyznane stronie jedynie na jej wniosek.
W dalszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ppsa, prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Stosownie natomiast do treści art. 252 § 1 ppsa osoba fizyczna, która ubiega się o przyznanie prawa pomocy, jest zobowiązana do złożenia oświadczenia dotyczącego jej stanu majątkowego oraz podania dokładnych danych o stanie rodzinnym.
Z kolei art. 255 ppsa stanowi, że jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku okaże się niewystarczające do oceny jej stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest zobowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Dopiero po otrzymaniu i zapoznaniu się z treścią takich dokumentów możliwe jest wydanie prawidłowego orzeczenia w tym zakresie.
W przedmiotowej sprawie powyższy warunek dopuszczalności przyznania prawa pomocy nie został spełniony.
P. B., pomimo wezwania pismem z dnia 20 stycznia 2014 r., nie złożył do akt sprawy wymienionych wyżej dokumentów źródłowych, potwierdzających jego stan majątkowy i możliwości płatnicze.
Trzeba przy tym podkreślić, że brak jest podstaw do prowadzenia z urzędu postępowania w sprawie sytuacji majątkowej wnioskodawcy, jeżeli on sam uchyla się od złożenia niezbędnych do oceny tej sytuacji dokumentów.
Odstępując od złożenia wymaganych dokumentów skarżący nie usunął wątpliwości, jakie budzi oświadczenie zawarte w złożonym przezeń wniosku o przyznanie prawa pomocy. Tym samym uniemożliwił dokonanie oceny jego rzeczywistej sytuacji materialnej.
W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, należało orzec jak w postanowieniu.