Uzasadnienie
Zaskarżonym do Sądu Administracyjnego postanowieniem z dnia [...].01.2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w trybie art. 134 K.p.a. stwierdziło niedopuszczalność zażalenia na pismo Burmistrza Miasta i Gminy G. z dnia [...].10.2012 r., informujące M. B. o braku podstaw do ustalenia dla niej wynagrodzenia, jako kuratora ustanowionego postanowieniem Sądu Rejonowego w S. III Wydział Rodzinny i Nieletnich z [...].08.2011 r., sygn. akt [...], dla osoby nieznanej z miejsca pobytu (dłużnika alimentacyjnego), do reprezentowania jego interesów w postępowaniu administracyjnym.
Wskazane pismo zawierało informację, że przedstawicielowi ustanowionemu przez Sąd na podstawie art. 34 K.p.a. przysługuje wynagrodzenie za pełnioną funkcję, w sytuacji jeśli ustanawiający go Sąd tak postanowi i w kwocie przez Sąd ustalonej. Z tego powodu Burmistrz wyraził przekonanie, że sprawa ta nie należy do kompetencji organu administracji publicznej.
Skarżąca zaskarżyła to stanowisko Burmistrza. Stwierdziła, że w sytuacji, w której się znalazła, koszty postępowania administracyjnego ustalane są i wypłacane przez organ administracji, a nie Sąd, skoro ustanowiona została kuratorem na potrzeby prowadzonego postępowania administracyjnego. Należą one do czynności i kosztów administracyjnych, a nie sądowych. Zażądała zatem przyznania i wypłaty wynagrodzenia w drodze decyzji administracyjnej lub potraktowania jej pisma jako odwołania. Podstawy wypłaty tego wynagrodzenia przez organ administracji publicznej upatrywała w art. 263 § 2 K.p.a. Wyraziła też przekonanie, że zastosowany powinien zostać do określenia wysokości tego wynagrodzenia przez analogię § 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28.08.1982 r. w sprawie stawek, warunków przyznawania i wypłaty ryczałtu przysługującego sędziom i pracownikom sądowym za dokonanie oględzin oraz stawek należności kuratorów.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w uzasadnieniu swego postanowienia stwierdziło, iż sprawa ta nie została rozstrzygnięta przez Burmistrza w formie decyzji administracyjnej, zatem wniesione odwołanie należało pozostawić bez rozpoznania. Nie jest bowiem dopuszczalne wniesienie odwołania od udzielonej stronie informacji.
We wniesionej skardze M. B. zarzuciła wydanie postanowienia SKO z naruszeniem art. 134 K.p.a. oraz 107 K.p.a. Stwierdziła, że wbrew stanowisku SKO była to decyzja lub postanowienie odmawiające przyznania kosztów.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, popierając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia SKO doszedł do przekonania, że skarga jest zasadna, bowiem postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...].01.2013 r. naruszyło przepisy obowiązującego prawa w sposób, który skutkuje koniecznością jego uchylenia.
W ocenie Sądu, nie jest trafne stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że pismo Burmistrza Miasta i Gminy G. z dnia [...].10.2012 r. stanowiło jedynie informację i z tego względu niedopuszczalne było wniesienie od niego odwołania. W rzeczywistości podanie skarżącej o ustalenie dla niej wynagrodzenia, jako kuratora ustanowionego postanowieniem Sądu Rejonowego w S. III Wydział Rodzinny i Nieletnich z [...].08.2011 r., sygn. akt [...], dla osoby nieznanej z miejsca pobytu (dłużnika alimentacyjnego), do reprezentowania jego interesów w postępowaniu administracyjnym pismem Burmistrza Miasta i Gminy G. z dnia [...].10.2012 r. zostało zwrócone, w trybie art. 66 § 3 K.p.a. Burmistrz stwierdził bowiem, że jest organem niewłaściwym, a sprawa ta pozostaje we właściwości Sądu powszechnego. Zwrot podania następuje w drodze postanowienia i tak należało traktować pismo Burmistrza Miasta i Gminy G. z dnia [...].10.2012 r. Na postanowienie to natomiast przysługiwało zażalenie.
W tej sytuacji, zważywszy że skarżąca oczekiwała od SKO wskazania charakteru otrzymanego pisma oraz trybu jego zaskarżenia, wobec braku pouczenia w tym zakresie przez Burmistrza, obowiązkiem SKO wynikającym z art. 9 K.p.a. było ustalenie, czy zachowany został termin do wniesienia owego zażalenia, mając na względzie, że brak pouczenia, podobnie jak i błędne pouczenie nie może szkodzić stronie (art. 112 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a.). W razie takiej potrzeby SKO winno poinformować skarżącą o możliwości ubiegania się o przywrócenie terminu do wniesienia tego zażalenia. Nieuprawnione było natomiast zastosowanie art. 134 K.p.a., co stanowiło naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku - po ewentualnym przywróceniu terminu do wniesienia zażalenia - wobec argumentacji skarżącej należy rozważyć, czy organ administracji publicznej nie był zobowiązany do uwzględnienia jej żądania, ustalając czy Sąd powszechny nie odmówił rozstrzygnięcia o dochodzonych kosztach, po zakończeniu wskazanego administracyjnego postępowania alimentacyjnego. Zajęte stanowisko organ odwoławczy winien oprzeć na przepisach obowiązującego prawa, przedstawiając stosowny wywód prawny, a uzasadnienie sporządzić zgodne z wymogami art. 107 K.p.a. oraz art. 11 K.p.a.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w pkt. 1 i 2 sentencji.
O kosztach postępowania, w punkcie 3 sentencji wyroku, orzeczono na podstawie art. 200 i 205 cyt. ustawy.