Uzasadnienie
Skarżący – D. D., W. B., J. I., A. M., F. B., H. P., T. S., Z. K. – wnieśli do Naczelnego Sadu Administracyjnego skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2002r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego.
Stosownie do dyspozycji art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi –zwanej dalej u.p.p.s.a
Postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2006r. postępowanie w sprawie zostało zawieszone przez Wojewódzki Sad Administracyjny na podstawie w art. 124 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a z uwagi na śmierć skarżącego F. B. oraz uczestników postępowania H. Z. i S. J. Pismem z dnia 4 lipca 2006r. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zwrócił się do skarżących o złożenie oświadczenia, czy dalszym ciągu popierają swoja skargę.
W odpowiedzi na powyższe skarżący A. M. w piśmie z dnia 16 lipca 2006r. oświadczył, iż wycofuje swoją skargę.
Wojewódzki Sad Administracyjny uznał powyższe pismo za cofnięcie skargi. Sad uznał, ze dokonane w/w pismem procesowym cofnięcie skargi jest dopuszczalne oraz skuteczne w świetle przepisu art. 60 u.p.p.s.a zgodnie którym, w przypadku cofnięcia skargi przez skarżącego Sąd może uznać cofnięcie za niedopuszczalne tylko w sytuacji, gdy zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W tej sytuacji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.