Uzasadnienie
Pismem z dnia 29 stycznia 2018 r. K. K. i H. S., reprezentowane przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady [...] z dnia [...] października 2006 r. Nr [...] w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...] w zakresie, w jakim uchwała ta dotyczy nieruchomości położonych w [...], w dzielnicy [...] przy ul. [...] i [...] w obrębie [...] stanowiących działki ew. nr [...] i [...].
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi wskazując, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego.
W piśmie z dnia 7 marca 2018 r. (k. 66 akt sądowych) pełnomocnik skarżących oświadczył, że cofa skargę. Ponadto stwierdził, że skarga nie została poprzedzona wezwaniem Rady [...] do usunięcia naruszenia prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Skarga wniesiona w niniejszej sprawie została złożona w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1875), dalej jako u.s.g. Zgodnie z brzmieniem ww. przepisu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, która weszła w życie w dniu 1 czerwca 2017 r. – każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, mógł zaskarżyć taką uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego, po wcześniejszym bezskutecznym wezwaniu organu gminy do usunięcia naruszenia prawa. Jednakże, wskazana nowelizacja ustawy o samorządzie gminnym zmieniła m.in. treść art. 101 ust. 1 i zgodnie z jego aktualnym brzmieniem – każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego, bez obowiązku wzywania organu do usunięcia naruszenia prawa.
Należy jednak zwrócić uwagę na treść przepisów przejściowych, tj. art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), zgodnie z którym przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie tej ustawy. Oznacza to, że nowe brzmienie przepisu art. 101 ust. 1 u.s.g. ma zastosowanie wyłącznie do aktów organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie ww. ustawy, tj. po dniu 1 czerwca 2017 r.
Zaskarżona uchwała została wydana przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, a zatem w przedmiotowej sprawie znajduje zastosowanie art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 czerwca 2017 r. Powyższe oznacza, że przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego strona powinna była wezwać organ gminy do usunięcia naruszenia prawa. Jak wynika z akt sprawy, skarżący nie dopełnili tego obowiązku.
Tym samym, przedmiotowa skarga nie została złożona po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. – a zatem nie został wyczerpany przez skarżących tryb wniesienia skargi.
Wyjaśnić nadto należy, że oświadczenie pełnomocnika skarżących o cofnięciu skargi nie mogło zostać uwzględnione przez Sąd, ponieważ cofnięcie skargi jest skuteczne tylko wtedy, gdy skarga jest dopuszczalna. Umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tj. gdy była dopuszczalna. Wynika to z obowiązku zbadania przez Sąd, na etapie wstępnej kontroli skargi, kwestii dopuszczalności jej wniesienia, a więc ustalenia, czy nie zachodzi przewidziana w art. 58 § 1 p.p.s.a. jedna z przesłanek do jej odrzucenia.
W konsekwencji powyższego przyjąć należy, że cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 stycznia 2008 r. sygn. akt I OSK 1829/07, dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z przyczyn innych, niż wymienione pkt 1-5a.
Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. oraz art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.