Uzasadnienie
Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej: SKO w W.) znak: [...] z [...] czerwca 2012 r. wydana na podstawie art. 144 w zw. z art. 127 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjna (tekst jedn.: Dz.U. 2000 Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.) i art. 17 pkt 1 k.p.a. oraz art. 1 i 2 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn.: Dz.U. 2001 Nr 79, poz. 856 ze zm.) w związku z art. 39 ust. 5 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz.U. 2001 Nr 142, poz. 1591 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołań organizacji społecznych działających pod nazwą: Stowarzyszenie [...] (dalej: Stowarzyszenie, strona skarżąca, skarżący) i Stowarzyszenie [...] od decyzji Prezydenta W. nr [...], z [...] lutego 2012 r., ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku biurowo-usługowo-handlowego z garażem podziemnym/nadziemnym u zbiegu [...], na dz. ew. nr [...], w obr. [...], wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną i drogową zlokalizowaną na dz. ew. nr [...] w obr. [...], dz. ew. nr [...], w obr. [...], dz. ew. nr [...], obr. [...], dz. ew. nr [...], obr. [...], w [...] W. W decyzji z [...] czerwca 2012 r. SKO w W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. nr [...], z [...] lutego 2012 r.
Stan sprawy przestawiał się następująco:
W decyzji z [...] lutego 2012 r. Prezydent W. ustalił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku biurowo-usługowo-handlowego z garażem podziemnym/nadziemnym u zbiegu [...] w W., na działce ew. nr [...] w obr. [...] wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną i drogową zlokalizowaną na działkach wymienionych szczegółowo w sentencji decyzji. Z wnioskiem o wydanie decyzji wystąpiła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej jako "inwestor").
Odwołanie od powyższej decyzji wniosły organizacje społeczne - Stowarzyszenie [...] i Stowarzyszenie [...]. Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że w ramach przeprowadzonej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, inwestor przedstawił raport o oddziaływaniu na środowisko. W ocenie organu odwoławczego, raport zawiera wymagane prawem elementy, jest spójny i rzetelny. Z raportu wynika, że w trakcie eksploatacji budynek będzie oddziaływał na środowisko (emisja zanieczyszczeń do powietrza i hałasu powodowana ruchem samochodów, i wyrzutami z instalacji klimatyzacyjno-wentylacyjnej), jednak oddziaływania długoterminowe i stałe nie spowodują przekroczeń standardów jakości środowiska poza terenem inwestycji. Hałas generowany przez pracę sprzętu budowlanego i przejazdy pojazdów transportujących będzie się kształtował na poziomie hałasu ulicznego w sąsiedztwie budynku. Przy proponowanym technicznym wyposażeniu obiektu i określonych zabezpieczeniach akustycznych, hałas związany z planowanym przedsięwzięciem zostanie ograniczony do wartości normatywnych w środowisku i nie będzie stanowił uciążliwości dla otoczenia.
Hałas komunikacyjny nie będzie zagrożeniem dla klimatu akustycznego, ponieważ będzie mieścił się całkowicie w tle hałasu drogowego, emitowanego z sąsiednich ulic, charakteryzujących się dużym natężeniem ruchu. Planowany obiekt budowlany nie będzie uciążliwy dla środowiska w związku z zanieczyszczeniem powietrza, nie będzie stanowić zagrożenia dla zdrowia ludzi i środowiska, nie powinien także wpływać odczuwalnie na klimat i na pogorszenie przewietrzania terenu w skali makro. Ponadto obiekt budowlany położony ma być poza wyznaczonymi korytarzami wymiany i regeneracji powietrza, stąd też nie zaburzy przepływu mas powietrza. Inwestycja nie wpłynie negatywnie na walory krajobrazowe i widokowe, ani nie będzie negatywnie oddziaływać na szatę roślinną zarówno na etapie budowy, jak i eksploatacji budynku. Planowana budowa nie będzie stanowić zagrożenia dla dóbr materialnych ani nie będzie negatywnie oddziaływać na obiekty zabytkowe. Projektowany budynek nie będzie powodował przesłaniania zabudowy sąsiedniej.
Organ odwoławczy podkreślił, że z raportu oraz przesłanej przez wnioskodawcę opinii sporządzonej przez Z. K., P. W. i A. L., działających w ramach [...] Ośrodka [...], Sp. j. w L., wynika, że realizacja planowanej inwestycji nie spowoduje pogorszenia klimatu akustycznego w sąsiedztwie i nie będzie stanowić zagrożenia dla terenów chronionych akustycznie. Nie spowoduje też przekroczenia dopuszczalnych norm jakości powietrza i nie będzie miała uciążliwego wpływu na stan zanieczyszczenia powietrza w otoczeniu inwestycji. Ocena jakości powietrza dokonana w raporcie jest zgodna z obowiązującą metodyką obliczeniową.
W ocenie organu odwoławczego, analizę oddziaływania akustycznego przeprowadzono w raporcie prawidłowo i brak było podstaw do uwzględnienia oddziaływania skumulowanego hałasu. Ponadto obliczeń oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na stan zanieczyszczeń powietrza dokonano zgodnie z obowiązującą metodyką referencyjną przyjmując w raporcie do obliczeń różę wiatrów ze stacji meteorologicznej [...]. Uwzględniono jednocześnie wytyczne określone w programie ochrony powietrza dla "Aglomeracji [...]".
Stowarzyszenie [...] wniosło skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Oddalając skargę Sąd I instancji odniósł się procedury poprzedzającej wydanie decyzji środowiskowej dla tego rodzaju przedsięwzięcia, stwierdzając, że warunki te zostały dochowane.
W ocenie Sądu I instancji, organ odwoławczy wydał decyzję po przeanalizowaniu całości zgromadzonego materiału dowodowego, w zakres którego wchodził raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Stąd też nie można uznać, że organ oparł się tylko na karcie informacyjnej przedsięwzięcia. W ocenie Sądu I instancji, przedłożony raport odpowiada wymogom art. 66 ust. 1 pkt 8 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz.U. 2013 r. poz. 1235 ze zm. – dalej: u.u.i.ś.). Raport w pkt 10 zawiera opis przewidywanych oddziaływań obejmujący bezpośrednie, pośrednie, wtórne, skumulowane, krótkoterminowe, średnioterminowe i długoterminowe, stałe i chwilowe oddziaływania na środowisko.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Stowarzyszenie [...] w W. W pierwszej kolejności zarzuciło naruszenie przepisów postępowania tj. art. 3 § 1, art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) oraz art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 oraz 80 k.p.a. W ocenie skarżącego stowarzyszenia, Sąd I instancji dokonał błędnych ustaleń faktycznych w zakresie poziomu zanieczyszczenia powietrza i poziomu hałasu w miejscu planowanego przedsięwzięcia. Ponadto stowarzyszenie zarzuciło naruszenie przepisów prawa materialnego.
Po pierwsze, art. 144 ust. 1, 2 oraz 4 p.o.ś. przez ich niezastosowanie.
Po drugie, art. 1 Konwencji w sprawie ochrony światowego dziedzictwa kulturalnego i naturalnego przyjętej w Paryżu 16 listopada 1972 r. przez Konferencję Generalną Narodów Zjednoczonych dla Wychowania, Nauki i Kultury na jej siedemnastej sesji (Dz.U. z 1976 r., Nr 32, poz. 190) oraz art. 11 ust. 1 Konwencji w związku z art. 66 ust. 1 pkt 7 lit. d u.u.i.ś. przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w ramach pojęcia "zabytki i krajobraz kulturowy, objęte istniejącą dokumentacją, w szczególności rejestrem lub ewidencją zabytków" nie mieszczą się zespoły wraz z ich założeniami widokowymi stanowiące "dziedzictwo kulturalne" i podlegające ochronie na mocy Konwencji wraz z otuliną.
Po trzecie, art. 4 Konwencji oraz art. 5 lit. d) Konwencji w związku z art. 66 ust. 1 pkt 7 lit. d) u.u.i.ś. przez ich niezastosowanie.
Skarżące stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną inwestor wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa.
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 stycznia 2015 r., po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Stowarzyszenia [...] w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 lutego 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 2140/12 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie zaistniała przesłanka nieważności postępowania sądowego wymieniona w art. 183 § 2 pkt 2 p.p.s.a., co obligowało Naczelny Sąd Administracyjny, niezależnie od pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wynika to z tego, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prowadził postępowanie z udziałem Stowarzyszenia [...], pomijając kwestię czy Stowarzyszenie to jest organizacją społeczną, która ma zdolność procesową w niniejszej sprawie.
Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, z akt sprawy wynika, że Stowarzyszenie [...] było uczestnikiem postępowania na prawach strony w postępowaniu przed Sądem I instancji. Zostało zawiadomione o rozprawie, a jego przedstawiciel J. K. stawiła się na rozprawie, która odbyła 18 lutego 2013 r. Podczas rozprawy przedstawiciel Stowarzyszenia składała oświadczenia i wnioski do protokołu, do których odniósł się Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Ponadto Stowarzyszenie [...] występowało z wnioskiem o sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku. Wszystkich tych czynności Stowarzyszenie dokonywało, pomimo, że Sąd I instancji nie zbadał legitymacji procesowej tej organizacji, poprzestając na załączeniu do akt sprawy zaświadczenia Prezydenta W. o utworzeniu Stowarzyszenia oraz jego regulaminu. Uchwała trzech członków Stowarzyszenia [...] z [...] października 2014 r., która przyznała pełne pełnomocnictwo K. K. – przedstawicielowi stowarzyszenia – do występowania w imieniu stowarzyszenia przed organami administracyjnymi i sądami administracyjnymi podjęta została dopiero po wydaniu w tej sprawie wyroku przez Sąd I instancji (co miało miejsce 18 lutego 2013 r.) i została złożona do akt sprawy 10 grudnia 2014 r., a więc dopiero w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Brak jest przy tym informacji o przesłaniu tej uchwały do właściwego organu nadzoru. Oznacza to, że Sąd I instancji nie zweryfikował, czy podmiot Stowarzyszenie [...] posiadało legitymację procesową w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonego wyroku. Ocena ta powinna poprzedzać rozstrzygnięcie Sądu I instancji, a w przypadku negatywnej weryfikacji, Sąd I instancji powinien odmówić dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu (art. 33 § 2 p.p.s.a.), ewentualnie pominąć czynności dokonane z jego udziałem (art. 44 § 2 p.p.s.a.). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, rozpoznanie skargi z pominięciem oceny legitymacji procesowej i prawidłowości umocowania przedstawiciela strony postępowania stanowi przesłankę nieważności postępowania sądowoadministracyjnego wymienioną w art. 183 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Uzasadnia to uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wobec stwierdzenia, że w sprawie zaistniała przesłanka nieważności postępowania Naczelny Sąd Administracyjny nie odniósł się do zarzutów skargi kasacyjnej.
Stowarzyszenie [...] (dalej: Stowarzyszenie, skarżący, strona skarżąca, skarżące Stowarzyszenie) w dniu 29 kwietnia 2015 r. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pismo procesowe. W ocenie skarżącego, zasadne wydaje się sformułowanie zarzutu, że w postępowaniu administracyjnym odmówiono innym (poza raportem) dowodom (raport [...] WIOŚ), na które powoływała się strona skarżąca w odwołaniu. SKO w W. nie wykazało przyczyn odrzucenia powołanych przez Stowarzyszenie dokumentów oraz nie wykazało ich wadliwości. Skarżący wskazał na występującą jego zdaniem, niespójność treści raportu i wnioskowania autora raportu co do finalnego wpływu inwestycji na środowisko i zdrowie ludzi. Według strony skarżącej, organ I i II instancji uchylił się od rozpatrzenia zasadniczej kwestii niezgodnego z unijnymi standardami stanu jakości powietrza w rejonie przedmiotowej inwestycji w kontekście jej funkcjonowania w powiązaniu z wynikami ocen monitoringu prowadzonego przez [...] WIOŚ ("Roczne oceny jakości powietrza w Województwie [...]).
Zdaniem strony skarżącej, organ I i II instancji zaakceptował (uznał za prawidłową) ocenę stanu rzeczy przedstawioną w raporcie OOŚ, mimo, że kardynalną zasadą postępowania administracyjnego w zakresie postępowania wyjaśniającego i badania dowodów jest wnikliwa analiza przyczyn odmowy racji innym dowodom. Skarżący podnosi zarzut nieprawidłowego wyjaśnienia kwestii przekraczania unijnych standardów jakości powietrza w rejonie przedmiotowej inwestycji w kontekście dyrektywy Rady 85/337/EWG z 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, obecnie po ujednoliceniu dyrektywa nr 2011/92/EU. Zdaniem strony skarżącej, skutki odrzucenia przez organy argumentacji Stowarzyszenia w zakresie wnioskowania co do wpływu inwestycji na stan jakości powietrza, rażąco narusza art. 8 ww. dyrektywy.
Według skarżącego, zgodnie z duchem dyrektywy nr 2011/92/EU, dużą wagę należy przyłożyć do jakości dokumentacji na podstawie której prowadzi się ocenę oddziaływania na środowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 190 p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania na skutek uwzględnienia skargi kasacyjnej, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Związanie wykładnią prawa oznacza obowiązek podporządkowania się wojewódzkiego sądu w trakcie ponownej kontroli legalności zaskarżonego aktu administracyjnego, co do sposobu rozumienia interpretowanego przepisu i nie jest możliwe nadanie odmiennego znaczenia prawnego treści tego przepisu. Stosownie zaś do treści art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że zarówno organy administracyjne rozpoznające ponownie sprawę w wyniku uprzedniego uchylenia ich decyzji prawomocnym wyrokiem sądowym, ale także sądy administracyjne przeprowadzające kolejne kontrole w sprawie pozostają związane oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania zawartymi w uprzednio zapadłych wyrokach.
Związanie to utrzymuje się tak długo, aż nie dojdzie do zmiany stanu prawnego, który zdezaktualizuje wyrażony uprzednio pogląd, wzruszenia orzeczenia zawierającego ocenę prawną w przewidzianym do tego trybie lub gdy zajdzie zmiana istotnych okoliczności faktycznych (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wyd. 3, Warszawa 2009, s. 403). Przystępując, zatem do merytorycznego rozpoznania sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, będąc związanym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 1444/13 uznał, że skarga Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd uznał, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] czerwca 2012 r. nie narusza prawa w stopniu kwalifikującym ją do wyeliminowania z obrotu prawnego.
W ocenie Sądu, organ odwoławczy podejmując zaskarżoną decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. nie dopuścił się jego naruszenia. Prawidłowo uznał bowiem, że decyzja z [...] lutego 2012 r. odpowiada prawu, które zastosowano przy jej wydaniu i po dokonaniu jej kontroli w postępowaniu odwoławczym – decyzję tę utrzymał w mocy. W kontrolowanej sprawie stosowano ustawę z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz.U. 2008 Nr. 199, poz. 1227 ze zm., dalej: u.u.i.ś.), w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Jak prawidłowo wskazał organ II instancji w zaskarżonej decyzji, kwestionowane przez skarżące Stowarzyszenie przedsięwzięcie z uwagi na planowaną w jego ramach realizację garażu i parkingu samochodowego wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha, jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 56 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397).
Realizacja przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, stosownie do art. 59 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś., wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jeżeli obowiązek jej przeprowadzenia został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.u.i.ś.
Taka sytuacja miała miejsce w sprawie, albowiem w postanowieniu z [...] sierpnia 2011 r. Prezydent W. uznał za konieczne przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko i ustalił zakres raportu zgodny z art. 66 u.u.i.ś. Na etapie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia organ orzekający zobowiązany jest do rozpatrzenia wszelkich zagrożeń i uciążliwości zamierzonego przedsięwzięcia wobec środowiska i na tej podstawie określenia warunków likwidacji lub minimalizacji tych zagrożeń. Oznacza to, że przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy badać możliwość realizacji planowanej inwestycji w zakresie odnoszącym się do zasad ochrony środowiska przed nadmiernym i negatywnym oddziaływaniem planowanej inwestycji na środowisko.
I tak po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w dniu [...] lutego 2012 r. podjęto decyzję ustalającą środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia opisanego w stanie sprawy. W decyzji tej – stosownie do art. 82 ust. 1 pkt 1 a – c i pkt 4 u.u.i.ś. - określono: rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym i stwierdzono brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 u.u.i.ś. Z uwagi na powyższe Sąd uznał, że zaskarżona decyzja z [...] czerwca 2012 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o środowiskowych uwarunkowaniach została wydana zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i przepisami u.u.i.ś. znajdującymi zastosowanie w sprawie.
W świetle dokonanej kontroli skargę Stowarzyszenia należało uznać za bezzasadną i po pierwsze zauważyć, że w skardze nie wskazano na konkretne naruszenia przepisów postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jedynie opisowo stwierdzono oparcie zaskarżonej decyzji na karcie informacyjnej, odmawiając racji innym dowodom powoływanym przez stronę skarżącą oraz nieustosunkowanie się do zarzutu odwołania co do naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 8 u.u.i.ś. Tymczasem Sąd stwierdził, że Kolegium podjęło decyzję po przeanalizowaniu całości akt sprawy, czyli zgromadzonego materiału dowodowego, w zakres którego wchodził raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. I po analizie zgromadzonego materiału, czyli nie wyłącznie opierając się na karcie informacyjnej przedsięwzięcia, dokonano ustaleń środowiskowych i ich właściwej oceny w postępowaniu odwoławczym.
Należy podkreślić, że ocena oddziaływania na środowisko jest procesem wieloetapowej procedury. W tym znaczeniu możemy mówić o ocenie jako prawnie uregulowanym ciągu działań, który zmierza do zidentyfikowania, opisania i oszacowania z udziałem społeczeństwa i organów administracji potencjalnych wpływów planowanej działalności na środowisko rozumiane jako kompleks powiązanych ze sobą elementów. Stosując zasadę prewencji i zasadę przezorności organ wydaje decyzję w sprawie podjęcia działalności z uwzględnieniem jej skutków dla środowiska. Wskazując na ciąg działań prawnych składających się na ocenę oddziaływania na środowisko, można wyodrębnić następujące etapy tego procesu: 1) selekcję, która oznacza wybór przedsięwzięć, które powinny być poddane ocenie;
- 2) określenie zakresu oceny;
- 3) przygotowanie oceny;
- 4) sprawdzenie poprawności;
- 5) podjęcie decyzji merytorycznej oraz 6) monitoring skutków realizacji przedsięwzięcia w świetle wyników oceny.
Oczywistym przy tym jest fakt, że najistotniejszym dowodem, dokładnie przeanalizowanym, musiał być i był raport, jako miarodajny dla rozstrzygnięcia sprawy element postępowania w ramach, którego dokonuje się oceny oddziaływania na środowisko planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Po drugie należy odeprzeć zarzut dotyczący braku zastosowania w sprawie art. 66 ust. 1 pkt 8 u.u.i.ś., który stanowi, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać opis metod prognozowania zastosowanych przez wnioskodawcę oraz opis przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko, obejmujący bezpośrednie, pośrednie, wtórne, skumulowane, krótko-, średnio i długoterminowe, stałe i chwilowe oddziaływania na środowisko, wynikające z: a) istnienia przedsięwzięcia, b) wykorzystywania zasobów środowiska, c) emisji.
W ocenie oddziaływania na środowisko skupiają się elementy składowe trzech zasad prawnych ochrony środowiska: zasady kompleksowości ochrony, zasady prewencji i zasady przezorności. Ocena, podobnie jak raport, w ujęciu prakseologicznym jest zrelatywizowana do celu działania.
Uwzględniając pozycję oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w łańcuchu zdarzeń w odniesieniu do danego skutku, można rozróżnić oddziaływanie pośrednie i bezpośrednie. "Oddziaływanie" jest terminem, którego znaczenie jest szersze od pojęcia "działanie", które można traktować jako pewien rodzaj wpływu na coś lub kogoś. Termin działanie dotyczy człowieka, natomiast na człowieka i środowiska wraz z jego elementami może oddziaływać jakaś rzecz albo kompleks rzeczy, który uczestniczy w stanie rzeczy. W literaturze przyjmuje się, że przy interpretacji pojęcia "negatywnego oddziaływania" chodzi "o jakąkolwiek zmianę środowiska czy jego elementu na niekorzyść, ale w porównaniu ze stanem przed podjęciem danego działania, a nie w odniesieniu do hipotetycznego stanu idealnego czy określonego np. standardami jakości (zob. M. Górski M. Górski, [w:] Prawo ochrony środowiska. Komentarz, Warszawa 2014, s. 935.).
Należy zatem zawsze ustalić stan wyjściowy, który następnie uległ pogorszeniu. W ocenie S. Leszczyckiego, na skutek koncentracji ludności oraz produkcji przemysłowej na niewielkiej przestrzeni następuje także lokalne wzmożenie zanieczyszczeń i zniekształceń środowiska. Przejawia się ono albo w niezwykle silnej koncentracji jednego rodzaju zanieczyszczeń, albo w koncentracji wynikającej z równoczesnego występowania i nakładania sie na siebie różnych zanieczyszczeń i zniekształceń na tym samym obszarze (S. Leszczycki, Geografia a planowanie przestrzenne i ochrona środowiska, Warszawa 1977, s. 440-441.).
Wyżej wymienione zagadnienia stanowią podstawy celowościowe sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Raport taki jest podstawowym elementem procedury ocen oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności: a) weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, b) uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, c) zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. W postępowaniu dotyczącym weryfikacji raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko szczególną rolę odgrywają normy celowościowe. Są one dyrektywami postępowania podobnie jak wszelkie inne kategorie wskazań normatywnych i nie ma powodu wyrzucać ich poza obręb norm zgodnie z którymi dokonywana jest weryfikacja raportu. Przez normę celowościową w literaturze rozumie się "dyrektywę zalecającą określone postępowanie jako środek do określonego celu. Normy te mogą mieć postać zupełną, w której cel jest wyraźnie określony (...), lub też niezupełna, skrótową, kiedy cel bywa pominięty jako zrozumiały sam przez się, pozostaje jednak milczącą motywacją wskazania (...)" (zob. M. Cieślak, Normy celowościowe i ich rola w procesie prawnym, [w:] M. Cieślak (red.), Zagadnienia prawa karnego i teorii prawa.
Księga pamiątkowa ku czci profesora Władysława Woltera, Warszawa 1959, s. 47). Zgodność treści raportu z przepisami u.u.i.ś powinna być badana, poprzez odwołanie się do celów prawa ochrony środowiska wynikających z zasad ogólnych. Przeprowadzenie czynności weryfikacji raportu wykazuje jasno, że nie da się ich prawidłowo dokonać wykładni jego treści bez szerszego poznania celów norm prawnych chroniących środowisko.
Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest jednym z zasadniczych dokumentów występujących w procedurze przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Jego głównym celem jest ułatwienie ustalenia wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia. Elementy, które powinien zawierać raport określa art. 66 u.u.i.ś.
Treść raportu można rozpatrywać w kategorii wytycznych dotyczących realizacji przedsięwzięcia zgodnie z wymaganiami prawa ochrony środowiska. Według Z. Rybickiego, wytyczne występujące w praktyce pod różnymi nazwami są aktami, które "ustalają wiążąco sposób realizowania norm prawnych zawartych w innych aktach generalnych, przede wszystkim aktach normatywnych. Normy zawarte w wytycznych nie mogą stanowić samodzielnej podstawy prawnej do wydawania indywidualnych aktów prawnych" (zob. Z. Rybicki, System rad narodowych w PRL, Warszawa 1971, s. 399; por. też W. Hoff. Wytyczne w prawie administracyjnym, Warszawa 1987, s. 114 i n.).
Jedną z istotnych cech charakterystycznych postępowania dotyczącego oceny oddziaływania na środowisko jest prewencyjne zapewnienie celów ochrony środowiska w związku z przedsięwzięciem. Z tego powodu w badaniach tej instytucji prawnej doktryna najczęściej skupia swoją uwagę na instrumentach realizujących poszczególne cele i zasady prawne ochrony środowiska w procedurze oceny oddziaływania na środowisko. Jednym z takich instrumentów jest raport. Jego podstawowym celem jest dostarczenie wiedzy na temat ograniczenia potencjalnych negatywnych skutków przedsięwzięcia na środowisko.
W ocenie planowanego przedsięwzięcia szczególną rolę odgrywa ogólny cel w postaci ograniczenia potencjalnych negatywnych sutków np. danej inwestycji budowlanej na środowisko. Raport powinien uszczegółowiać wymagania ochrony środowiska w związku z realizacją przedsięwzięcia. Istnieje w związku z tym konieczność racjonalnej interpretacji wszystkich elementów treści raportu zgodnie z zasadami prawa ochrony środowiska. W szczególności dotyczy to zasady przezorności.
Raport powinien być oceniany zgodnie z treścią zasady przezorności. Zasada ta została wprowadzona do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w 1992 r. w wyniku przyjęcia Traktatu o Unii Europejskiej. Obecnie w prawie pierwotnym podstawę prawną dla zasady przezorności stanowi art. 191 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej – TFUE (Dz.U. z 2004 nr 90 poz. 864/2 ze zm.). Zgodnie z art. 191 ust. 2 TFUE, polityka Unii w dziedzinie środowiska stawia sobie za cel wysoki poziom ochrony, z uwzględnieniem różnorodności sytuacji w różnych regionach Unii. Opiera się na zasadzie ostrożności oraz na zasadach działania zapobiegawczego, naprawiania szkody w pierwszym rzędzie u źródła i na zasadzie "zanieczyszczający płaci".
W prawie polskim zasada przezorności została wprowadzona w ustawie z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn.: Dz.U. 2008 Nr. 25, poz. 150 ze zm., dalej: p.o.ś.), w art. 6 ust.
2. Według tego przepisu, kto podejmuje działalność, której negatywne oddziaływanie na środowisko nie jest jeszcze w pełni rozpoznane, jest obowiązany, kierując się przezornością, podjąć wszelkie możliwe środki zapobiegawcze. W zasadzie przezorności chodzi o zwiększony stopień prewencji, co dobrze oddaje termin "przezorność". Trudna do ustalenia jest dolna granica tej przezorności, gdyż wszelkich niebezpieczeństw wyeliminować nie można przynajmniej dlatego, że przy danym stanie wiedzy nie można ich przewidzieć. Zasada przezorności zobowiązuje, aby każdy, kto planuje, wyraża zgodę lub podejmuje działalność, której negatywne oddziaływanie na środowisko nie jest w pełni rozpoznane (ze względu na niedostatki w wiedzy, deficyt informacji, brak pełnych danych statystycznych, niemożność wykonania analiz, niemożność wykonania symulacji, rozbieżność stanowisk, zwłaszcza stanowisk ekspertów), kierując się przezornością, podjął wszelkie możliwe środki zapobiegawcze. W postępowaniu dotyczącym ocen oddziaływania na środowisko praktycznym wymiarem zastosowania tej zasady może być odmowa wyrażenia zgody na realizację przedsięwzięcia, których skutki są niepewne, niejasne, wątpliwe lub ryzykowne. Kierując się zasadą przezorności wątpliwość, czy dane negatywne oddziaływanie należy uznać za znaczące, czy nieznaczące, rozstrzygnąć należy na korzyść środowiska przyjmując, że będzie ono znaczące, natomiast wątpliwość, czy dane działania pogorszą integralność obszaru Natura 2000, czy nie odniosą takiego skutku – przyjmując, że pogorszą integralność.
Celem, zasady przezorności w procedurze ocen jest przede wszystkim przeciwdziałanie zanieczyszczeniom środowiska. Obowiązek ten ma charakter powszechny i dotyczy każdego, kto podejmuje działania mogące potencjalnie wpłynąć negatywnie na środowisko. Podstawy teoretyczne ochrony prawnej środowiska przed zanieczyszczeniem wynikają założeń zasady prewencji i zasady przezorności. W pojęciu przeciwdziałania zanieczyszczeniom na gruncie normatywnym mieści się działanie polegające na nie dopuszczeniu do powstania zjawiska uważanego za niepożądane. Przeciwdziałanie może oznaczać też podejmowanie czynności polegających na zapobieganiu przed szkodzącym działaniem. Środki przeciwdziałania zanieczyszczeniom w rozumieniu działań zapobiegających powstaniu czynnika szkodzącego w przeciwieństwie do środków represyjnych mają w prawie ochrony środowiska coraz większe zastosowanie.
Przepisy u.u.i.ś. nie określają charakteru prawnego raportu w postępowaniu, którego przedmiotem jest przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Raport jako dowód oznacza dokument w postaci merytorycznego opracowania, na podstawie którego formułuje się twierdzenia dowodowe dotyczące wpływu przedsięwzięcia na środowisko. Proces dowodzenia, jest realizowany ze względu na określone twierdzenia dowodowe (J. Wróblewski, Sądowe stosowanie prawa, Warszawa 1972, s. 186.). Dyrektywy dowodowe obejmują reguły rozumowania scharakteryzowane przez funkcję, jaką pełnią w procesach dowodzenia. J. Wróblewski wyróżnia wśród nich, prócz reguł logicznych, które są stosowane tutaj tak, jak w dziedzinach pozaprawnych – trzy podstawowe grupy: reguły logiczno-językowe, reguły empiryczne oraz reguły legalne. Reguły logiczno-językowe można spotkać we wszystkich etapach sądowego stosowania prawa. Reguły empiryczne zdaniem cytowanego wyżej autora, są ściśle związane z ustaleniem faktów. Zakresem tych reguł objęte są wskazania wiedzy oraz doświadczenia życiowego.
Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika także, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko sporządzany na użytek postępowania wiążącego się z realizacją inwestycji budowlanych jest dokumentem prywatnym będącym dowodem w sprawie administracyjnej przedkładanym przez inwestora, zaś inne podmioty uczestniczące w postępowaniu administracyjnym jako strony lub na prawach strony mają, wynikającą z przepisów o postępowaniu dowodowym w administracji, normowanym przepisami k.p.a., możliwość zgłoszenia wniosków dowodowych zmierzających do podważenia miarodajności tego dowodu, np. w postaci opinii sporządzonej przez inną osobę, posiadającą odpowiednią wiedzę (Zob. wyrok NSA z dnia 23 lutego 2007 r., sygn. akt II OSK 363/06, orzeczenia.nsa.gov.pl.). Organ może wzywać podmiot przedkładający raport do jego uzupełnienia lub może sięgnąć do innych środków dowodowych umożliwiających wyjaśnienie pojawiających się wątpliwości (wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 lipca 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 15/07, LEX nr 362515.).
Raport jest dokumentem prywatnym. Pojęcie dokumentu nie jest definiowane w doktrynie w sposób jednoznaczny. Przez dokument należy rozumieć akt pisemny, który stanowi wyrażenie określonych myśli lub wiadomości (B. Adamiak, [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Warszawa 2002, s. 375.). Zdaniem B. Graczyka, "dokumenty nie mające cech dokumentu publicznego są dokumentami prywatnymi [...]. Moc dowodową dokumentów ocenia urząd, który decyduje w sprawie, w oparciu o obowiązujące przepisy prawne. Jeżeli zachodzi uzasadnione podejrzenie, że przedstawiony dokument jest nieprawdziwy, postępowanie może być w całości lub w części wstrzymane, aż do czasu wyjaśnienia wątpliwości" (B. Graczyk, Postępowanie administracyjne. Zarys systemu z dodaniem tekstów podstawowych przepisów prawnych, Warszawa 1953, s. 113).
W ocenie B. Graczyka, "Za prawdziwy uważamy dokument, który nie budzi wątpliwości co do tego, iż posiada trzy następujące cechy, brane pod uwagę łącznie: 1) wystawiony został rzeczywiści przez osobę lub instytucję, która powinna go była wystawić;
- 2) treść dokumentu odpowiada rzeczywistości;
- 3) dokument posiada nie zmienioną treść, tj. tę, którą nadał mu wystawca. Jeżeli jest brak którejkolwiek z tych cech, to mamy do czynienia z dokumentem fałszywym".
Dowód należy odrzucić, wtedy, gdy jest fałszywy lub nie pozostaje w związku z badanym faktem. Pojęcie dokumentu prywatnego powinniśmy oceniać zgodnie z treścią art. 245 k.p.c. Przepisy k.p.a. nie znają pojęcia dokumentu prywatnego. Według k.p.c., dokument prywatny stanowi dowód, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie (art. 245 k.p.c.). Dokument prywatny, obok domniemania autentyczności, korzysta także z domniemania, że zawarte w nim oświadczenie złożyła osoby, która go podpisała.
W odniesieniu do dokumentu prywatnego obowiązują więc dwa domniemania: prawdziwości podpisu oraz niesfałszowania jego tekstu (zob. T. Wiśniewski, Przebieg procesu cywilnego, LEX 2013, nr 173319.). J. Borkowski uważa, że "Przepisy k.p.a. wykluczają dowolne gromadzenie wszelkich informacji na rzecz uregulowanego prawnie. Takim środkiem uporządkowania informacji, które zbiera organ administracyjny, jest pojęcie dowodu, udowodnienia i materiału dowodowego" (J. Borkowski, [w:] J. Borkowski (red.), Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1985, s. 154.). Dokumenty prywatne są to takie dokumenty, które zostały wystawione przez osoby prywatne. Moc dowodowa tego rodzaju dokumentów jest bardzo ograniczona. Oznaczają one tyle, że stwierdzenia w nich zawarte pochodzą od osób, które je wystawiły. Organ administracji ma prawo swobodnie oceniać stwierdzenia zawarte w tych dokumentach.
Dowodem jest środek dowodowy, który umożliwia dowodzenie, a więc pozwala na przekonanie się o istnieniu lub nieistnieniu oznaczonych faktów, a tym samym o prawdziwości twierdzeń o tych faktach. Zgodnie treścią art. 67 u.u.i.ś., raport oddziaływania na środowisko powinien uwzględniać dane wynikające z rozwiązań projektowych, które zaistniały po wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, oraz powinien także uwzględniać zalecenia, które wynikają z tej decyzji. Na podstawie art. 68 ust. 1 u.u.i.ś. organ, określając zakres raportu, uwzględnia stan współczesnej wiedzy i metod badań oraz istniejące możliwości techniczne i dostępność danych.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że z analizy treści raportu wynika bowiem, iż raport w pkt 10 czyni zadość obowiązkowi wynikającemu z powołanej wyżej norm k.p.a., p.o.ś. oraz u.u.i.ś. Przedmiotowy raport zawiera opis przewidywanych oddziaływań obejmujący bezpośrednie, pośrednie, wtórne, skumulowane, krótko-, średnio- i długoterminowe, stałe i chwilowe oddziaływania na środowisko. Analiza przeprowadzona w raporcie wykazała, że podczas realizacji dominowały będą oddziaływania bezpośrednie i krótkoterminowe; podczas eksploatacji występować będą oddziaływania długoterminowe i stałe oraz skumulowane jako związane z nowopowstałymi lokalnymi źródłami emisji zanieczyszczeń (samochody, urządzenia HVAC, wyrzutnie) i nowymi źródłami hałasu (j/w) oraz pojawieniem się nowego wysokościowego budynku w krajobrazie. Innymi słowy, z zestawienia rodzajów oddziaływań związanych z projektowanym przedsięwzięciem wynika, że elementami środowiska, których dotknie małe oddziaływanie skumulowane będą: powietrze, klimat akustyczny, krajobraz, ludzie/stosunki społeczne (raport – str. 75 – 77).
Nadto z treści pkt 8 a – c ust. 1 art. 66 u.u.i.ś. wynika, że elementem składowym raportu jest opis przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko, obejmujący m. in. skumulowane oddziaływania na środowisko, ale wynikające z: istnienia przedsięwzięcia, wykorzystywania zasobów środowiska i emisji, nie zaś opis w zakresie oddziaływań skumulowanych (hałasu) w rejonie sąsiadującej z inwestycją zabudowy mieszkaniowej. Natomiast ustalenia w zakresie oddziaływania przedsięwzięcia na klimat akustyczny zawiera rozdział 5.6 raportu.
Nie można również podzielić twierdzenia strony skarżącej, że Kolegium nie ustosunkowało się do przedmiotowego zarzutu w wydanej decyzji. W uzasadnieniu decyzji powiedziano, że analizę oddziaływania akustycznego przeprowadzono w raporcie prawidłowo, stąd zarzuty, jakoby należało uwzględnić oddziaływania skumulowane hałasu nie są w ocenie Kolegium uzasadnione. Po trzecie, odnosząc się do argumentu skarżącego, a dotyczącego przekroczenia stężenia dwutlenku azotu w zakresie oddziaływania na sąsiedni budynek mieszkalny, wskazać należy, że w pkt 5.7 raportu dokonano analizy oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na powietrze atmosferyczne. Z analizy tej wynika, że realizacja przedsięwzięcia pociągnie za sobą emisję zanieczyszczeń powietrza atmosferycznego w trakcie prac budowlanych, związaną ze spalaniem oleju napędowego przez maszyny budowlane. Jednak możliwe przekroczenia dopuszczalnych stężeń dwutlenku azotu ograniczone będą do placu budowy.
Z kolei eksploatacja budynku z garażem wiązać się będzie z emisją zorganizowaną do powietrza spalin w wyniku ruchu pojazdów osobowych w garażu podziemnym oraz pracą awaryjnego źródła prądu. Przeprowadzone obliczenia wykazały, że analizowany obiekt nie będzie uciążliwy dla środowiska pod względem zanieczyszczenia powietrza atmosferycznego oraz nie będzie stanowić zagrożenia dla zdrowia ludzi i środowiska naturalnego. Projektowana zabudowa nie powinna wpływać odczuwalnie na klimat i na pogorszenie przewietrzana terenu w skali makro. Jako położona poza wyznaczonymi korytarzami wymiany i regeneracji powietrza nie zaburzy zasadniczo przepływu mas powietrza. W zaskarżonej decyzji organ odkreślił, że realizacja planowanej inwestycji nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych norm jakości powietrza i nie będzie miała uciążliwego wpływu na stan zanieczyszczenia powietrza w otoczeniu inwestycji.
Zatem ustaleń wynikających z raportu – według Sądu – nie mogły podważyć twierdzenia przedstawiciela strony skarżącej przedstawione na rozprawie w dniu 6 maja 2015 r., jak i dokumenty złożone na ich poparcie.
Skarżące stowarzyszenie nie przedstawiło dowodów, które skutecznie mogłyby zakwestionować obliczenia wynikające z raportu. Po czwarte w myśl art. 66 ust. 1 pkt 3 i pkt 7 d u.u.i.ś. raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać opis istniejących w sąsiedztwie lub w bezpośrednim zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia zabytków chronionych na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz uzasadnienie proponowanego przez wnioskodawcę wariantu, ze wskazaniem jego oddziaływania na środowisko, w szczególności na zabytki i krajobraz kulturowy, objęte istniejącą dokumentacją, w szczególności rejestrem lub ewidencją zabytków. Charakterystykę terenu przeznaczonego pod planowane przedsięwzięcie w zakresie dóbr kultury zawiera rozdział 2.2.8. raportu, a oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na obiekty zabytkowe zawiera rozdział 5.12 raportu.
Z ustaleń tych wynika, że bezpośrednio na obszarze planowanej inwestycji nie występują obiekty zabytkowe wpisane do rejestru Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Zaś najbliżej położone obszary i obiekty objęte ochroną to: [...] (m. in. układ urbanistyczny), ul. [...] (m. in. Układ przestrzenny), Oś. [...] (układ urbanistyczny), [...] oraz kilka obiektów znajdujących się pod ochroną [...] Konserwatora Zabytków. Nadto teren ten pozostaje w granicach obszaru archeologicznego. Wymienione obiekty zabytkowe nie sąsiadują bezpośrednio z terenem analizowanym (znajdują się ok. 100-200 m). Wobec oddalenia wymienionych obiektów oraz zagospodarowania terenów znajdujących się pomiędzy nimi a przedmiotową nieruchomością, nie przewiduje się negatywnego wpływu przedsięwzięcia na ww. obiekty na etapie realizacji, eksploatacji i likwidacji przedsięwzięcia.
Dodatkowo przedsięwzięcie zostało uzgodnione ze [...] Konserwatorem Zabytków postanowieniem z [...] czerwca 2011 r. Skoro raport wymienia wszystkie istniejące w sąsiedztwie, czy w bezpośrednim zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia zabytki, ze wskazaniem oddziaływania na nie przedsięwzięcia, to brak podstaw do przyjęcia jego wadliwości w przedstawionej materii, zwłaszcza w zakresie pominięcia np. Historycznego Centrum W. Wszystko to przemawia za prawidłowością wydania decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji dla spornej inwestycji utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją.
Tym samym Sąd badając legalność decyzji z [...] czerwca 2012 r. w oparciu o powołane przepisy i w aspekcie uchybień, które był zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu, doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, jak również innych przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W ocenie Sądu, nie doszło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji.
Mając na uwadze, że zaskarżona decyzja podjęta została z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa, a przyczyny, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji znalazły jednoznaczny wyraz w jej uzasadnieniu, co pozostaje w zgodzie z obowiązkami organu wymienionymi w art. 107 § 1 i 3 k.p.a., skarga nie mogła zostać uwzględniona, a Sąd orzekł na mocy art. 151 p.p.s.a. jak w sentencji.