Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2017 roku, sygn. akt IV SA/Wa 769/16 (k. 154 – 156) referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, po rozpoznaniu wniosku M. G. z dnia 30 marca 2017 roku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata umorzył postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy. Uzasadniając rozstrzygnięcie referendarz sądowy wskazał, że postanowieniem z dnia 23 maja 2016r. przyznano skarżącej M. G. prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Po rozpoznaniu kolejnego wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy, postanowieniem z dnia 8 grudnia 2016r. przyznano skarżącej prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Okręgowa Rada Adwokacka w [...] wyznaczyła dla skarżącej pełnomocnika w osobie adw. M. C.. Wyznaczona pełnomocnik sporządziła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2016r. sygn. akt IV SA/Wa 769/16, którym oddalono skargę M. G..
Odpis rzeczonej opinii doręczono skarżącej w dniu 21 marca 2017r. Skarżąca w piśmie z dnia 30 marca 2017r., ze względu na odstąpienie przez adw. M. C. od wniesienia skargi kasacyjnej, wniosła do Sądu o ponowne wyznaczenie adwokata w celu sporządzenia skargi kasacyjnej. Przy piśmie z dnia 30 marca 2017r. skarżąca złożyła - na urzędowym formularzu PPF - kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy w przedmiotowej sprawie, żądając zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Referendarz sądowy wskazał, że w przedmiotowej sprawie zwolniono już skarżącą od kosztów sądowych i ustanowiono dla niej adwokata, a postanowienia referendarza sądowego z dnia 23 maja 2016r. i z dnia 8 grudnia 2016r., którymi przyznano stronie prawo pomocy, mają skutki prawomocnych orzeczeń sądu (art. 259 § 3 p.p.s.a.). Postanowienia te nie zostały uchylone, ani zmienione. Przyznanie prawa pomocy nie zostało cofnięte.
Referendarz sądowy zaznaczył, że w tym stanie rzeczy nie ma prawnej możliwości przyznania skarżącej prawa, które już raz w przedmiotowym postępowaniu uzyskała, a złożenie przez stronę wniosku o przyznanie prawa pomocy w takim samym zakresie, jak prawo już przyznane, powoduje, że rozpoznanie kolejnego wniosku stało się zbędne w rozumieniu art. 249a p.p.s.a.
Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 162) znajdującego się w aktach sprawy wynika, że odpis postanowienia z dnia 27 kwietnia 2017r. został doręczony skarżącej w dniu 10 maja 2017r.
W ustawowym terminie, w dniu 11 maja 2017r., skarżąca złożyła sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z dnia 27 kwietnia 2017r. podnosząc, że referendarz sądowy umarzając postępowanie w przedmiocie wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym naruszył postanowienia Konstytucji RP i Europejskiej Konwencji Ochrony Praw Człowieka w zakresie prawa do sądu i prawa do skutecznego wniesienia środka odwoławczego. Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i przyznania adwokata z urzędu w celu sporządzenia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 15 listopada 2016r. (sprzeciw k. 160).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W przedmiotowej sprawie sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pełni podziela rozstrzygnięcie referendarza sądowego i argumenty powołane na jego uzasadnienie. Sprzeciw nie zawiera zarzutów, z których wynikałoby, iż zaskarżone rozstrzygnięcie obarczone jest błędem.
Zgodnie z art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016, poz. 718 ze zm.) – dalej p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od postanowienia o umorzeniu postepowania w sprawie przyznania prawa pomocy sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Art. 260 § 2 p.p.s.a. stanowi, że w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Referendarz sądowy słusznie zauważył, że skarżącej już zostało przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym ustanowienie adwokata i zwolnienie od kosztów sądowych w całości prawomocnymi postanowieniami z dnia 23 maja 2016r. i z dnia 8 grudnia 2016r. Wskazane postanowienia nie zostały uchylone, ani zmienione. Ponadto przyznanie prawa pomocy nie zostało wobec skarżącej cofnięte. Wobec przyznania skarżącej prawa pomocy w zakresie całkowitym obecnie nie ma prawnej możliwości przyznania skarżącej prawa, które już raz w przedmiotowym postępowaniu uzyskała (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 2016 r. sygn. akt II OZ 1065/16. Niepublikowane).
Referendarz sądowy zasadnie stwierdził, że złożenie przez skarżącą kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy w takim samym zakresie, jak prawo już przyznane, spowodowało, że rozpoznanie kolejnego wniosku stało się zbędne w rozumieniu art. 249a p.p.s.a.
Konkludując, zaskarżone orzeczenie w zakresie umorzenia postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy skarżącej zainicjowane wnioskiem z dnia 30 marca 2017 roku odpowiada prawu, a sprzeciw skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 260 § 1 i § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.