Uzasadnienie
Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 23 maja 2016 r. przyznał M. G. prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Po rozpoznaniu kolejnego wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy, referendarz sądowy postanowieniem z dnia 8 grudnia 2016 r. umorzył postępowanie w sprawie zwolnienia od kosztów sądowych (z uwagi na to, że stronie przyznano już prawo pomocy w tym zakresie) oraz ustanowił dla M. G. adwokata.
Okręgowa Rada Adwokacka w [...] w piśmie z dnia 11 stycznia 2017 r. poinformowała o wyznaczeniu dla skarżącej pełnomocnika w osobie adw. M. C. Wyznaczona pełnomocnik sporządziła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 769/16, którym oddalono skargę M. G.. Odpis rzeczonej opinii doręczono stornie przy piśmie z dnia 13 marca 2017 r.
Skarżąca w piśmie z dnia 30 marca 2017 r., ze względu na odstąpienie przez adw. M. C. o od wniesienia skargi kasacyjnej, wniosła do Sądu o ponowne wyznaczenie adwokata w celu sporządzenia skargi kasacyjnej.
W piśmie z dnia 26 kwietnia 2017 r. stornie udzielono informacji, że: 1) postanowieniami z dnia 23 maja 2016 r. i z dnia 8 grudnia 2016 r. zostało jej w przedmiotowej sprawie przyznane prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata;
- 2) Sąd nie ma kompetencji do wyznaczania adwokatów oraz do zmiany adwokatów wyznaczonych przez okręgową radę adwokacką;
- 3) o wyznaczenie innego pełnomocnika skarżąca może się zwrócić do Okręgowej Rady Adwokackiej w [...].
Razem z pismem z dnia 30 marca 2017 r. M. G. złożyła - na urzędowym formularzu PPF - kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy w przedmiotowej sprawie, żądając zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
Mając powyższe na uwadze, należało zważyć, co następuje.
Zgodnie z art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Jak wskazano, w przedmiotowej sprawie zwolniono już skarżącą od kosztów sądowych i ustanowiono dla niej adwokata. Postanowienia referendarza sądowego z dnia 23 maja 2016 r. i z dnia 8 grudnia 2016 r., którymi przyznano stronie prawo mocy, mają skutki prawomocnych orzeczeń sądu (art. 259 § 3 ppsa). Postanowienia te nie zostały uchylone, ani zmienione. Przyznanie prawa pomocy nie zostało cofnięte.
W tym stanie rzeczy nie ma prawnej możliwości przyznania M. G. prawa, które już raz w przedmiotowym postępowaniu uzyskała (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 2016 r. sygn. akt II OZ 1065/16. Niepublikowane). Złożenie przez stronę wniosku o przyznanie prawa pomocy w takim samym zakresie, jak prawo już przyznane, powoduje, że rozpoznanie kolejnego wniosku stało się zbędne w rozumieniu art. 249a ppsa.
W konsekwencji postępowanie w sprawie przyznania M. G. prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 769/16 należało umorzyć.
Wobec powyższego, na podstawie art. 249a w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, orzeczono, jak w postanowieniu.